kliniekbezoek

mijn oom van 82 heeft onlangs zijn auto verkocht. Volgens de dokter was het onverantwoord dat hij nog met de wagen zou rijden. Er zijn natuurlijk een aantal formaliteiten te regelen en er dienen een pak brieven verstuurd te worden. Verzekering, huur garage, bijstand op de weg, nummerplaten binnensturen, autotaks en zo meer. Het is moeilijk om na zo veel jaar afscheid te moeten nemen van de wagen en te beseffen dat je als chauffeur afgeschreven bent. Iemand die altijd zo fier geweest is over zijn rijgedrag en zijn bekwaamheid op de weg, moet nu na meer dan 60 jaar zijn voertuig aan de kant laten staan en toegeven dat het onverantwoord is dat hij nog de baan op zou gaan. Ikzelf zou daar de zwaarste problemen mee hebben. Ooit komt dit ook.

amaai, warm in de serre. 21 graden. Het was een tijdje geleden dat ik nog in mijn tuintje was. Echt een verrassing. De andijvie nog niet bervroren, in mijn serre volop peterselie en sla. Gebruik van gemaakt natuurlijk. Een gans stuk in winterruggen gelegd. (winterland) Prei meegebracht,, gekuist en ingevroren. Nog raapjes geoogst en ik zie dat er in mijn serre nog een knolselder te blinken staat. Ook een van dees meebrengen. Rode kool gesneden en morgen klaarmaken om in te vriezen. Minstens drie kilo. Dus met appels en ajuin, hebben we zeker een vijftal kilo in de diepvries. Dus zelfs in deze mindere tuinperiode toch nog werk en oogst. Het is nog lang, maar ik kijk al uit naar de volgende plant en oogsttijd.

Vorig jaar kochten we een nieuwe luchter voor de eetplaats. Bleek als we thuiskwamen dat dat ding op enkele centimeter boven de tafel bleef hangen. Korter maken kon niet, al vertelde de verantwoordelijke in de winkel, dat mits een beetje zaagwerk dat wel zou lukken. Uiteindelijk kregen we een tegoedbon. We moesten die nu dringend opkopen, omdat de vervaldag ergens in december was. Dus gisteren, samen met de andere boodschappen, dat ook nog maar afgewerkt. Vermits een aantal bellers kloegen over gekraak in onze telefoon, hadden we dan maar een nieuwe besteld. Vandaag dus luchter gehangen en nieuwe telefoon in gebruik genomen. Blijkt nu uit het eerste gesprek met mijn dochter, dat dat gekraak er nog steeds op zit. Zal dus aan iets anders liggen. Modem waarschijnlijk. Dus verder zoeken naar een oplossing.

Gisteren was het plan om een aantal winkels te doen om st Niklaas en andere geschenken te kopen. We moesten ook een bestelde telefoon gaan ophalen en we moesten de normale boodschappen doen. We gingen eerst naar dreamland om daar iets te zoeken. Vermits ik de bestemming niet kende , dan maar GPS gebruikt. Dat ding heeft ons door een veldweg gestuurd, waar je amper met een tractor door kan zonder verongelukken. Met heel veel geluk zijn we er door geraakt. Op een bepaald ogenblik zijn we recht naar de gracht geschoven en met een laatste ruk aan het stuur daar net niet in terecht gekomen. Uiteindelijk bleek de bedoelde eindbestemming op 100 meter van de grote baan te liggen. Haad ik maar snelle route ingetikt ipv kortste. De auto zit volledig onder de blubber. Morgen naar de car wash voor een flinke beurt.

Het is nu een beetje wintertijd en ik had me voorgenomen om dan eens extra grote kuis te houden in mijn foto's. Ik ben al zo ver dat ik van alles al een diareportage gemaakt heb. Nu is het nog een kwestie van die te branden. Het is tijd maken nu. Ik kan nu toch in mijn tuin niks gaan doen momenteel en dus heb ik geen enkel excuus meer om me hier niet volop mee bezig te houden. Zo ver ik zie dateren de oudste foto's van 17/2/2006. Het is dus al een tijdje geleden. Er staan meer dan 7000 exemplaren te wachten op verwerking. Zoals de meneer op de bijgevoegde foto in bewondering applaudiseerde voor hetgeen hij te zien kreeg, hoop ik in bewondering te staan voor mezelf voor het geleverde werk. Nu dus beginnen.

we waren zaterdag uitgenodigd bij mijn schoonzus en haar vriend, voor een etentje. Het was zeer lekker. Blijkbaar hadden ze rekening gehouden met alles wat ik graag eet. Het waren allemaal zeevruchten, te beginnen met oesters. En nog vergeten, eerst nog een hapje met krab, garnaal en rivierkreeftjes. Hoofdschotel, een heerlijke vissoep om vingers en duimen van af te likken. Als dessert een heerlijk gebak, met chocolade krullen overheen. Het is niet om jullie hartje waterachtig te maken, maar moest je ooit van plan zijn me eens uit te nodigen....

