vergeet het maar

vandaag, ondertussen gisteren, op bezoek geweest bij tante. De enige die nog over blijft van die generatie. Deze week heb ik het er met mijn broer nog over gehad. Het klinkt misschien luguber, maar het is een realiteit, we worden ouder en de volgenden die aan de beurt zijn om naar de eeuwige jachtvelden te gaan is mijn generatie. Ik mag er niet aan denken. En de tijd gaat toch zo snel. Genieten dus van elke dag. Mee nemen wat we kunnen.

Jaren geleden kom ik toevallig een jeugdvriend tegen. Natuurlijk volgen de woorden: "we moeten eens afspreken". Hij werkte bij de politie en zegde me dat hij zijn mailadres in de brievenbus ging komen steken. Toen ik hem vroeg of hij wist waar ik woonde antwoordde hij: "ik ben bij de polies zenne". Ondertussen is dit meer dan zes jaar geleden. De jaren vliegen voorbij. Enkele dagen geleden belde ik hem en we spraken meteen af. Gisteren is hij met zijn vrouwke op bezoek geweest. Zeer toffe avond. Natuurlijk zeer veel herinneringen van onze jeugd boven gehaald. Toen we zo een jaar of 15,16 waren speelden we clown. We gingen eerst Vlaanderen en daarna de wereld wel veroveren. Grootse plannen. Het is echter bij een paar optredens gebleven. Toch hebben we alleen al tijdens de repetities enorm veel plezier gehad. Dat was nog een onschuldige tijdsbesteding voor iemand van die leeftijd. Hierbij een foto van toen. Ik wist zelfs niet dat die bestond.

Gisteren was mijn broer op bezoek. Hij had natuurlijk weer "Timmermans" mee. Alles wat hij koopt, leest hij eerst en dan komt hij dat naar de bibliotheek van Staf brengen. Hij vond hier gisteren nog een paar boeken die hij nog niet gelezen had. Natuurlijk gaan die dan mee naar Brugge en op de trein zal er al wel een stuk van verwerkt zijn. Karel blijft ook altijd zoeken naar een Timmermans. Zonder hun hulp had ik absoluut nog de verzameling niet, die ik nu al heb.  Trouwens de start is gegeven door Karel, die op een bepaald ogenblik alle boeken die hij van Vik had gekregen, naar mij bracht. Ik fier en content. Alles terug door gelezen op dat ogenblik en terug de honger gekregen om meer van die man te hebben en te weten. Toen heb ik bij antiquariaat Van Herck een aantal boeken gekocht aan een schandalige prijs, als ik het vergelijk met de normale handelswaarde van nu. Maar och, daar is het mij niet om te doen. Ik verzamel, maar niet tot elke prijs.

Nog altijd blijf ik met de leefomstandigheden bezig van de bevolking van Hongarije. Natuurlijk zijn wij alleen maar in de toeristische centra geweest en misschien (hopelijk) is het voor de inwoners goedkoper (en laat ons wensen, veel goedkoper) Voor de toerist is het veel duurder dan gedacht. Och, denk ik dan, laat ze ook iets verdienen. Ze hebben er nood aan.
De obers krijgen in principe 10% op de recette. Ik schrijf wel degelijk "in principe" , want is dit ook wel zo? Nadat ik de baas in ons hotel hierover aansprak, was dit wel degelijk zo bij hen, maar het is te verdelen onder zo veel mensen. Toch kon hij niet garanderen dat dit overal op dezelfde manier gebeurde.
Je ziet dan mensen die echt onnodig werk verrichten, maar dan denk je, och ze hebben een job en ze zijn bij de gelukkigen. Trouwens gebeurt dit in België ook niet. Ik zie hier ook regelmatig profiteurs die goed betaald worden en die toch uren van hun werknemer pikken.

Nog eens over de armoe in Bulgarije.
Het verwonderde ons dat we bijna dagelijks dezelfde obers zagen, zo wel 's morgens als 's avonds. Ik sprak hen daar over aan en het bleek dat die mensen 12 tot 14 uur per dag werken. De man die de shuttle deed van het hotel naar de stad had er op een bepaald moment een werkdag opzitten van 16 uur.
Toen ik aan deze mensen vroeg of ze dit vrijwillig deden om wat bij te verdienen, was het antwoord bij iedereen hetzelfde: "als je dit niet doet vind je geen werk." De dames aan de balie maken ook zulke lange dagen. Het onthaal is 24 uur te bereiken en dus zijn er hier ook arbeidstijden van 12 uur.
En ondanks deze enorm zware dagen, zijn deze personeelsleden absoluut niet rijk. Geen van allen is ooit al met vakantie geweest. Een van de shuttle chauffeurs heeft voor volgend jaar een reisje gepland van 3 dagen naar Italië. De allereerste keer dat hij naar het buitenland zal gaan.
En dan zijn deze mensen nog bij de gelukkigen, beweren ze. Ik vraag me dan af hoe deze mensen aankijken tegen de enorm grote pompeuze gebouwen, die fortuinen hebben gekost.
En wij maar klagen hier.

