archieven

We zijn grote kuis in onze paperassen aan het houden. Wat een mens zo allemaal al niet belangrijk vindt om toch te archiveren op een of andere manier. Och daardoor er is dus een beetje plaats gekomen in onze kasten.
De versnipperaar heeft dienst gedaan, want natuurlijk zijn er dingen bij die een beetje discretie vragen en die je niet zo maar tussen het oud papier gooit.
Terwijl we dan toch bezig waren, heb ik dan ook nog maar een aantal lege dozen weggegooid ook. Tussendoor ook nog een pak foto's ingescand die ik nu straks in mappen ga steken.

Mijn kleindochter is sinds enkele weken naar een andere turnkring overgestapt. Ze is daar toevallig terecht gekomen in een periode dat er geld moet ingezameld worden voor turnpakjes en dergelijke. Om wat geld in het laatje te krijgen is er een pannenkoeken verkoop georganiseerd. Tot nu toe heeft ze maar liefst 20 pakken verkocht. Dochter lief heeft dus haar namiddag opgeofferd om samen met haar twee kinderen pannenkoekenslag te houden. Aan zulke goeie doelen wil opa zeker geld geven.

Vandaag hadden we afgesproken met oudste zus en schoonbroer. Ze wonen in Hasselt en het is niet dat dit zo een enorme afstand is van bij ons thuis, maar ik rij niet graag in de regen. Als het daar bij dan nog donker begint te worden, zie ik het helemaal al niet meer zitten. Dus in de late namiddag al maar terug vertrokken vanuit Hasselt. En toch zijn er mensen die je met dit weer nog voorbij schieten tegen meer dan 150 per uur. Je zou zeggen, ze doen dit op eigen risico, maar de bedenking is dan altijd, het is niet alleen hun leven dat ze op die manier in gevaar brengen.
Weer een gezellige namiddag en bij praten.

Is het ingebeeld of is dit nu een van de langste winters die ik ooit heb mee gemaakt. Ik heb er geen problemen mee, maar voor de mensen die dagelijks de baan op moeten is dit niet zo eenvoudig.
Vandaag was het mooi met de stralende zon op die sneeuwlaag. Deze nacht zou er volgens de voorspellingen nog een wit bedje bij komen. Dan zijn de bomen ook weer enig mooi. Misschien moeten we het meer vanuit dat oogpunt bekijken en er de wegen ellende bij nemen.

Bij de slager hier kort in de buurt, gaan we af en toe eens wat boodschappen doen. Meestal, al moet ik tot scha en schande toegeven, is dat in het groot warenhuis. Spijtig, want die man hier heeft schitterende waren en goeie kwaliteit. Natuurlijk kijkt men op de moeite en de kostprijs. Als je toch al andere inkopen doet, neem je maar meteen het door hun aangeboden vlees mee. Luiheid?
Een paar dagen geleden was ik dus bij de plaatselijke slager en ik zag daar vleesribben liggen, zoals ik er nog nooit gezien heb. Lange tijd geleden dat we dat nog gegeten hadden en dus maar meteen 2 kilo meegenomen. Als we zo iets klaar maken is dat meteen in het groot. Vandaag eten en de rest in de diepvries.
Wij gebruiken een vrij simpel recept. Eerst de ribben laten dichtschroeien en dan een massa ajuin aan braden tot die slijmerig en donker bruin begint te worden. Terug de ribben er bij met laurier, azijn, bruine suiker, gember, klein beetje tijm,peper, zout en na een hele tijd stoven het nat binden met "vloeiende" bloem.
Smakelijk.

Net een stuk gregoriaans gehoord. Mensen toch, dat is gewoon schitterend. Al is dat natuurlijk allemaal persoonlijk. Ikzelf kan er echt van genieten en daar in op gaan. Zweven gewoon.

Ik zou zo graag al in mijn tuintje bezig zijn, maar het zal nog niet voor direct zijn hoor en zie ik nu via de weerberichten. Nog te koud en te nat de volgende dagen ( en misschien weken). Och ja, dan is het voor iets later. Veel te voortvarend. Als ik in maart al iets zou kunnen doen is dit al schitterend. Maar ja ik ben zo ongeduldig.
 

Bij het overlijden van ons ma, had mijn zus een aantal paperassen aan mij gegeven die ze her en der in huis gevonden had. Ik ben eindelijk begonnen om daar eens gaan in te snuffelen en te vernietigen wat voor niemand nog enige waarde kan hebben.
Dingen zoals plechtige communie prentjes en dergelijke hou ik zeker bij of ga ik in scannen. Ook vond ik nog een aantal officiële documenten terug, zoals wegenis taks, verkoop van een huis, het trouwboekje en zo nog meer. Ook was er het overlijdensbericht van overgrootmoeder bij. Geeft weer een aanzet om in de familiegeschiedenis verder gaan te snuffelen.  
 

