enkele dagen geleden

het is ondertussen ook al weer een stuk in de nacht, maar dit wou ik toch nog even kwijt. Mijn oudste dochter en haar gezin waren met vakantie in Portugal en ze komen vandaag terug. Spijtig voor hen, want ze verdienen echt om zo eens onder hun te genieten en er eens volledig tussenuit te zijn. Langs de andere kant zie ik ze graag terug komen. Het is zo een model gezinnetje dat je in deze maatschappij niet veel meer terug kan vinden. Het zijn echt mensen om van te houden. Ze brengen ook mijn kleindochter vanuit Portugal mee voor een drietal weken. Dat is uiteraard ook iets om naar uit te kijken. Ik zie ze zo weinig.

Gisteren ( ha nee ondertussen eergisteren) met mijn neef Guy bij mijn oudste zus op bezoek geweest. Het was zeer gezellig. Ze hadden mekaar al een tijd niet meer gezien en dan valt er altijd wat bij te praten. We zijn er blijven plakken en hebben nog bij een lekkere tas koffie op het terras herinneringen opgehaald. Neef Guy is bijna de enige familie die ik nog heb aan vaderskant. Er is enkel nog een halfzus van mijn vader en die bezoeken we geregeld. Het is altijd tof vertoeven met hem. Aangename man.

Ik ben deze morgen al maar naar de tuin geweest, omdat ze regen voorspelden voor deze namiddag. Ik heb tegen de klok moeten werken, omdat ik absoluut vòòr de middag wilde klaar zijn. Met de karwei van gisteren er bij, ben ik nu stijf en stram. Ze zouden me momenteel niet moeten vragen om te dansen.

Er steken 280 planten prei in de tuin. Een buur had zo veel plantgoed gegeven dat ik er morgen nog 200 moet gaan bij zetten. In de serre moet ik ook nog één en ander doen. Misschien is morgen met mindere temperaturen ideaal.Ik had buiten ook nog een heleboel te doen en dus is vandaag mijn vrouw mee geweest om te helpen. Nochtans met haar rug zou ze dat beter niet doen. Ze wilde niet anders. Hard gewerkt.

het is absoluut niet de bedoeling dat zich iemand zorgen om mij begint te maken. Ik voel me niet zoals het moet, maar er zijn zo veel mensen over de wereld die datzelfde voelen en er zijn er zo veel meer die dan ook nog in omstandigheden leven die verschrikkelijk zijn. Fysiek gaat het niet goed, maar mentaal ben ik nog opperbest. Het doet me denken aan mijn dochter Kaat die ook een enorm gestel moet hebben met een niet te schatten energie en doorzettingsvermogen. Het is het karakter dat een mens voor een groot stuk overeind kan houden. Fysiek voel je af en toe een krak en denk je dat het de laatste jaren van je leven zijn, maar het is je omgeving die je dan kan rechthouden en weer de zin in leven geven. Kaat is altijd iemand geweest met een enorme energie die langzaam wegebde en toch heeft ze altijd volgehouden. Onze familie hangt dan ook zo sterk aan mekaar en we kunnen niet verdragen dat er iemand in de puree zit. Het moeilijke is soms gewoon plataf mekaar de waarheid durven zeggen. Het leven zou zo simpel zijn. Ik hou zo van mijn gezin.

4 uur is zo precies een heilig uur geworden om me voor mijn pc te zetten en te klagen over mijn slapeloosheid. Het is weer zo ver. 's avonds met bezoek gaat alles goed en zodra ik in rust kom is het naar de knoppen. Hierbij een foto van de periode waar het allemaal nog niet zo erg was.

ondertussen al 4 uur in de ochtend (of de nacht) en nog geen oog dichtgedaan. Ellendig. Nochtans staat er voor vandaag een en ander op het programma. Een aantal jaren geleden overleefde ik dat zonder problemen, maar nu begint het aan mij te vreten. ROOFBOUW OP MIJN GESTEL.

zo erg heb ik in jaren geen problemen gehad met mijn RLS. We hebben een plezante avond gehad bij mijn neef en zijn vriendin, maar van het ogenblik dat we thuiskwamen, begon het. Ik heb ondertussen de living al 1000 keer rondgestapt, maar het helpt niet. Ik kan hier nauwelijks op mijn stoel voor de pc blijven zitten. Nee, ik moet weer gaan stappen, ik hou het niet meer. Toch laat ik mijn kop niet hangen.

gisteren een schitterende reportage gezien over Xerxes en Darius. Zeker de moeite waard om eens te gaan kijken op wikipedia naar de achtergrond. Ongelooflijke bouwwerken. Wat ik niet begrijp is dat iedereen daar zo maar vrije toegang toe heeft. Spijtig dat deze landen onze voorkeur tot bezoeken niet op de eerste plaats staan. Misschien ooit wel eens.

het is nu 2 uur 's nachts en voor sommige mensen is dit misschien een normaal uur om voor hun computer te vertoeven, maar ik zou nu echt willen slapen. Het gaat echt niet en dus probeer ik me dan maar wat bezig te houden met mijn blog en met de gemaakte foto's om mijn zinnen te verzetten. Het zal straks misschien wel weer lukken om even een oog dicht te doen. We moeten nochtans deze avond op bezoek bij een neef en ik zou er graag wat frisjes bij zitten. Hopen maar

Niet overdrijven, maar na een gesprek met mijn tuinbuur, moet ik toch vaststellen dat dit een zeer uizonderlijk slecht groentenjaar is. Hij heeft zijn tuintje nu exact 30 jaar en hij vertelde me dat hij dit nog nooit meemaakte. Zo veel ziektes op alle planten en zo een slecht weer al zeer geruime tijd. Het is precies oktober. Ik blijf hopen op een spectaculaire ommekeer. Vandalen in mijn serre of gewoon de wind? Eén van de planken naar beneden gevallen en al mijn plantgoed naar de knoppen. Geen zin om hier politie bij te halen.

