autocontrole

Ik ben een echte ezel. Ik sukkel nog altijd met mijn knie en ondanks het aandringen van mijn echtgenote, ben ik toch niet naar de dokter geweest. Ik kan niet zeggen dat het nog niet beter is dan een week geleden, maar ik stap nog altijd als een manke. Morgen misschien?

Ik woon in een appartementsgebouw, waar iedereen achter de garages een klein keldertje heeft om een en ander in op te bergen. Om de zo veel jaar zijn er mensen die zich op een of andere manier toegang verschaffen tot die ruimtes om al wat waardevol is, mee te nemen. Vannacht of gisteren avond heeft er weer iemand geprobeerd om de toegangsdeuren tot de fietsenkelders te forceren om achter de garages te komen. Het is gelukkig gewapend glas en dat krijg je zo maar niet stuk. Toch kan je duidelijk zien dat er met een zwaar voorwerp tegen gebeukt is. 
Mijn echtgenote kocht destijds alles altijd met volle verpakkingen in grote kartonnen dozen. Toen was er ook ingebroken, maar de inbrekers waren zo beleefd geweest om van elk artikel één exemplaar achter te laten. Van de twaalf dozen melk bv lieten ze er eentje staan en zo was dat ook met al de rest van de ingekochte producten. 
Vorig jaar nog werd er ook in de verschillende opbergruimtes allerlei mee genomen. In onze kelder werd alles doorzocht, dat kon je duidelijk zien. Bij de buur werd alleen de sterke drank meegenomen en de rest bleef onaangeroerd. 

Ik woon in een appartementsgebouw, waar iedereen achter de garages een klein keldertje heeft om een en ander in op te bergen. Om de zo veel jaar zijn er mensen die zich op een of andere manier toegang verschaffen tot die ruimtes om al wat waardevol is, mee te nemen. Vannacht of gisteren avond heeft er weer iemand geprobeerd om de toegangsdeuren tot de fietsenkelders te forceren om achter de garages te komen. Het is gelukkig gewapend glas en dat krijg je zo maar niet stuk. Toch kan je duidelijk zien dat er met een zwaar voorwerp tegen gebeukt is. 
Mijn echtgenote kocht destijds alles altijd met volle verpakkingen in grote kartonnen dozen. Toen was er ook ingebroken, maar de inbrekers waren zo beleefd geweest om van elk artikel één exemplaar achter te laten. Van de twaalf dozen melk bv lieten ze er eentje staan en zo was dat ook met al de rest van de ingekochte producten. 
Vorig jaar nog werd er ook in de verschillende opbergruimtes allerlei mee genomen. In onze kelder werd alles doorzocht, dat kon je duidelijk zien. Bij de buur werd alleen de sterke drank meegenomen en de rest bleef onaangeroerd. 

Ik ben bezig met een nieuwe stamboom. Mens wat een mogelijkheden. Buiten de normale dingen zoals geboortedatum en plaats, kunnen er ook foto's bij, diploma's, interesses, zelfs religie en dergelijke. Ook plaats en datum van doopsel en nog zo veel meer. Ik ben al goed opgeschoten.   

Jullie weten al lang dat ik een slechte slaper ben. Gisteren echter gebeurde er een wonder. Ik heb meer dan 20 uur geslapen, met kleine plaspauzes tussenin weliswaar, maar zo een lange periode moet dateren van kort na mijn geboorte. Wat de reden en de oorzaak ook mogen zijn blijft me gelijk en ik zou het nog eens willen overdoen. Deze morgen was ik nog steeds moe, maar toen spartelde mijn RLS weer tegen. Een hele ervaring.

ik schreef gisteren over de buil op mijn hoofd. (nog altijd blauw en nog geen verkleuring) Tijdens die stomme val moet ik ook met mijn knie ergens tegenaan gestoten hebben. Amaai, ik kan mijn been nog amper opheffen. Echt pijnlijk. Ik kom nog met moeite uit de zetel. Ik hoop dat het een gewone kneuzing is. We zullen in de volgende dagen wel zien. 

