iedereen

vandaag naar orchideeën tentoonstelling geweest in Leuven. Echt de moeite. Het zijn prachtige bloemen, maar wij kunnen ze thuis niet houden. Ik herinner me de orchideeën bij mijn indertijd. Daar stonden al nieuwe knoppen in als de oudere bloemen nog aan het bloeien waren. Nog nooit gezien. Geen speciale verzorging, maar toch. BIJ ons ma stonden de bloemen allerhande altijd te pronken. Speciale lichtinval, speciale warmte??? De verzorging? Er tegen spreken? Enfin, ons moeder is altijd een bloemenfenomeen geweest. Bij haar ging dat allemaal zo veel gemakkelijker precies.

Niet te geloven, maar in de Aldi staat het st Niklaas snoepgoed al. Misschien beginnen ze volgend jaar al in de grote vakantie, dan kan je het schoolgerief al samen met de Sinterklaasspullen kopen. Deze morgen andere dingen gehoord. Er gaat een test gebeuren om per volwassene met 50 € per week te leven. Het moet haalbaar zijn, maar dan zal je wel een en ander aan de normale levensstijl moeten veranderen. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat er een pak mensen zijn die het noodgedwongen met minder moeten doen. Wat zijn we toch rot verwend.

Het "ik" gevoel is toch alom tegenwoordig. Misschien ben ik ook wel zo. Wie weet. Eén van de tuinburen is spontaan een beetje in mijn tuin komen werken tijdens mijn "mindere" periode. Ook mijn schoonbroer heeft enorm veel werk verricht. Maar nu kom ik daar, weer een beetje uitgerust en weer klaar voor de strijd, maar denk je nu dat er veel interesse is? Nee, het eerste waar ze over beginnen is waar zij wel niet mee bezig zijn en wat zij wel allemaal niet aan de hand hebben. Och kom, het is menselijk en al bij al zijn het goeie tuinburen. Ik denk er al niet meer aan. Alleen het gevoel dat ik aandacht moest hebben is ook al een beetje dat "ik" gevoel. Dus vergeten maar. Ik ga er weer tegen aan.

Een paar dagen niks meer geschreven. We zijn een weekendje naar Brugge geweest. Er was zaterdag de voorstelling van "de Barbier van Sevilla" en daar zijn we naar toe geweest. We zijn bij schoonzus blijven logeren. We hebben zaterdag geluk gehad met het weer, ongelooflijk. Voor de middag schitterend droog weer. Tegen de middag zijn we naar Sluis getrokken. Nee niet voor de seksboetieks. We moesten sigaren meebrengen voor nonkel René en die gan we daar altijd halen als we in Brugge zijn. Na de middag zijn we naar Damme getrokken voor een koffie bij "moeder Marie". Toen we terug thuis kwamen, heeft het geregend, uren aan een stuk. We vreesden dus voor de voorstelling, want het was in open lucht. Toen we echter vertrokken naar de receptie vooraf, is het gestopt met regenen en het is de ganse avond droog gebleven. Mooie voorstelling. De twee en een half uur waren voorbij voor we er erg in hadden. De moeite.

Gisteren zijn ze mijn slaapmasker komen leveren. Toch even wennen met zo een ding op je gezicht. In het begin is het net of je kan niet ademen. Het heeft alles te maken met de permanente luchttoevoer, maar het is enkel als ik inadem dat dit toestel de volle druk geeft. Bij het uitademen voelde ik nog wat tegendruk en dat geeft dat onaangename gevoel. Na een tijdje geraak je daar aan gewoon. Geen zicht zo'n ding op je kop. Het lijkt op een zuurstofmasker dat de piloten van gevechtsvliegtuigen gebruiken. Hopelijk voel ik me na een paar dagen gebruik al een beetje beter uitgerust en kan ik er weer vol tegenaan.

eindelijk, na zo veel tijd, terug de kracht en de moed gevonden om nog eens naar mijn tuintje te gaan. Ik heb toch enkele uren kunnen werken en ik zal morgen waarschijnlijk nog terug gaan. Niet veel oogst, alhoewel dat is relatief. Spinazie in overvloed. Voor de rest loopt het zo wat op het einde van het seizoen. Mijn zus is een en ander komen halen. Ze is daar altijd blij mee. Ze weet dat het puur natuur is. Alle buren waren er op een bepaald ogenblik. Gedaan met werken, maar een babbel van een kwartier. Sociaal contact. Plezant.

Mooie memorial Van Damme gisteren. Het was de moeite waard. Natuurlijk was het zo veel beter geweest met mooi weer. Een schitterend publiek. Ik ben er ook ooit eens live naartoe geweest, maar niet in zo een ongedwongen sfeer. Ik werd uitgenodigd in de VIP lounge en dan zit je daar in volledig driedelig pak en durf je jezelf zo niet uitleven. Na de wedstrijd word je dan netjes terug gereden naar de tenten om nog iets te eten en te drinken. Enfin, ik ben er eens geweest. Afscheid van Kim Gevaert. Is de fakkel al doorgegeven?

toevalling in oude foto's grote kuis aan het maken, omdat mijn geheugen op computer een beetje vol geraakt. Wat kom ik daar nog tegen? Oude dia's die ik ooit eens heb ingescand. Als je nu ziet dat Goedele al zelf twee kinderen heeft die ouder zijn dan zij toen was. De tijd vliegt en we worden oud, zeggen ze er dan altijd bij. Toch plezant om nog eens terug te zien.