Gisteren belde ik met mijn middelste dochter Kaat om te vragen hoe het met haar job zoal ging. Ze werkt sinds kort in de bejaardenzorg en de sfeer daar is blijkbaar zeer goed. Iedere werkgever zou moeten weten dat werksfeer zeer belangrijk is. Als je graag gaat werken doe je het ook beter en verzet je dubbel zo veel. Kaat studeerde destijds af als onderwijzeres en ook daar was ze zeer goed in. Toch wou ze iets anders en ze ging studeren in de verpleegkunde. Omdat ze wou bewijzen dat ze er wilde staan, studeerde ze af met grote onderscheiding. Blijkbaar schrijf ik in mijn blog regelmatig over kinderen en kleinkinderen, maar is Kaat nog niet aan bod gekomen. Ik maak dat zeker goed in de loop van de volgende weken.

Vijf uur dertig en ik zit hier weer. Gisteren avond nog naar de dokter geweest. Ik had een beklemmend gevoel op mijn halsslagaders en op mijn borst. De dokter stelde me gerust. Niks aan de hand zegt hij. Cardiogram genomen en bloed getrokken om te onderzoeken.Het moeten spierkrampen zijn en het zit misschien tussen mijn oren voor een deel. Ik zal vandaag afwachten en zien wat het geeft.

mijn oudste dochter is met haar man en kinderen met vakantie in Portugal. Ze sturen alle dagen een kort berichtje met het nieuws van de dag, samen met enkele foto's. Tof, zo kunnen we ze volgen. Vandaag gaat mijn oudste zoon op bezoek ginder. We zullen dan morgen wel een foto van hem te zien krijgen veronderstel ik.

ik kan er niet meer tegen. We zijn vrijdag naar het 50 jarig huwelijksjubileum geweest van Paul en Paula. Het werd 5 uur eer we gingen slapen. Om 9 uur terug op en om 11 uur brunch, met alles er op en er aan. Ik kan daar niet meer tegen. Ik zit hier gelijk een halve zombie en dat zit voor de rest van de week nog in mijn kleren, tenzij ik eens een goeie nachtrust zou kunnen hebben.Maar dat is een illusie, want ik kan me het jaar niet meer herinneren dat ik nog eens 8 uur aan één stuk geslapen heb. Het was een schitterend feest met alles er op en er aan. Weer enkele toffe mensen leren kennen en ook enkele oude bekenden terug gezien. Ze hadden zelfs Gunther Neefs met orkest gevraagd om te komen optreden. Bedankt voor de uitnodiging, het was echt de moeite.

het is een onmogelijk uur, maar ik zit hier weer voor mijn schermpje. Ondertussen heb ik al de 21 nieuwe berichten gelezen en een passend antwoord gestuurd op sommige. Wanneer ga ik eens een normale nachtrust hebben en 's morgens fris en monter aan de ontbijttafel zitten? Ondanks alles blijf ik toch een optimist en ben ik voor iedereen nog altijd blij en vrolijk. Ze moesten het eens allemaal weten. Doemdenken doe je op deze momenten van de nacht. ik ga nu weer mijn kilometer stappen;

hier zit ik dan weer voor mijn computer op een ontiechelijk uur. Al wel even geslapen, maar veel te weinig. Ben nog maar een pilletje gaan nemen in de hoop om toch nog even rustig te kunnen zitten en niet hoeven rond te stappen. Ik ben vandaag in mijn fotobibliotheek gaan snuffelen en ik stelde vast dat nog een pak foto's onbewerkt gebleven zijn en nog niet geordend en in een map gestoken. Foei. Ik ben er direct ingevlogen en ik ben zo nog op een aantal dingen gevallen met mooie herinneringen.

Toch pokkeweer deze namiddag en mijn tante is sinds gisteren terug thuis van de zee, dus even op bezoek geweest. Zij is een lieve schat en ik was haar "mislukte petekind". Mijn ma had haar destijds beloofd dat ze meter mocht zijn over mij, maar op het laatste ogenblik is daar iets tussen gekomen. Een menske uit de duizend en dus ga ik daar graag eens langs. Ze kan zo vertellen van vroeger en zo kom ik dan ook nog soms eens wat te weten over mijn vader en de rest van de familie. Het is de laatste keer , zegt ze , dat ze met vakantie is geweest. Het is haar allemaal wat te veel geworden. Ze kan het niet meer aan met nonkel, denk ik. Hij eist en vraagt te veel van haar. We zijn een mooi bloemstuk gaan kopen want ze was jarig vorige zaterdag. Ik schrijf dan altijd een kaartje met wat zinnige dingen en een moraal. Ze heeft nog al die verjaardags en nieuwjaarswensen van al zo veel jaren bijgehouden. Blijkbaar ben ik dan toch niet zo "mislukt" bij haar.

vandaag naar de tuin geweest en al de Portugese tomaatjes hebben een ziekte. Het zal misschien een magere oogst worden. Afwachten of ik toch nog wat kan plukken. Vandaag aardappelen geoogst om plaats te maken voor de aanplant van aardbeien en kolen. Rotweer tussendoor. Enorme wind en serieuze regenbuien. Toch doorgegaaan en natuurlijk kletsnat geworden. Een hele voldoening na het bekijken van de aardappeloogst. Jammer van de tomaten. Ik hoop dat de rest beter zal meevallen.