In de uitzending ten voordele van Haiti vond ik de opvoering van Natalia en Rios, gewoon schitterend. Ik ben nu niet speciaal een natalia fan, al heeft ze een zeer goeie stem, maar alla. In deze song heeft ze me werkelijk kunnen overtuigen. Eigenlijk zou ze zich moeten concentreren op gospel. Haar stem zou in een dergelijk genre veel beter tot zijn recht komen.  Ik kreeg echt kippenvel van haar (hun) uitvoering van hallelujah. Schitterend.

blijkbaar minder bezoekers op mijn blog, al weet ik dat er enkele trouwe klanten bij zijn. Uiteindelijk begin je dan te denken: "stoppen met die handel"?   Ach, het kost me tenslotte maar een paar minuten per dag en ik zie dat ik de laatste tijd al eens een dag of twee durf over te slaan. Geen nieuws goed nieuws zeggen ze altijd, maar een beetje nieuws is ook mee genomen.
Een aantal mensen reageren dan met de mededeling dat ze het al op mijn blog gelezen hebben en dus op die manier al een aantal stappen ondernomen hebben.
Och waarom zou ik er dan mee stoppen? Doorgaan dus en morgen weer eens proberen iets te schrijven.
Ik ben de laatste tijd weer volop bezig met zoeken naar dingen van en over Felix Timmermans. Al een aantal toffe dingen gevonden. Ik wil daar geen fortuinen aan investeren, maar elk klein aanbod mag komen. Als jullie iets in de vergeten bibliotheek hebben, laat het dan maar weten. 

mijn vrouwke heeft een aantal liedjes gedownload van het jaar 1962. Alles kan ik nog mee zingen. We kennen de liedjes uit het blote hoofd. Dan begin je even te denken. Zijn we nu echt oud aan het worden of gewoon een klein beetje ouder. Mensen toch. Nostalgie van 48 jaar geleden. Onze apenjaren. Nog tieners en verliefd tot over onze oren. Het roept bij sommige plaatjes enorm veel herinneringen op. Er was ook Françoise Hardy en dat doet me dan denken aan mijn tijd in de seven oaks in Leuven. Jonge puber en door dergelijke muziek onmiddellijk tot over de oren verliefd. Enfin, gedane zaken....

Een paar keer het bezoek dat we vandaag hadden moeten uitstellen om allerlei redenen, maar alla, Etienne, Alfonsine en Koen zijn deze namiddag langs geweest. Het zijn mensen waar we vroeger een zeer goed contact mee hadden. Uuuuuuren plezier en alleen maar goeie herinneringen.
We woonden toen in een nieuwe aangelegde verkaveling en natuurlijk waren dat allemaal jonge gezinnen met kleine kinderen en zo maak je zeer snel eens een afspraak om samen iets te doen. De vrijdag avond werd er voor de deur bij ons "gesold". ( met een metalen schijf centen van een houten staakje proberen te gooien) Er was een regelmatige kaart avond bij de een of de ander. Zoals ik straks nog vertelde, wij wisten thuis altijd met hoeveel we op stonden, maar nooit met hoeveel we die zelfde dag zouden gaan slapen. De kinderen gingen logeren bij de buren of er waren er een aantal die bij ons kwamen slapen.  Ik zou er een boek kunnen over schijven.
Het was gezellig bij praten en oude voorvallen op halen.

al weer enkele dagen geleden dat ik een berichtje plaatste.
Redelijk druk geweest, maar alla, voor zo een aantal woordjes, zijn er maar enkele minuten nodig en dat kan altijd tussendoor natuurlijk.
Gisteren met ex collega's een pint gaan drinken. Tof, gezellig, weer eens bij praten en een enorm goed contact. Ook Inge hadden we uitgenodigd, omdat zij de weduwe is van Gilbert, die er destijds ook altijd bij was.
Hierbij een foto van Jos, een van de deelnemers van gisteren.

Zo ziet mijn tuintje er nu uit in deze periode. Gisteren 1 graad in mijn serre. Niet echt om mijn bloemkooltjes te laten groeien. Er "stond" ook nog sla, maar daar vind ik niets meer van terug. Wat wil je met deze temperatuur? Och ja, binnen een maand ben ik terug in mijn serre bezig en sta ik weer dagelijks in mijn tuin.

Rustige dag vandaag. Niks speciaals. Nog wat aan mijn foto's gewerkt. Ik moet er dringend verder aan doen, want op mijn laptop staan er meer dan 15.000 exemplaren en op de andere Mac staan er nog 11.000 of meer. Dringend een pak branden en wissen op de beide PC's. Dan moet ik ook nog eens een pak muziek wissen. Ik zou toch ook nog een aantal administratieve taken moeten doen, die ik al dagen aan het uitstellen ben. Morgen?    