Blijkbaar hadden ze in de kliniek onthouden wat er vorige week fout gelopen was met de behandeling van Amandine. Het was de tweede keer in een serie van 6 die ze moet doen. Bij het binnenkomen werd ze echt op een zeer vriendelijke manier ontvangen en ze kreeg zelfs een luxe kamer. Onmiddellijk koffie (voor mij dan, want zij moest nuchter blijven) Opbeurende woorden en alles er op en er aan. Ik kan niet zeggen dat ze anders niet goed verzorgend waren, absoluut niet, maar nu was er toch nog iets extra. Ach ja, het zijn ook mensen en mensen kunnen nu eenmaal eens fouten maken.Alles is goed verlopen en alles is weer in orde. Een kliniclown was absoluut niet nodig vandaag.

vandaag kwam mijn oudste zus en schoonbroer op bezoek. We zijn in de boardroom gaan eten. Het was weer schitterend. Het blijft één van mijn favoriete restaurants, prijs , kwaliteit. Je krijgt er geen enorme porties, maar alles is er zeer lekker, mooi voorgesteld, en zéér lekker. Nadien zijn we thuis nog een koffie komen drinken en hebben we nog eens dvd's van de oude doos bekeken. Altijd tof zo als je dat al een aantal jaren niet meer hebt gezien. Hoe is het mogelijk dat je toch altijd kan genieten van dingen die je overkomen zijn of die je beleefd hebt een aantal jaren geleden. Met het ouder worden heb je precies meer behoefte aan al die leuke herinneringen. Blijven aan vasthoiuden en van genieten. Toch denk ik dat niet alleen het verleden plezierig was en ben ik er vast van overtuigd dat ik in de toekomst zeker nog even plezante momenten ga mee maken. Deze week bij mijn oudste dochter nog een filmke gezien van meer dan 25 jaar geleden. Nostalgie. Er komen dan een aantal prettige ervaringen boven. je begint dan gaan te meimeren en na te denken hoe het allemaal was of zou kunnen geweest zijn. Niks aan te doen. Je kan de geschiedenis niet meer veranderen en je moet proberen te genieten van al wat je nu momenteel overkomt.

Vandaag was er een grootouderdag op school bij de kleindochter Evora. Het was mooi. Traditioineel een aantal tekstjes en liedjes voorbereid. Nadien, en dat is ook een traditie op allee scholen denk ik, was er koffie en gebak. En dan het weerzien van de kleinkinderen en de grootouders na een serieuze inspanning en bij sommigen misschien wat spanning.Er zijn er bij die verlegen zijn, of spontaan beginnen wenen, er zijn er die absoluut geen gène hebben en er op los dansen en acteren. Altijd de moeite om die klein mannen bezig te zien.

een beetje meeval mag ook. Waar we vorige week zo'n pech hadden met dat onderzoek van mijn vrouw, hadden we vandaag alle geluk. We moesten voor de verandering nog maar eens naar de kliniek voor een test. Amandine moest normaal om 2 uur voor het ene onderzoek en om half drie voor het volgende op afspraak zijn. Zoals altijd zijn we veel te vroeg en dan nemen we onze doorlopers of sudoku mee om de wachttijd te doden. De tijd loopt dan precies zo veel sneller. Wel, alles liep zo vlot dat we om kwart over twee al terug thuis waren. Zo mag het ook wel eens. Het vrouwtje heeft amper de tijd gehad om aan de doorlopers te beginnen. Alles was ok en dus zijn we vrolijk terug vertrokken.

regenbogen hebben we deze dagen al veel te zien gekregen. Altijd een mooi fenomeen. Soms met de wildste ideeën en fantasieën. Neemt niet weg dat het een mooi natuurverschijnsel is. Ooit, en misschien wil niemand me geloven, heb ik er drie boven mekaar gezien. Twee komt regelmatig voor, maar drie schijnt onwaarschijnlijk. Iemand zei me ooit dat dit niet kan. Was het dan een wilde fantasie? Ik blijf er toch in geloven. Toch nooit gaan zoeken naar de schat die verborgen zou liggen aan het einde van de regenboog.

Moeder de vrouw moest vandaag voor een behandeling naar (weeral) het hospitaal. Normaal zou dit een dik uur in beslag nemen, maar wij hadden al gerekend op twee uur. Het zijn er tenslotte meer dan vijf geworden. Er komt een verpleegster vragen welke medicatie ze neemt en of ze allergisch is aan een bepaalde stof. Het vrouwke heeft een kaart waar op staat dat ze zeker geen Voltaren mogen toedienen. Men komt een spuitje geven vòòr de behandeling en na enkele minuten krijgt ze overal jeuk en wordt ze compleet rood. Wat hebben ze toegediend: "voltaren". Gevolg, onmiddellijk een middel tegen de allergische reactie (tweede spuit) en kort daarop nog een derde spuitje. Er zijn dan nog twee injecties gevolgd, maar die bleken bij de behandeling te horen. Ze hebben zich wel honderd maal geëxcuseerd en het zal de volgende maal niet meer voorvallen. Het was tenslotte geen Voltaren, maar wel een middel met dezelfde samenstelling.

