zon

Een beetje belabberd vandaag.Gisteren tweede bezoek gehad op twee dagen en het werd weer laat. Ik kan er niet meer tegen. Vroeger als we uit geweest waren en om 6 of 7 uur 's morgens thuiskwamen, waren de kinderen soms al klaar om op te staan. Goed, dan dronken we gewoon een tas koffie en we begonnen de nieuwe dag, zonder problemen. Ik word niet oud, maar ik kan er niet meer tegen. Het verwerken van een zware nacht komt alsmaar harder aan. Als je dan ook nog slaapproblemen hebt is het dubbel zo erg om te verwerken.

vandaag gaan bbsitten. Alhoewel, baby kan je ze absoluut niet meer noemen. Het zijn ondertussen kinderen geworden die iets te zeggen hebben en die een eigen leefwereld ontwikkeld hebben. Kinderen die zelfs een eigen mening hebben over de manier van leven en bestaan en kinderen die met bepaalde interesses bezig zijn. Schitterende kleinkinderen al zal misschien iedereen over zijn nakroost hetzelfde vertellen. Maar deze zijn toch wel heel speciaal. Liese is een artieste in wording en Sare laat zeker ooit nog van haar horen. Toen mijn schoonzoon thuiskwam zegde ik hem ook wat een speciallekes hij rondlopen had. Echt een aantal uren om naar uit te kijken. Ik zie ze (bijna) zo graag als mijn eigen kinderen.

Mijn vorige berichtje ging over kunst van Bueck. Maar ik ben vandaag nog eens gaan flaneren op de blog van Joost. Mensen wat die met fotografie allemaal doet! Ik heb gekeken en ben blijven kijken. het is gewoon schitterend. Dit is ook een stuk impressie geven aan beelden die je voor de lens moet halen en waar iedere getalenteerde fotograaf een mooie foto kan van maken, maar dit is echt kunst. Het is ook een indruk vastleggen van dingen die je voelt en niet alleen door die lens ziet. Ik bewonder dit. Als je doorgaat op mijn blog naar mijn favorieten en je klikt op Joost, kan je de resultaten zien. (http://www.deraeymaeker.com)

Mijn nicht stuurde een aantal foto's door van sculpturen van Ron Mueck. Toevallig zagen we er daar eentje van vorig jaar op een tentoonstelling. Het is kunstig wat die man maakt. Het is levensecht en milimeter per milimeter gemaakt naar de natuur. Bij sommige van zijn beelden kan je echt niet zeggen of het nu levensechte mensen zijn die daar poseren of het hier wel degelijk gaat om een ontwerp. Het is kunstig, maar zoals ik in mekaar zit, heb ik daar wel een erorme bewondering voor, zoals voor een Vlaamse primitief, maar mijn hart gaat nog altijd uit naar een impressie. Iemand die een beeld kan vangen en er zijn indruk en gevoel van dat ogenblik in leggen. Van gogh, Manet, en al die anderen die me werkelijk in verroering kunnen brengen. Toch een schitterende artiest die Bueck.

Ik was zo wat in mijn foto's aan het snuffelen en toen kwam ik mijn peter tegen. Een tijd geleden stuurde een neef van mij een aantal foto's door van jaren terug. Het doet je mijmeren over wat geweest is en niet meer zal terugkomen. Mijn peter woonde naast ons en het was een groot artiest en een man met een enorme kennis over kunst en kultuur. Eigenlijk kon hij over alles meepraten. Hij bezat ook een grote talenkennis, maar ook kon hij praten over de dagdagelijkse dingen. Altijd zeer tof om bij hem te vertoeven. Mijmeringen.

Gisteren was er de jaatlijkse caranvalstoet in Leuven. Ik kan me nog herinneren dat er vorig jaar zelfs sneeuw is gevallen. Dit jaar werd de stoet bijna afgelast omdat er in de voormiddag een storm stond. Alles is na de middag weer opengetrokken en ,al was het koud, het ging toch door. Eigenljk hou ik niet zo enorm veel van die opgeklopte dingen, maar toch gaan we altijd eens kijken.

