grondprijs

Het klinkt misschien eigenaardig, maar Agnes, ik en de vijf kinderen luisteren graag naar het requiem van Mozart. Ik druk het zacht uit, want luisteren is niet sterk genoeg. Ons laten doordringen. Het is zo wat de familiemuziek. Iedereen heeft zo wel zijn momenten om die cd eens op te zetten. Ons Goedele gaf me als cadeau een kaart voor een uitvoering in Leuven. Ik ben nu al aan het opwarmen door bijna dagelijks een stuk of helemaal te beluisteren. Ik kijk er naar uit.

De vakbonden vonden de betoging van gisteren een groot succes. Ik weet het zo nog niet. Ongeveer 30.000 deelnemers. Hoeveel werkenden er in België zijn weet ik niet, maar als je een nationale protestactie wil organiseren, dan verwacht je toch honderdduizend(en) mensen. Dit was een klein percentage volgens mij. Ach ja zoals in de politiek, hebben ze het altijd goed gedaan en staat iedereen achter hun. Ik zou hierover nog meer willen schrijven, maar dan ga ik kwetsen.

Toen ik thuis kwam stond er een auto voor de garage van een buurman. Hij kon dus zelfs niet buiten. Ikzelf heb hetzelfde voorgehad een tijd geleden, maar nog een stukje erger. Voor mijn garage en die van de buur stond een auto met aanhangwagen. Ik en ook de buur konden dus niet binnen en net toen ik onze wagen ergens anders wilde gaan plaatsen kwamen er een paar jonge gasten al lachend binnen. Blijkbaar waren ze wat meubels komen leveren voor een vriend en dan nog maar een pintje gaan drinken nadien. Ze hadden blijkbaar geen probleem met het feit dat ze twee garages geblokkeerd hadden. Toch heb ik hun eens goed gezegd wat ik er van vond.

Net zoals met mijn wijngaardslakken deze week, heb ik ook al lang een zeer grote goesting in cannelloni. Nergens te vinden. Deze week gaan kijken in verschillende warenhuizen. Ravioli zo veel je wil, maar cannelloni niet te vinden. Ik ben daar verzot op en eet dat veel liever. In de Carrefour een tijdje geleden vond ik nog twee dozen, maar heilaas, nu niks meer. Het zal te weinig verkocht worden zeker. Nu ben ik in een klein winkeltje in de buurt geweest en die gaat proberen om dat voor mij in zijn rekken te plaatsen als hij het ergens kan vinden. Ik zie wel en ik hoop. 

Dit moet ik zeker kwijt. Ik was en ben nog steeds een grote fan van PDW zoals hij gekend was. (Patrick De Witte) Verdomme toch, waarom moet zo iemand ons verlaten. Een enorm komisch talent, een bezieler, een scherpe pen, zeer sterke analyses in de krant, zijn programma's als kijk eens op de doos en comedy casino, altijd ad rem en ik kan zo nog een tijd doorgaan. Een groot verlies. 

Ik moest en ik zou wijngaardslakken eten. Gisteren op drie plaatsen gaan zien. Noppes, zelfs niet in de diepvries. Uiteindelijk in een kleine winkel in de buurt gaan kijken en daar hadden ze er in blik. Gans de nacht naar het toilet moeten lopen. Net gaan kijken naar de vervaldatum. Onleesbaar, zoals zo dikwijls. Zelfs met mijn brilletje absoluut niet te lezen. Ziek dus. Het zal dus nog een tijdje duren voor ik dat nog eens ga kopen.

Playmobil brengt figuurtjes op de markt die een bankoverval moeten spelen. Blijkbaar heeft lego dit ook. Waar gaan we naartoe? Als kinderen al van hun prille bestaan leren omgaan met geweld? Ik vind het gewoon schandalig dat bedenkers van speelgoed zo iets op de markt willen of durven brengen. Hier stopt het niet. Van de spelletjes op computer zijn er ook een pak echt agressief. Het is alleen maar kloppen, stampen en boksen.  

Prachtig zo een telefoontoestel. Tenminste als ze aan de andere kant van de lijn willen opnemen. Gisteren naar zes personen proberen te bellen. Geen antwoord. Nergens! Ofwel een antwoordapparaat of gewoon geen antwoord. Dient een gsm niet om iedereen overal en altijd te bereiken?

Een tijd geleden kreeg ik een mooie mail met een aanbieding voor een Valentijn diner. ik nodigde onze vrienden uit om daar samen naar toe te gaan. Het zag er echt aantrekkelijk uit. Chantal nam speciaal vakantie om dit schitterend feestje mee te maken. Wat een flop!!!! Zo iets slechts heb ik nog nooit ervaren. Ik zou alle fouten hier kunnen opsommen, maar dan moet ik hier minstens vijftig regels schrijven. Ik beloof en ik zweer het, dat ik nooit meer mensen uitnodig op een plaats waar ikzelf nog nooit eerder ben gaan eten. Verontschuldigingen Chantal en Rudi. 
Natuurlijk heb ik onmiddellijk geschreven naar die zaak. Ik wacht hun reactie af. 

Hoe wordt er hier in ons landje een strafmaat bepaald? Voor de mensen die een genetisch gemanipuleerd aardappelveld wilden rooien, werden er straffen uitgesproken tot 8 maand EFFECTIEF. Iemand van wie ze zeker weten dat hij een moordenaar is wordt vrijgesproken wegens procedurefouten. Iemand krijgt levenslang, maar kan al na 18 jaar vrij komen. Ik zeg niet dat we terug moeten gaan naar de middeleeuwen, maar een gewone burger begrijpt dit alles niet meer. Er zijn te veel regels en wetten. Enfin, wie ben ik?