Is het lomp, is het de leeftijd, is het gebrek aan lenigheid, ik weet het niet. Gisteren bij het uittrekken van mijn broek, ergens met mijn voet blijven vasthangen zeker en ik heb een smak gemaakt. Niet te beschrijven. Tegen de kleerkast gebeukt. Nu zit ik met een dikke buil op mijn hoofd. Nu is die nog blauw, maar de kleuren zullen in de loop van de dagen wel veranderen zeker, van groen naar geel. Ook boven mijn oog is alles al mooi gekleurd. Het is precies zo dat er iemand mij een zware opdoffer op mijn gezicht heeft gegeven. Me enkele dagen niet vertonen, want het is absoluut niet mooi om te zien.

weeral een aantal dagen niks geschreven. Vandaag zijn Vik en Lieve hier geweest. Met de trein is het altijd een beetje reizen. Vik belde dat ze normaal gezien om 11 uur in leuven moesten zijn, maar ze stonden gewoon stil in Gent en ze zijn via via moeten omrijden en ze zijn tenslotte toegekomen om 12 uur. De notaris waar ze een afspraak mee hadden, wilde ze toch nog ontvangen. Ze zijn dan hier komen eten en nadien zijn we enkele huizen gaan bekijken. Ze zouden namelijk graag in het Leuvense komen wonen. Duur, schandalig duur  in deze regio. Dit is niet meer normaal. (vind ik)  Er staat enorm veel te koop in de buurt en toch zijn de prijzen zeer hoog. 
Veel te hoog. Mens toch, als je minstens 300.000€ moet betalen voor een min of  meer "normaal" huis, dan scheelt er toch ergens iets. Ik ben daar nu niet mee bezig geweest, maar nu mijn broer hier in de buurt aan het zoeken is, kijk ik dan even mee uit. Dit is niet meer normaal. Leuven is schandalig duur. Duurder dan Brugge en Brussel. Toch worden die dingen allemaal verkocht.  Wie kan dat nog betalen? 

Heel even nog met Joost gebeld, net toen hij op het vliegtuig aan het stappen was. Aankomst voorzien om half acht. Niks voor mij, zo een lange vlucht. Ik zal hem dus waarschijnlijk niet gaan bezoeken. Nochtans zou ik dat graag doen, maar die afstand!!! Er bestaat nog altijd skype en gsm natuurlijk. Ach ja, het is zij leven. Toch zou ik er graag een stukje deel van uit maken.  

Gisteren was de verjaardag van Goedele. We zijn natuurlijk even langs geweest met een bloemetje. Weer een gezellige babbel. 
Joost is ook in het land, maar spijtig genoeg niet voor lang. Hij is zijn papieren aan het regelen om naar Afrika te trekken voor een tijd. Gisteren was hij op de ambassade en hij moet deze namiddag terug, maar ik hoop hem vandaag toch nog even te zien. Ik ga hem nu nog niet bellen, want hij zal zijn rust nodig hebben. Het zal waarschijnlijk gisterenavond bij Goedele weer een late babbel geworden zijn. Ik zie hem weinig, omdat je zo maar niet eens even op en neer naar Portugal gaat, maar een verblijf in Afrika is toch nog wat anders.  

Jullie weten dat ik een CPAP toestel gebruik om mijn slaap te verbeteren. Ik had een dertigtal apneus per uur en dat vreet aan je lichaam en aan je gezondheid. Een aantal jaren geleden ging ik daarvoor naar het slaaplabo in Bonheiden omdat ik in het UZ in Leuven een veel langere wachttijd had om opgenomen te worden. Enkele dagen geleden liet ik mijn dossier overmaken naar Leuven omdat ik daar maar een paar kilometer van af woon en de verplaatsing naar Bonheiden is dan toch altijd een (bijna) halve dag. Wat een rompslomp al weer om dat administratief in orde te brengen. Ik hoop dat nu alles in orde is.  Vandaag nog naar Imelda in Bonheiden moeten gaan om het oude toestel binnen te brengen. Dan waren er natuurlijk nog de nodige problemen, maar gelukkig was daar een behulpzame secretaresse die met enkele telefoontjes (hopelijk) alles in orde heeft gebracht.   

Ik ben weeral veel te laat met mijn berichtje. Ik probeerde gisteren in de vroege avond, maar er moet iets mis geweest zijn met de server van seniorennet, want ik geraakte gewoon niet binnen. Ik wou eigenlijk maar iets banaals vertellen over mijn tuintje. De bloemkolen steken in de grond, dus ben ik vanaf nu verplicht om regelmatig gaan te gieten. Ik zie ook dat de peterselie zijn kopje boven steekt en dus denk ik dat vanaf nu het seizoen voor mij al begonnen is. Als het buiten nog te nat en te koud is kan ik al in mijn serre beginnen. De twee Jannen (lange Jan en gewoon Jan voor ons) waren gisteren ook daar. Dus al even bijgepraat. We zijn vertrokken dus.