Vandaag is de verjaardag van mijn vrouw. Ik weet als cadeau absoluut niets origineels meer te verzinnen. Dus, naar jaarlijkse traditie eens lekker gaan eten. Het was weer schitterend. Vroeger gingen we dikwijls uit eten, maar dan kozen we voor de dagdagelijkse dingen en nu gaan we minder op restaurant, maar dan willen we wel iets speciaals. Enkele weken geleden gingen we naar "luzine" van Jeroen Meeus en dat was schitterend. Vandaag zijn we naar onze traditionele "boardroom" in Heverlee geweest en het was weer een feest. Moeilijk om vanaf nu de keuze te maken, want dit zijn werkelijk twee toprestaurants. Culinair genieten.

ik ben de winter en vooral de regen kotsbeu. Het is niet dat ik er een depressie zal van krijgen, maar je zit zo opgesloten. Met zo een weer neem je niet snel een initiatief om iets te doen en dan blijf je binnen maar wat rondhangen. Een beetje aan de pc, een beetje tv kijken en hier en daar een klein klusje doen. Maar daarmee heb je het dan gehad. Voor de volgende dagen geen beterschap zo te zien. Ik wil jong groen zien en alles zien openbloeien, terug leven in plaats van opgesloten te zitten.

We hebben gisteren een late verjaardag van Nian gevierd. Een hele bende aanwezig en toch nog zeer rustig vond ik. Lekkere taart natuurlijk en de nodige babbels om even terug op de hoogte te zijn van de laatste ontwikkelingen.

Mijn oudste dochter met echtgenoot en de twee kleinkinderen zijn op bezoek geweest. Altijd een plezierige verpozing en altijd een interessante babbel. Toffe kinderen. Ze worden groot. We zeggen groot en eigenlijk bedoelen we ouder en verstandiger. Het gaat toch zo snel. Binnenkort kan je er al een grotemensen babbel mee doen. Worden wij oud(er) en hebben onze vaders en moeders destijds ook zo gedacht? Ik heb het al een aantal keren verteld: Als 20jarige zijn mensen van 40 al oud en hoe verder in leeftijd hoe verder die grens opschuift. Voor mij zijn het tegenwoordig al 80 à 90 jarigen die ik in die kategorie plaats. Wil dat wat zeggen over mijn leeftijd?

net een reactie gelezen van een blogbezoekster om te vragen of er geen verse roddels zijn vandaag. Ja wel, maar nog geen tijd gehad. Hier komen ze dan. Gisteren bezoek van tante en nonkel en neef en echtgenote. Weer eens bijgepraat natuurlijk en weer de nodige roddels verteld. Absoluut niet waar hoor, want we roddelen niet. Toch even dit tussendoor. Ik was eens blijven plakken op café en bij thuiskomst vroeg mijn eega waarom het zo laat geworden was. Simpel toch. Bij iedereen die vertrok, vertelde ik haar, werd er geroddeld over zijn vrouw. Ik ben dan maar als laatste gebleven om dat geroddel over jou te beletten.

Weeral een dipje? Ik weet dat er reactie zal komen, maar als je ergens mee zit, moet het er uit. Ik vind van mezelf dat ik altijd behulpzaam geweest ben voor heel de goegemeente. Ik heb altijd klaargestaan voor iedereen die hulp nodig had, met raad en daad. In verschillende verenigingen lid of bestuurslid geweest. Altijd present om te helpen waar dan ook. Ik herinner me nog dat de schooldirecteur eens kwam bellen om half twaalf 's avonds om te melden dat hij een speciale dag voorzien had voor de kinderen op school, maar dat hij dat kompleet vergeten was. Wel een half uur nadien stonden we op school met een zestal mensen om heel die handel nog klaar te zetten tegen de volgende dag. Alle familieleden heb ik mee helpen verhuizen. En als ik zeg alle familieleden, zijn er dat een pak. Het aantal verhuizen kan ik niet tellen, maar het waren er enorm veel. Wel op onze verhuis naar Rotselaar stonden wij er gans alleen voor. Een oudere oom is even komen helpen en in de namiddag is schoonzus en schoonbroer alles mee komen uitpakken. Toch heb ik hierbij geen scrupules. Je bent wie je bent en je zit zo in mekaar. Een appreciatie, al is het op een stille manier, kan soms toch eens deugd doen.

eigenaardig toch dat de mensen zo naar de warmte en de lente verlangen. Het is de tweede dag goed weer en je ziet iedereen in zijn tuintje bezig. Ikzelf dus ook natuurlijk. De serre momenteel nog doornat omdat vandaag pas de overkapping er is over geplaatst, maar na de middag binnen al een temperatuur van 33 graden. Dan komen natuurlijk de kriebels nog meer boven. Alles ligt klaar om morgen al te zaaien. De grond zal dan ondertussen al genoeg opgewarmd zijn en voor de volgende dagen voorspellen ze nog mooi weer. Eindelijk.

