Alfonsine

Ik kan niet tegen wachten of aanschuiven. Altijd kies ik de verkeerde kassa in een warenhuis. Rolletje papier net op, iemand die iets mee heeft dat geen barcode heeft, problemen met het lezen van een barcode, iemand die twijfelt aan de juiste prijs van een artikel en wat ooit zeer lang geduurd heeft, iemand had na het wegen van fruit er nog enkele dingen bij gestoken en dus klopte gewicht en prijs niet. De filiaalhouder er bij gehaald enz, enz... Mijn waren lagen al op de band en na mij ook nog een andere klant. Dus weer eens aanschuiven en wachten. Ik kan er gewoon niet tegen. Deze morgen moest de gips van mijn schoonzus haar been en ze had een afspraak om 9 uur. Om 11 uur zijn we daar buiten gekomen!! Ik ben misschien niet kalm genoeg, maar ik haat wachten en aanschuiven. Ik heb dat ook al doorgegeven aan een aantal van mijn kinderen. Ze hebben dezelfde microob. Laat ons bidden dat mij dat niet meer overkomt.

Er loopt momenteel in Leuven een tentoonstelling over een 15tal sites met als thema "mens". Vandaag dus even een aantal dingen gaan bekijken en ondertussen dus ook maar meepakken dat ik een aantal gebouwen binnenin gezien heb die niet altijd toegankelijk zijn voor het publiek. Hierbij een foto van één van de kunstwerken. Persoonlijk vond ik dit opzet geslaagd.

Inge, de weduwe va een collega van vroeger is op tegenbezoek geweest bij ons en we zijn er natuurlijk mee naar Leuven getrokken. Ik heb haar de traditionele toeristische dingen laten zien zoals het groot begijnhof, het stadhuis en st Pieterskerk, maar tot mijn grote verbazing was de st Geertruikerk eens open voor bezoek en natuurlijk zijn we daar ook eens binnen gaan kijken. Je kan het geloven of niet, maar ik als Leuvenaaar, was daar nog nooit geweest. Ik ga zeker nog eens terug met mijn fototoestel in de aanslag. Er is een mooi koor met schitterende houten beeldjes waar ik zeker een aantal foto's wil van maken. Je zal er wel eentje zien verschijnen een van de volgende op mmijn blog.

We zijn dus deze namiddag naar mijn oudste dochter Goedele geweest. Eindelijk de kleinkinderen sinds 1/9 nog eens terug gezien. Sare en Liese moesten allebei nog eerst hun huiswerk maken. Rap gedaan, de een al wat slordiger dan de andere. Slim genoeg, dat staat buiten kijf. Och op die leeftijd denk ik niet dat wij al huiswerk hadden. Onderwijs in België staat nog altijd bovenaan en het systeem is goed. Toch vind ik dat spelen en ontspannen belangrijk zijn. Ook het feit dat de ouders de tijd hebben om met hun kinderen bezig te zijn. De kinderen worden alsmaar meer onder druk gezet en de ouders ook, omdat ze altijd samen moeten gaan werken om financiëel rond te komen. Het samenzijn en het zorgen voor de kinderen, het aandacht hebben, zijn zeer belangrijke factoren die spelen in de ontwikkeling van een kind. Spijtig dat dit niet meer kan.

We gaan vandaag voor de eerste keer dit nieuwe schooljaar babysitten bij mijn oudste dochter. Wee lang geleden dat ik de kleinkinderen nog gezien heb. De jongste zit in het eerste leerjaar en zal veel te vertellen hebben. Liese zit al in het derde en zal Sare wel helpen met de schooltaken. Ik ben benieuwd

Ik zie nu dat er tussen straks en nu een 15 tal mensen op mijn blog geweest zijn, maar er is maar één reactie in mijn gastenboek. Moet ik geblinddoekt door het leven blijven gaan om te weten wie mij komen bezoeken is?

Vandaag hebben ze de langverwachte serre geleverd. Schoonbroer gebeld om ze mee komen recht te zetten, want alleen is dat niet te doen. De grootste stukken zijn 3 meter breed en 2,70 meter hoog. We hebben gezwoegd, want zoals bij zo veel dingen die je in bouwpakket gaat kopen loopt er wel iets mis. De gaten van de beugels kwamen niet overeen met de gaten van de verbindingsstukken. Dus ploeteren en hameren en slaan om dat allemaal goed te krijgen. Veel tijd verloren en een massa zweet gelaten. Het was vandaag dan ook niet koud. De constructie staat recht, maar de afwerking zal voor na de winter zijn, want nu kan ik er toch niets meer in zaaien of planten. Het is een geval geworden van 3 bij 6 meter en daar zal ik dus wel iets in kwijt kunnen.

we hebben ook een massa beelden van pablo huchagarry gezien. Zoals ik naar mijn broer ook al schreef. Het is mooi van constructie en lijn, maar het blijft eentonig hetzelfde beeld vormen. Altijd dezelfde opbouw. Knap gedaan , maar zonder variatie. Toch de moeite waard.

ik heb jullie een weekje in de steek gelaten. We zijn er voor zes dagen op uit getrokken. Als mijn broer , die in Brugge woont, voor een tijdje afwezig is, profiteren wij daarvan om in zijn huis te wonen en daar de buurt onveilig te maken. Zo is zijn woonst bewaakt, de bloemen worden gegoten enz... Wij profiteren er van om nog eens een aantal dingen te zien. Ondertussen ken ik Brugge bijna zo goed als Leuven, maar er is veel meer culturele activiteit daar. Als we zo weg gaan nemen we alles mee wat er te zien is in een straal van ongeveer 50 kilometer. Weeral kilomeeeeeeters gestapt, maar ook veel gezien. Ik laat je in de loop va de volgende dagen nog wel enkele foto's zien die ik dan ondertussen maakte.

