reisverslag

gedurende de volgende veertien dagen zal ik een reisverslag schrijven met de nodige rand bemerkingen. Eerste relaas is dat van de dag van vertrek.
Het was vroeg dag op de datum van vertrek. De vlucht was voorzien om 6,30 uur en de laatste check in was om 5,15 uur. We moesten dus al rond 4,30 uur vertrekken. Ik probeerde de avond voordien dus op een schappelijk uur te gaan slapen, maar RLS dacht er anders over en rond een uur of twee ben ik dan toch in slaap gesukkeld.. Natuurlijk was ik 's morgens geen mens. Doodop, maar ja, je vertrekt dan voor veertien dagen met vakantie om uit te rusten en die gedachte alleen al maakt alles weer goed.
Mark en Angèle zijn ons komen ophalen en al voor half vijf stonden ze hier voor de deur. Mens toch, wat een drukte al op Zaventem op zo een ontiegelijk uur. Enfin, geen probleem, want ik had de dag voordien al onze plaatsen op het vliegtuig geboekt en onze instapkaarten af geprint. Geen probleem en dus gewoon de bagage aan de drop off zone afgeven en vanaf dan ben je gerust. 
Eindelijk op het vliegtuig, maar de eerste mededeling was al een een domper. Wegens acties van de Franse luchtleiding was er een half uur vertraging. We hebben ooit erger mee gemaakt.
Naast Amandine zat een vrij corpulente man en die was al aan het snurken nog voor die mededeling gedaan was. Als ik schrijf snurken, dan is dat zacht uitgedrukt, ik bedoel dan ronken aan meer dan 80 db.
Verder hebben we een rustige vlucht gehad. Geen enkel incident of probleem.
Toch eigenaardig dat niet iedereen zich aan de regels kan houden en altijd gehaast dingen doen, waar ze achteraf toch geen seconde mee winnen. Altijd komt de mededeling en de vraag om de gordels aan te laten tot het sein om die open te maken op het scherm verschijnt. Toch hoor je al een enorm aantal klikken van het open maken, kort na de landing. Ook wordt er gevraagd om geen gsm aan te zetten al voor de deuren van het vliegtuig open gaan, toch hoor je al de muziekjes al klinken kort nadat je wel en goed aan grond bent. Iedereen veert meteen recht om zijn handbagage te pakken en alles helpt toch voor geen cent, want je moet toch wachten. Enfin, zo zitten de mensen nu eenmaal in mekaar.
Morgen de rest van mijn verhaal.