al dikwijls gisteren geschreven, omdat ik op de dag zelf te moe ben of de moed en de fut niet meer heb om nog een berichtje te publiceren. Gaan eten bij Jeroen Meeus in Leuven. Het was schitterend en alles was er op en er aan.Het eten en de wijnen waren echt subliem. Waar ik ook altijd veel belang aan hecht is de manier van opdienen en de reactie en de babbel met het personeel. Ook dit was zoals het volgens mij hoort. Een bepaalde gereserveerdheid, maar toch een lach en een grap. Voor herhaling vatbaar. Toch blijf ik er nog altijd bij dat de Boardroom in Heverlee op gebied van prijs kwaliteit en service de top in België is.

Al jaren geleden hebben we besloten aan deze commercie niet meer mee te doen, want wat koop je tenslotte allemaal? Toch gaan we vandaag eens lekker uit eten. Is dat dan ook geen commercie? Enfin, we doen dan misschien toch een stukje mee.

Ik heb net een mail met bijhorende film toegekregen over hoe in Japan dolfijnen "geslacht" worden om als voer of eten te dienen. Gewoonweg schandalig. Het wil lukken dat ook deze week beelden te zien waren op tv van hoe de ganzen daar "geslacht" worden. In overvolle stallen gaan ze gewoon met een soort dorsmachine heel die bevolking te lijf. Het lijkt enorm op een machine die hier gebruikt wordt om het graan af te rijden. De kalkoenen worden er vooraan werkelijk ingezogen en zouden er achteraan al dood en gepluimd moeten uitkomen. Ze rijden gewoon tussen die levende dieren die natuurlijk in paniek alle kanten oplopen. De ganzen die nog levend, maar al gepluimd aan een haak hangen, worden dan maar de keel over gesneden. Waar moet het naartoe? Ik ben niet fanatiek, maar de manier waarop dit gebeurt kan niet volgens mijn normen.

Vandaag de verjaardag van mijn oudste. Alvast een dikke proficiat.( want ik weet dat je toch regelmatig komt kijken.) Ik zal straks eens bellen. Altijd is een van de eerste vragen hoe het weer daar is. Als je in Portugal woont zoals hij, stel je je daar niet zo veel vragen bij, maar wij als Vlamingen lopen daar voortdurend mee in ons hoofd. Hoe dikwijls per dag kan je hier naar de vooruitzichten luisteren of kijken? (en dan zijn ze nog dikwijls fout ook) Ons landje is te klein om een juist overzicht te geven. Een kleine wind en onze regio wordt weer geconfronteerd met een totaal ander weertype dan voorzien. En we zeuren er dan nog altijd over ook. Niks aan te doen. Nemen zoals het komt en er het beste van maken.

Deze morgen mooi wit kinderplezier en deze namiddag een pap en een smerigheid van je welste. Ik vertel nog soms van een jaar of dertig geleden toen we in Rotselaar gingen wonen en toen het daar sneeuwde. Er werd nog niet gestrooid in die verkaveling, omdat er nog te weinig mensen woonden. De skiliefhebbers kwamen van uren in de ronde om daar bij ons in de buurt van deze witte weken te genieten. Weken schrijf ik. Was dat werkelijk zo een lange periode of is het een verhaal dat ik graag vertel? Het was in ieder geval voor een "tijdje".

Zoals ik reeds eerder vertelde, ben ik een slechte slaper omwille van mijn RLS en dan dat voortdurend gepieker van mij. De laatste tijd heb ik dan nog problemen met die peesontsteking, zodanig dat ik niet op de mijn geëigende manier kan slapen. De laatste tijd dus echt een chronisch slaaptekort. Meestal pas rond een uur of vier 's nachts kan ik voldoende rust vinden om dan toch enkele uren in te dutten. Dit alles maakt van mij een mens die op het einde van zijn krachten is en al wat er bij komt is te veel. Ik hou me recht op wilskracht en omdat ik zo in mekaar zit. Toch nog de strijk doen en toch nog koken en dergelijke dingen meer, omdat ik dat wil. Maar ik kan niet meer, ik ben op. Gelukkig leef ik graag en kan ik genieten van een ontmoeting, een bezoek, een telefoontje en dingen die het waard zijn om voor te vechten. Deze avond hebben we bezoek en dat zijn toffe, warme, eenvoudige mensen met het hart op de juiste plaats.