Hij werd wakker, zittend tussen de rode paddestoelen in een holle boom van 't beukenbos, waarover een nieuwe motregen grijsde. Hij rekte de armen en geeuwde en bleef met de armen open zitten, nog verbaasd, verward en gestrengeld in de droom waaruit hij juist ontwaakte. Dit zijn enkele zinnen uit een boek van Timmermans over Pieter Bruegel. Omdat mijn broer me onlangs vroeg of ik alles van Timmermans had, ben ik dus terug gaan zoeken en lezen. Het is gewoon een schitterende schrijver.Ik heb waarschijnlijk alles van Timmermans en sommige boeken zelfs 2 of zelfs 3 maal, maar over de schrijver zelf zijn er waarschijnlijk een pak dingen die ik nog niet gezien heb. Onvoorstelbaar hoe die man op je hart en je gevoel kan inwerken. De jeugd kent die al lang niet meer en voor hen is dit ouderwets en heeft dat afgedaan, maar ik blijf het een ongelooflijk talent vinden. Spijtig dat de man zo jong gestorven is.

Vandaag na de eerste schooldag van twee van de kleinkinderen bij mijn oudste dochter op bezoek geweest. Het was tenslotte nieuw voor Sare in de grote school. Liese gaat al naar het derde studiejaar en zal haar zus daar wel de weg wijzen, al heeft Sare dat niet nodig denk ik. Ze zal haar plan wel trekken en er zijn tenslotte enkele leerlingen van de kleuterklas meegekomen naar de nieuwe school. Het is een specialleke. Ik mocht geen foto nemen van haar, dus dan maar in het geniep.

gisteren een fameuze oogst gaan halen in mijn tuintje. Ik zal alles eens opsommen: Witte kolen, spitskolen, boontjes, tomaten, courgette, peterselie, cavaillons, augurken, paprikas, pepers en cornichons. Misschien ben ik nog iets vergeten. Allemaal verwerkt van half elf 's morgens (want ik was al vroeg in mijn hofke) tot in de vroege avond. Deze heerlijkheden, onbespoten en puur natuur, steken in de diepvries klaar om genuttigd te worden. Ik zal eens een foto moeten nemen van mijn tuintje, want ik kan er nu alleen iets bijvoegen dat er eigenlijk niet bij past.

We zijn bij mijn zus op bezoek geweest. Ik vertelde al dat zij 13 opretaies heeft gehad in 20 jaar. Na deze laatste ingreep ziet ze er toch weer goed uit. Ze drinkt zo graag een glaasje champagne en dus in plaats van bloemen hebben we dan maar een fles van dat heerlijke vocht meegenomen. Ze kan er zo van genieten.

Zondag is voor mij zo een "ik weet niet goed wat" dag. Normaal ga ik op zondag zelden of nooit in mijn tuintje werken. Dus blijft het bij opruimen, zoals vandaag of een wandeling of een bezoek. Nog even nagenoten van de foto's van in Bonn. Een mailtje gestuurd naar Sabine om te bedanken voor de uitnodiging en de gezellige babbels. Heb haar meteen ook naar hier uitgenodigd.

na drie dagen Bonn, waar we een vriendin zijn gaan bezoeken, zijn we weer thuis. Bonn maakt eigenlijk zijn naam van voormalige hoofdstad niet waar. De binnenstad is klein en de talrijke culturele activiteiten die je verwacht kan je er echt niet vinden. Spijtig genoeg waren we te vroeg voor een maand Beethoven waar ze allerlei gaan rond organiseren. Musea die de moeite waard zijn om te bezoeken heb je er ook al niet. Toch heb ik geen spijt om eens daar geweest te zijn.

Ik word stilaan een old timer denk ik. Nochtans ben ik nog jong, maar ik kan niet meer tegen zware avonden en korte nachten. Vroeger gingen we uit tot zes uur en we vroegen de vrienden dan nog om thuis iets te komen drinken. Dan stonden de kinderen op en we deden gewoon de dingen van alle dagen, zonder te gaan slapen. Nu ben ik een aantal dagen niet goed als ik één avond een beetje overdrijf.

Zondag neef Henri en zijn vriendin op bezoek gehad. Ik kan er niet meer tegen. De dag nadien ben ik kompleet ondersteboven en moe. Toch op bezoek geweest bij mijn zus gisteren, omdat we voor drie dagen naar Bonn gaan en dan zou het te lang duren voor ik haar nog eens kon zien. Vandaag dus nog snel naar mijn tuintje om eens te kijken naar de ravage na de hevige regenval van gisteren en om andijvie en sla uit te planten. Mijn echtgenote is de valiezen aan het pakken voor morgen. Dus je hoort een paar dagen niks van mij.

Weer maar eens bewezen dat de wereld klein is. Ik kreeg een reactie van iemand die zeer toevallig op mijn blog aan het surfen was, omdat ze de slaap niet kon vatten. Wat ontdekt ze? Een foto van een van mijn dochters, Kaat. Ze heeft die ooit jaren geleden ontmoet nav een reportage op de VRT. Dus schrijft ze me: "jij moet de vader van Kaat zijn, dat kan niet anders" Die twee zullen wel terug contact opnemen zeker.

mijn oudste zus heeft pas een operatie gehad. Ze is terug thuis en ze klinkt goed aan de telefoon. We zijn haar gaan bezoeken enkele dagen geleden en we gaan overmorgen terug, waar ze weer bezig is in haar vertrouwde omgeving en temidden van haar kroost. Kinderen en kleinkinderen zorgen goed voor haar en haar echtgenoot is altijd zeer attent. Je Kan hierbij een foto zien van een tijdje geleden op het familiefeest. Midden in de belangstelling.