ik heb het weer gekunnen. 's Avonds bakken wij regelmatig in de micro-warmeluchtoven enkele broodjes. Het zijn van die voorgebakken dingen. Wat ik uitgespookt heb weet ik niet, maar na enkele inuten kwam er een zwarte, stinkende walm vanuit de keuken. De broodjes waren nog net wat zwart verpulverde, onheerkenbare dingen. Waarschijnlijk heb ik de oven op grill gezet ipv op verwarmen. Na twee dagen riekt de ganse ruimte nog steeds naar brand.

Liesbeth, de vriendin van mijn dochter, werkt al een achttal jaar in het onderwijs. Gisteren verloor ze een collega die ze gedurende al die jaren kende. Een jongedame van nog geen 40. Zo oud als mijn oudste zoon. Dit is onbegrijpelijk. Waarom? Het is onrechtvaardig dat zulke jonge mensen uit het leven gerukt worden. We kunnen er verdomme niks aan doen. Op zulke momenten komen bij mij twijfels boven over God en al zijn "goedheid". Ik weet dat de kerk hier ook weer een uitleg en zalvende woorden voor heeft, maar ik blijf het onwaarschijnlijk vinden. Ik moet er niet aan denken dat één van mijn kinderen of kleinkinderen vòòr mij zou gaan. Ik weet dat het dingen zijn die gebeuren, maar ik kan me in de plaats stellen van alle familieleden, collega's en vrienden. Iedereen zal hier wel een wrang gevoel aan overhouden. Ik weet ook dat ik mijn kop niet in het zand moet steken, het zijn dingen die gebeuren, maar ik blijf me hier echt niet goed bij voelen.

ik moet dringend beginnen aan een deftige lijst samen te stellen van het aantal Timmermansboeken die hier in de kast steken. Mijn broer brengt zo af en toe eens een boek over Timmermans mee en stevast is de vraag of ik die al heb of niet. Ondertussen al uitgegroeid tot een serieuze verzameling. Mijn jongste zoon is ze ook één voor één aan het lezen. Eigenaardig dat iemand van die leeftijd de taal van Timmermans nog kan smaken. Toch vond hij tot nu toe bijna alles de moeite van het lezen waard.

zondag en voorlopig geen schitterend weer. Misschien ideaal om de laarzen aan te trekken en eens een wandeling te maken deze namiddag. We zullen zien. Er komt de laatste tijd zo af en toe onverwacht bezoek opduiken; afwachten dus. Het is hartverwarmend hoe iedereen meeleeft met de hospitalisatie. Ongelooflijk hoeveel telefoon er al geweest is om te vragen hoe het nu gaat. Het doet echt deugd.

Gisteren weer eens naar mijn tuintje geweest. Het was lang geleden. Oogsten. Alle knolselders uitgedaan en ook de rest van de bonen. Tegelijk wat rapen meegebracht. Alles was gisteren al gekuist, gesneden en ingevroren. De diepvriezers zitten zo goed als vol. Nochtans moet er nog een beetje andijvie bij. Net een goeie dikke bonensoep gegeten. Dat is eten en drinken. Het maagske zit vol. Over het gevolg deze avond zal ik maar zwijgen.

Bij ons in de familie is de oudste generatie al helemaal weg. Niet dat ik daar vandaag speciaal aan terug denk, want er zijn momenten genoeg dat ik eens een bezoekje ga brengen op het kerkhof om eens dag te zeggen. Als we met broer en zussen samenkomeen is er telkens weer een moment dat we over iemand van die generatie spreken. Allemaal toffe herinneringen en zeer positieve gedachten. Voor iedereen is het gevoelen bij een van de overledenen misschien anders, maar we komen altijd tot de vaststelling dat we geluk hadden om in die sfeer grootgebracht geweest te zijn en dat iedereen, ook de tantes en nonkels, ons altijd een warm hart hebben toegedragen. Spijtig zit in dat heengaan geen logische opvolging, want ondertussen is er ook al aan de volgende generatie geknabbeld en zijn er daar ook al een aantal mensen van verdwenen. Dus vandaag toch mijmeren over de dood.

Dokters en kliniekbezoeken zijn nog niet gedaan. Deze namiddag gaan we allebei mee doen aan een internationale studie over longkwalen. Dit is echter op vrijwillige basis en is dus iets heel anders dan verplicht opgenomen worden. We helpen mee, maar ondertussen zijn we dan toch ook onderzocht, zo zie ik dat dan. Volgende maandag moet ik ook weer naar de specialist en eind november nog maar eens voor een scan. Ik hoop dat dat dan het laatste is. Het vrouwtje moet ook nog gedurende de volgende weken 6 keer op onderzoek. Nadien gaan we eens aan een vervangvakantie voor Toscane denken.