Gisteren is mijn schoonbroer in mijn tuin komen werken. Hij was al vroeg bezig en heeft doorgewerkt tot na de middag. Hij wou zelfs niks te eten. Het enige wat hij vroeg was dat ik hem een fles water zou brengen. Mijn tuintje is bijna volledig in orde nu. Een parel van een kerel. Een struise bonk met een gouden hart.

pas een aantal cds van mijn zus op computer gezet. Sacrale muziek. Prachtig. Mooi om op een speciaal moment naar te luisteren. Deze muziek geeft rust. Zes cds in één box. Ik zal er nu wel genoeg hebben zeker? Er zijn componisten bij waar ik nog nooit van hoorde, maar de muziekstukken zijn daarom niet minder mooi. Ik kreeg van mijn kinderen ooit een cd van Arvo Pärt en ik zie dat er ook van hem een nummer bij is. "De profundis" Onmiddellijk eens beluisteren.

Een veertiental dagen geleden zijn we bij Jeroen Meeus gaan eten. Er werd een vergissing gemaakt in de rekening, maar hij betaalde prompt het verschil terug en deed er nog een fles champagne boven op. Hier spreek je dus niet alleen van eerlijk zaken doen, maar ook heerlijk. Het was werkelijk lekker. Ik maak nu onbetaalde reclame, maar het is werkelijk de moeite waard. Wat ik altijd en overal apprecieer is de ongedwongen sfeer. Ook hier heb je dat. De bediening is correct, maar niet gemaakt. Zeker een aanrader. We zijn er nu al een aantal keren geweest en nog nooit is het tegengevallen.

Ik dacht dat ik gisteren nog een berichtje had toegevoegd. Iets fout gelopen? Ik weet het niet. Gisteren nog maar eens naar het ziekenhuis voor een onderzoek. Mijn vrouw en schoonbroer waren naar de tuin geweest om een en ander te doen omdat ik de laatste tijd de fut niet meer heb. Blijkt dat een aantal tuinburen ook al bezig geweest waren. Ongelooflijk die mensen. Ik weet niet hoe ik ze moet bedanken. Ik zal wel iets passends vinden. Toch hartverwarmend, dat ze zo, zonder iets te zeggen, je komen helpen. Ik weet dat ik hetzelfde zou doen, maar het doet echt deugd.

net terug van de slaapkliniek. Je hang vast aan wel twintig darmpjes. Dan verbinden ze enkels ook nog met kleine geleidingsdraden. Er wordt een kastje op je borstkas vastgemaakt en daar moet dan al die bedrading naar toe. Er wordt nog zo een ding met zuurstof in je neus gestoken en er wordt dan ook nog zo een klem op je vinger geplaatst voor het hartritme. 's Anderendaags is de eerste vraag steevast; goed geslapen mijnheer? Hoe kan dat nu. Op een enquêteformulier moest ik dan ook nog de vraag beantwoorden of ik daar beter had geslapen dan thuis. Enfin, ze waren allemaal zeer behulpzaam en zeer vriendelijk. Een goeie entourage.

Deze namiddag moet ik naar de slaapkliniek. Er zijn minder aangename dingen waarvoor je naar een hospitaal moet gaan. Vandaag is het enkel om te slapen. Je zit dan wel met een hoop darmen vastgekluisterd aan allerlei toestellen, maar al bij al valt dat wel mee, schrijven ze in hun brochure. De meeste mensen slapen behoorlijk. Morgen zal ik er meer kunnen over vertellen. De jongste zoon zit nu ook bij de Mac familie en kan dus weer deftig op computer werken. Hij stuurde prompt een foto van mij door.

Zoals een robot ga ik door het leven momenteel. Er is echter beterschap op komst. Dinsdag kan ik dan eindelijk naar het slaaplabo en nadien zal ik geholpen worden. Ik hoor van alle mensen die daar gepasseerd zijn dat ze een nieuw tijdperk begonnen zijn. Hoop doet leven. Na een aantal gesprekken vandaag, zie ik het allemaal wel weer zitten. Niet dat ik depri was, maar je kan wel eens in een putje zitten en je minder goed voelen.

mijn dochter schreef me dat al mijn kinderen hoogsensitief zijn. Als je dan op google of Cuil gaat kijken is dit net of het een afwijking is. Ik schreef terug naar ons Geertrui dat ik dit absoluut niet zo ervaar en dat ik best fier ben dat ik met bv bij een mooi klassiek muziekje kan zitten wenen en dat er andere momenten zijn bij bepaalde scènes in een film of een boek, dat ik ook de tranen kan laten vloeien. Ik voel het niet als een gebrek, eerder als een normaal menselijk fenomeen dat meer mensen zouden moeten hebben. De wereld zou er anders uit zien als iedereen dit moest hebben. Ik ben opgetogen dat ze zo hoogsensitief zijn. Dit zijn tenminste mensen en geen robots. Ik weet dat zij daar ook zo over denken.

net een schitterend gesprek gehad met mijn oudste dochter. Tof dat zo iets kan. Zo onbevangen en zo eerlijk. Ik geniet er van. Ik heb het al dikwijs geschreven dat ik zo graag heb dat mensen me gewoon de volle waarheid vertellen zonder omwegen.