Toch nog maar eens naar villa politica op tv gekeken. Het degouteert me meer en meer. Zeer goed betaalde mensen die niet aanwezig zijn op de zitting. Anderen komen binnen in het midden van een debat en gaan eerst op hun dooie gemak, al lachende, nog een handje of een kusje geven aan een aantal mensen en blijven er ook nog een babbel mee doen. Wat er vooraan gebeurt interesseert hen niet, want ze gaan rustig naar hun zetel en beginnen dan te telefoneren, iets te lezen of ze beginnen op hun PC te werken.  
Ik blijf er bij dat diegenen die niet aanwezig zijn niet zouden mogen betaald worden voor die zitting, maar ook hun wedde zouden moeten inleveren. Als ik er destijds op mijn werk niet was, werd ik ook niet vergoed of liep ik zelfs het risico om ontslagen te worden. Deze heren en dames doen maar. WIJ betalen ze nochtans meer dan genoeg. 
Ondertussen wordt er over miljoenen euro gediscussieerd alsof het niks is. Vandaag ging het onder andere over de Gucht die niet meer naar Congo mag en over 75 miljoen euro die België jaarlijks aan datzelfde land geeft als hulp.
Ik zou er nog uren over door kunnen gaan. Ik ben zeker niet de enige gefrustreerde. Iedereen wil natuurlijk een job waar je niet moet verschijnen en niks doen en daarenboven goed betaald. Sta je dan versteld heren en dames politici dat het land zich tegen jullie aan het keren is?

Op radio en tv worden we overstelpt met kookprogramma's en keuken tips. Ook wordt ons in een aantal uitzendingen verteld hoe we "moeten" leven en hoe we ons "moeten" gedragen in bepaalde omstandigheden. Als je gasten ontvangt "moet" er dit  en dat op tafel staan en de aankleding van het geheel "moet" op deze of gene wijze.
We zullen het wel weten zeker. We worden als kleine kinderen behandeld, die moeten opgevoed worden, die nog niks kennen en die zich gedragen als lompe boeren. Nu, er zijn wel degelijk een aantal personen die zich niet kunnen aanpassen aan bepaalde omstandigheden en altijd een extreem gedrag hebben, maar alla.
Wat mij steeds tegen steekt is dat "men" op radio en tv gaat zeggen wat nu "moet" en wat niet kan bij bepaalde gelegenheden. Ze gaan ons dan ook vertellen wat we nu als kledij "moeten" aantrekken en wat we "moeten" eten en drinken. Allemaal "specialisten" op alle mogelijke gebied die ons nu eens zullen komen zeggen hoe we "moeten" leven.
Iedereen weet wel dat je bv op een sollicitatiegesprek niet in short en t-shirt moet verschijnen. Maar zij gaan het eens vertellen zie. De specialist gaat ons eens zeggen wat we "moeten" aantrekken.
Het spreekwoord zegt: de kleren maken de man. Toch blijf ik altijd geloven achter de man of vrouw IN de kleren. Dat is wat telt en al de rest is poespas.

We hebben via pc en ook via het traditionele postkaartje, kerst- en nieuwjaarswensen verstuurd naar een aantal mensen. Voor sommigen puur omdat dit nu eenmaal moet uit beleefdheid en naar anderen, waar je een speciale band mee hebt,  omdat je ook echt meent wat je hen schrijft. Toch blijft het jaarlijks in vele gevallen een desillusie, met wat je al dan niet als antwoord krijgt. Blijkbaar vergis ik me in sommige mensen.
Ach ja, ben ik een idealist en heb ik het mis in een hartelijk en warm gevoel bij een aantal mensen?
Het zal zo wel zijn zeker. 
Enfin, ik blijf voor iedereen open staan, ook de "vrienden" die minder goed reageren. Als ik maar iets kan betekenen voor hen, ben ik al zeer tevreden.

Gisteren op bezoek geweest bij mijn zus om de vervroegde verjaardag van schoonbroer te vieren. Al de kleinkinderen waren daar en er was ambiance genoeg. Toen we binnen kwamen, hadden de klein mannen net choco mousse gemaakt en ze mochten de schotel uitlikken. De moeite om al die bruine snuitjes te zien en al die kinderhandjes vol chocolade. Dol enthousiast waren ze.
Ik had enkele foto's gemaakt en Joren (ik denk een goeie 3 jaar oud), die naast mij zat, zegde direct dat ik ze op de computer moest zetten en tegelijkertijd vroeg een van de andere klein mannen of ik de filmpjes eens kon laten zien die ik gemaakt had.
Jongens toch! Zij zullen ons wel leren hoe, wat en wanneer we dit alles moeten doen. Jeugd!