Als goeie Belg moet ik het zeker over het weer hebben. Tijdens ons verblijf in Hongarije was er één constante in het weer. Elke morgen was het vrij wisselvallig. Elke namiddag altijd een  prachtige zon en een temperatuur van om en bij de 25 graden. Op één dag na elke dag 's avonds een kletterend onweer. Zelfs hagelbollen hebben we gehad. Och kom, we klagen niet. Mooie regenbogen natuurlijk. 

Toen we de eerste dag naar Budapest gingen, hadden we per vergissing een verkeerde weg genomen om de site van Pest te bezoeken. We kwamen terecht in de armere buurt van de stad. Zeer veel daklozen! Als ik zeg zeer veel, dan is dat absoluut niet overdreven. Elk hoekje of kantje dat dit toeliet, werd bewoond door iemand. Hierbij een foto van een "grotbewoner". Hij kreeg net bezoek van iemand die de grot daarnaast in beslag had genomen. Zeer veel armoe in die grootstad van meer dan twee miljoen inwoners. Misschien is dit hier in Brussel ook wel het geval.

we zijn weer in het land.
Echt zware dag vandaag. Ik ervaar dat altijd zo bij een terugreis na een vakantie. Zeker nu, na zo veel kilometers rondwandelen in een grootstad om zo veel mogelijk te zien. Veel tegenstrijdigheden in Budapest. Armoe aan de ene kant en een vergane glorie en een bombastisch
gebouwen goed aan de andere kant. Ik kom er zeker de volgende dagen op terug. Het raakte me vanaf de eerste dag. Zeer veel daklozen en ook enorm veel arme hardwerkende mensen en toch al dat pompeuze. Morgen zeer zeker meer hier over.

Schandalig gewoon. Al vier keer schreef ik hiervoor naar mijn oud werkgever. We ontvangen om de drie maand een tijdschrift met allerlei nieuws over de firma en daarin staan ook de overlijdensberichten van een aantal ex collega's. Dikwijls zijn dit mensen die je zeer goeg gekend hebt en waar je soms jaren mee samen gewerkt hebt, maar het is altijd veel te laat voor je dit nieuws kan lezen.  Ik vroeg dus al een aantal keren om dergelijke berichten ook door te sturen naar de gepensioneerden via mail, maar blijkbaar is dit te moeilijk. Bij de laatste uitgave was er een bericht van een overlijden van iemand die ik al 40 jaar ken. Dit is echt te....

Deze morgen moest ik naar de kliniek voor de controle van mijn slaap masker. In ons landje moet je voor alles en nog wat een enorme papier winkel door lopen om iets te kunnen terug trekken van de ziekenkas. Ik weet en ik besef dat we hier een redelijk goed systeem hebben op gebied van de gezondheidszorg, maar al die papieren en al die verplichte controles zijn soms wat te veel van het goede. Het is zoals altijd dat de goeie het door de slechten moeten bekopen. Zo is het met elke regel en elke wet.  

Ik wou absoluut mijn bonen in de grond voor we vertrekken. Ik heb 24 staken gezet met allemaal snijbonen en molbonen. Ik denk dat ik er genoeg mee heb om een paar families te bevoorraden. Och ja, zo kan ik toch enkele mensen plezier doen. Serieus gewerkt deze namiddag. Ik ben doodop, maar het geeft een enorme voldoening. Alles is proper en net en ik kan met een gerust geweten vertrekken.

Zo een voorjaar heb ik en de buren van mijn tuintje, nog niet ervaren. Al drie keer heb ik cavaillon gezet en het is de derde keer dat dit om een of andere reden niet lukt. Al mijn witloof werd opgevreten door de slakken en al wat warmte nodig heeft kruipt gewoon terug in de grond. Mijn buur die daar al meer dan 25 jaar zijn tuintje heeft, zegde me straks dat hij een dergelijk voorjaar nog nooit heeft mee gemaakt. Veel te koud en te nat. Blijkbaar is dit niet alleen in ons klein Belgenlandje. Ik hoorde straks op het nieuws dat er overstromingen zijn in Hongarije en daar gaan we nu net volgende zaterdag naar toe.  Hopelijk kunnen we vertrekken en hopelijk hebben we daar een goeie vakantie. Och, toch niks aan te doen.

Joost is terug naar Portugal. Gisteren hadden we er het nog over. Hij woont ondertussen al tien jaar in Lissabon en daarvoor waren er nog een vijftal jaren Porto. Hij is ondertussen een echte Zuiderling geworden. Zijn levensstijl is compleet aangepast.
Ik herinner me nog toen hij vertrok om zich daar definitief te vestigen. Het enige wat hij mee had, was een grote rugzak en een sporttas. We hebben nadien nog wel een zéér grote doos nagestuurd met onder andere zijn muziekinstallatie. Ik denk dat ik in mijn leven nog nooit zo geweend heb als op de dag van zijn vertrek. Het was precies een definitief afscheid, al ligt Portugal nu niet zo ver van Vlaanderen. Toch, we hadden nog nooit gevlogen en toen was Portugal nog een verre bestemming. Alleen rijke mensen gingen daar naar toe. Nu zijn er geen afstanden meer en als je vandaag beslist om ook maar waar naar toe te gaan, ben je morgen al ter plaatse.