We zijn vandaag naar schoonzus en schoonbroer geweest. We horen ze niet dikwijls, maar je bent er altijd van harte welkom. Altijd een warm onthaal. 
Als we daar zijn ga ik altijd eens kijken tegenover de deur of er geen plantgoed te vinden is. Ik koop er elk jaar mijn tomatenplanten. Er waren bloemkooltjes. Dus morgen in de serre mijn eerste groen in de grond steken en dan zijn we vertrokken zeker voor de rest van het seizoen. 
Hubert en Iréne denken er aan om hun huis te verkopen en terug naar het Leuvense te komen. 25 jaar is niet niks. Een tuintje achterlaten voor een eventueel appartement?  Toch nog even over nadenken

we zijn gisteren een wandeling gaan maken rond de vijvers van de abdij van Park. Het was schitterend weer en het was echt aangenaam buiten. We zijn even langs mijn tuintje gepasseerd en dan begint het te kriebelen, zeker als je ziet hoe smerig er alles bij ligt. Ik heb gezien dat er één buur zich al niet heeft kunnen inhouden en die heeft al een ferm stuk omgegraven. Het is notabene de oudste van de hoop daar. 81 jaar en nog zo vitaal. Ik kan hem absoluut niet volgen. Hij zet zich krom als hij daar komt en stopt absoluut niet met werken. Ik moet mij om de paar minuten eens recht zetten, even adem halen en dan weer beginnen. De eerste dagen met droog weer, stap ik er ook op af. 

Ik hoor hier net op de radio Willem Vermandere. Schitterend gewoon. Destijds zijn we naar een aantal voorstellingen gaan zien van hem. Altijd een zeer warme en aangename belevenis. Het is iemand die zo naturel op het podium staat en die je kan mee nemen in zijn fantasie en in zijn teksten. Zijn muziek warmt je op. Zo veelzijdig. Alleen maar van genoten. Natuurlijk kom ik uit een andere generatie en kunnen mijn kinderen of kleinkinderen daar "misschien" niet van genieten, maar ik vond het destijds echt schitterend en nog altijd. 

België, papieren en bureaucratie. Zal het nooit ophouden hier. Niks krijg je hier in orde zonder 88 formulieren in te vullen en dan ook nog van je oren maken voordat je iets gedaan krijgt. Enfin, vandaag was het weer zo ver.
 Ik ga jullie de uitleg besparen, maar toen ik terug naar huis kwam, stapte er iemand samen met mij in de lift die er iets genuanceerder over dacht. Hij vond het eigenlijk hier zo slecht nog niet en hij had gelijk. We klagen en zagen over het weer, de politiek en nog zo veel meer, maar in ons landje is het nog zo slecht niet als je de miserie ergens anders ziet.

Geen speciaal nieuws vandaag. Deze morgen even naar tante geweest om haar rekeninguittreksels te brengen en een paar facturen op te halen. Een paar betalingen gedaan en een vlammend kwade brief geschreven. Deze namiddag een 6 tal liter soep gemaakt. Ik moest plaats maken in de diepvries, maar eigenlijk is er nadien evenveel ruimte ingenomen. Nu even mails bekijken en dan tv zeker.   

Gisteren was de verjaardag van Nian. 9 jaar al. Mens het gaat allemaal veel te snel. De kleinkinderen groeien gelijk kool en wij worden er natuurlijk ook niet jonger op. Niet dat ik me al oud voel, verre van, maar het is gewoon een realiteit. Och ja, wat we gehad hebben kunnen ze ons niet meer afpakken, zegt men in de volksmond. Morgen weer een dag, waar ik het beste zal van maken. 
Nian is een vrolijk en slim manneke. Natuurlijk heeft iedere grootouder zo'n kleinkinderen. Vooroordelen. Ook dat vind ik absoluut niet erg. Het is toch normaal dat je jouw nakroost ophemelt en dat zij net toch dat iets meer kunnen en iets beter zijn. En toch zijn de mijne de beste!!!