Schitterend weeral, die Europese landbouwsteun. Er werd in gesnoeid. Ik weet niet hoeveel België ontvangt, maar naar mijn persoonlijke mening gaat er een pak geld naar de verkeerde mensen. De koninklijke schenking, de familie Boel, Kerkfabrieken, ocmw, rijscholen en zelfs Ikea krijgen een deel van dat geld. Er zal wel een uitleg voor zijn, maar ze zullen me moeten overtuigen.

We zijn tegenwoordig verslaafd aan een amorf zwart brood met allerlei granen. Als ik zwart schrijf, dan bedoel ik ook ècht zwart. We vinden dit maar op één plaats in de buurt. Lekker mensen! Ongelooflijk lekker, althans dat vinden wij. Iemand anders gaat er misschien van gruwelen. Persoonlijke smaak. Bij een volgende gelegenheid maak ik er eens een foto van. Een groteske vorm, zo precies of het deeg is gewoon op de bakplaat gegooid en zo de oven ingestoken. Ieder zijn meug.

terug naar de foto's van vroeger gaan kijken. Mensen toch, wat ben ik daar veel mee bezig. Heeft met de leeftijd te maken zeker?  Ons bomma vind ik regelmatig terug en voor mij was zij een echt monument. Geboren in 1883 en 95 geworden. Een volkse vrouw met een volkse wijsheid. Altijd met haar twee voeten op de grond. Ze wist wat ze moest zeggen op de juiste momenten. wat een vrouw! 

Snoep is niet meer wat het vroeger was. Is het nostalgie of een slecht geheugen? Ik kocht daarstraks sneeuwballen. Ik weet niet of jullie dit kennen, maar hierbij een foto van die dingen. Mensen toch, dit zijn de sneeuwballen niet meer die ik vroeger gegeten heb. Zo zit het ook met de rest van alle snoep. Engelse drop, karamellen, zuurtjes, zip, en zo kan ik nog lang doorgaan... Niks smaakt me nog zoals destijds. 

Net schoonzus gaan bezoeken in de kliniek in Tienen. We weten pas sinds gisteren dat ze opgenomen werd, alhoewel ze daar al meer dan een week ligt. Het was een week intensieve en ze wilde ons daar niet mee lastig vallen, omdat de bezoekuren dan toch beperkt zijn. Zo zit ze in mekaar. Niemand onnodig lastig vallen en zeker nooit klagen. Toch had ik de indruk dat ons bezoek haar deugd deed. We zien wel weer de volgende dagen.

Ons weerstation was stuk. 't Is te zeggen dat ding deed alles nog, behalve de waarnemingen van buiten nog weergeven en daar koop je dan toch zo iets voor. Lang gewacht tot dat eens ergens in de aanbieding kwam, maar je kent me, lang wachten kan ik niet. Dus gisteren eens enkele winkels gedaan en gaan kijken wat er zoal bestaat aan een schappelijke prijs. Het was een tegenvaller. Ofwel zeer duur (te) duur, ofwel aan te sluiten met een adapter. Die aansluiting op stroom wil ik niet omwille van het ontbreken van een stopcontact, net daar waar ik dat wil hangen natuurlijk. In één winkel geen voorraad meer. (trouwens een goeie verkoper) Maar als ik iets wil, dan wil ik het ook. Wachten is geen optie. Dus dan maar een duurder exemplaar gekocht. Het werkt zoals het moet. Nochtans ook weer de raad van de kinderen niet opgevolgd. RTFM. Read thé fokking manual first.  

Toch blij dat ik gisteren naar het verjaardagsfeestje van Nian geweest ben, ondanks het slecht voelen. Ik schreef het vroeger al een paar keer. Ik kan echt genieten van de samenkomsten met de familie. Ben ik oud aan het worden? Altijd maar over vroeger praten. Oude koeien uit de gracht halen en er nog een aantal pittige details bij vertellen, daar kan ik van genieten. Toen we thuis vertrokken voelde ik me nochtans niet goed, maar eens ik in gezelschap was, beterde dit snel. Altijd een vaststelling op de feestjes bij Trui, maar het zal er overal wel hetzelfde aan toe gaan zeker, de twee familiegroepen zetten zich apart en het is enkel in het begin dat er even over en weer gepraat wordt. Ik begrijp het perfect. Bijpraten natuurlijk. Toch spijtig dat ik mijn fototoestel niet had meegenomen. Doe ik nochtans altijd! Ik hoop kiekjes te ontvangen van ergens. Proficiat Nian met je verjaardag. 

Het is zo ver! Is het buikgriep of iets verkeerds gegeten? Al een massa toiletbezoeken gehad. Een smakelijk berichtje om de dag te beginnen. Tof he. Waarom val ik jullie daar mee lastig? Hoe kan je je nog ellendiger voelen.?

Een van de vorige dagen op TV een aantal uittreksels gezien uit Amerikaanse amusementsprogramma's. Jongens (meisjes) toch, die mensen zijn gewoon maft. Waarmee zij kunnen lachen! Arm Amerika. Zo zwak, zo laag en daar dan maar van die lachtapes over plakken. Onze normen liggen iets hoger. Het is een humor waar ik absoluut niet mee kan lachen. Leve de Vlaamse versies van die programma's. Ik wil geen dikke nek hebben, maar onze culturele waarden liggen wel een stuk hoger.