Vandaag twee kilo vlees ribben klaargemaakt, omdat ik bezoek verwachtte. Het ging niet door, maar geen probleem, wij eten er deze middag van en de rest gaat de diepvries in om eens op te eten op een moment zonder inspiratie of geen goesting om te koken.
Receptje hebben? Eerst de ribben aanbakken en dichtschroeien. Dan een pak ajuin aanstoven in het vleesnat, tot ze kastanjebruin zijn. Eerst aanbraden met een beetje boter er bij en telkens het kooknat verdwijnt een klein beetje water toevoegen. Dit herhaal je tot ze de gewenste kleur hebben. De ribben terug in de kookpot en wat water en bruin bier toevoegen. Eens aan de kook, op een klein vuurtje laten pruttelen. Kruiden met laurier, peper en zout. Ook een scheut azijn en wat bruine suiker. Nadien een boterham met mosterd toe voegen. (of twee) Een paar uur op een klein vuurtje laten staan. Een echte lekkernij.
 

Enorm veel werk gehad met het opharken in mijn tuin. Net gedaan en het begon te regenen. Al dat werk voor niets, want al het onkruid regent dan weer in en begint terug te groeien. Enkele dagen geleden hetzelfde liedje. Verdomme toch. Ik zou zo graag mijn hofke proper hebben voor we op reis vertrekken. Enfin, ik heb nog een week de tijd. Afwachten, er is toch niks aan te veranderen.

Binnen een week trekken we naar Budapest. Ik verwacht er veel van. Toch kregen we via de ambassade al een aantal waarschuwingen in verband met de veiligheid. Geen portefeuille mee nemen, een kopie van je pas op zak en niet de originele, geen kredietkaarten mee en geld verdelen over verschillende zakken. 
Vertrouw zelfs geen politieagenten, want er zijn er nep bij. Wissel geen geld op straat. Laat je niet aanspreken door studenten ivm allerlei, want ze overvallen je.
Enfin we zullen zien en ik laat het je wel horen.

Ik hou niet zo van die melige teksten, maar dit kwam zo nu ineens op.

Soms vliegt je leven voorbij in een hels tempo van plezante naar minder plezierige momenten.
Soms kabbelt je leven rustig verder, zonder zorgen en soms helt het eens over naar gelukkig zijn.
Soms dan weer een beetje naar je ongelukkig voelen.
Wat je hiervan moet onthouden is dat je de kleine of grote geluksmomenten moet onthouden en je ze moet proberen te vermeerderen en te koesteren.
Wat je hiervoor moet doen is te aanvaarden dat je leven niet altijd een en al geluk zal zijn en dat de zon ook niet alle dagen schijnt en dan zal de regen je minder droevig maken. Regen is absoluut af en toe eens nodig en als je dat beseft, zit je op de goeie weg.
Zo moet je weten dat in elk leven ook minder aangename momenten zijn, maar die hebben zeker ook hun nut. 

mensen toch, wat is dit nu in de maand mei. Zo koud heb ik het nog nooit geweten. Ooit maakte ik met Pasen sneeuw mee aan zee, maar de vorige dagen waren gewoon ijselijk. Ben ik er gevoeliger aan? Amaai. Eergisteren had ik afgesproken met Joost in Leuven en ik was verkleumd toen ik op hem moest wachten. Onmiddellijk een koffie gaan drinken en hij bestelde een warme soep om even op te warmen. Gisterenmorgen heel even bij schoonbroer binnen geweest en ook toen een zwaar koude gevoel buiten. Toch moet ik straks naar mijn tuin, al is het alleen maar om in mijn serre te gaan gieten. Niks is er aan het groeien. Alles staat stil in de natuur. Sinds 1832 nog nooit zo koud geweest. Toch ben ik er zeker van dat alles zich zal herpakken. Positief blijven denken.

Met de Kerst had ik aan mijn zoon een boek cadeau gedaan van Jonathan Philips, "in naam van God".  Roeland heeft al duizenden boeken verslonden en niks is te veel of te zwaar. Hij heeft hem gelezen ondertussen en hij heeft er een behoorlijke tijd over gezet, omdat er zo veel verwijzingen in voor komen. Het is tenslotte geen roman. Ik ben er nu in bezig. Een zware turf. Indien de geschiedkundige feiten juist zijn is het absoluut niks om over te stoefen. Ik ga dus via andere bronnen proberen te achterhalen of dit ook zo allemaal gelopen is. Nog zeer veel bladzijden te gaan.