Berichten van 27 december 2010 tot 2 januari 2011

De eerste dagen van het jaar. Natuurlijk een aantal telefoontjes van vrienden en familie om je een goed nieuwjaar te wensen. Gisteren echt niks gedaan. Ik zou zelfs niet iets hebben kunnen ondernemen. Al dagen enorm veel last van mijn RLS. Gisteren echt extreem. Het zijn van die dingen die gebeuren, maar je voelt je er niet echt happy mee. 
Gisteren heb ik een fles champagne open getrokken. De eerste alcohol van dit jaar. Zelfs met oudjaar geen behoefte gehad om iets alcoholisch te drinken. Er zijn andere gelegenheden geweest. 
Een aantal mooie tekeningen en collages ontvangen van Evora. Ze heeft echt haar best gedaan en het heeft me echt gegrepen. Ondertussen ligt het huis vol met glinsterkes en sterrekes die ze gebruikt heeft om haar schilderijtjes op te fleuren. Je kan de weg volgen die ik afgelegd heb met die mooie dingen. Een schat van een kind, al moet ik zeggen dat het allemaal de meest lieve kleinkinderen zijn die je je maar kan dromen. Ik ben echt gelukkig met de kroost en nakroost.

Vandaag zijn er blijkbaar al mensen hun vuurwerk voor morgen avond aan het proberen. Al verschillende keren dat gedonder en gespetter gehoord. 
Met oudjaar blijven we normaal thuis, buiten een paar uitzonderingen af en toe. We maken 's middags al een lekkere hap in plaats van 's avonds. Altijd oesters op het menu. Dat is een constante. Verder is de laatste dag van het jaar voor ons niks speciaals. Zeker niet uit eten. Alles is zo gemaakt met die feestelijkheden hier en daar. Je "moet" vrolijk zijn en je "moet" dansen en zingen. Absoluut niets voor ons als het niet spontaan kan. Ieder zijn meug.

Tante belde om te vragen of ik geen boodschappen wilde doen voor haar. Dus deze namiddag dan maar de wagen in gesprongen en naar de winkel. Wie crisis, wat crisis? Volle bak en met overladen karren allemaal. Natuurlijk zie je alleen maar diegenen die zich dat kunnen veroorloven, maar van geldgebrek was er geen spraak blijkbaar. Enfin, het gevraagde gaan brengen en even een babbeltje gedaan. Ze wil met oudjaar op haar appartementje blijven en naar tv kijken. Ik had haar voorgesteld om tot bij ons te komen. Ze zal misschien een van de buren vragen om samen met haar de avond door te brengen. Ze bestelde, naar jaarlijkse gewoonte, een schotel bij de traiteur. Ach ja, ik kan ze niet dwingen. Ze voelt zich goed en dat is het belangrijkste. 

Kerst in onze kindertijd.

Zo een Amerikaanse Kerstman bestond toen nog niet.

Cadeautjes onder de boom? Ah nee, we hadden net van de Sint iets gekregen.

Toen we klein waren bestonden die elektrische lampjes, made in Taiwan, nog niet.

Het waren echte kaarsjes en fel gekleurde ballen en zelf gemaakte dingetjes die we in de de boom

hingen.

Die plastieken rommel (made in China) met alle mogelijke tierlantijntjes was absoluut uit den

boze, als het al te verkrijgen was.

Als er hier en daar al een cadeautje gegeven werd, was het fruit of zelf gebakken koekjes.

Niet iedereen had een slee, maar dan amuseerden we ons in de sneeuw met zelf gemaakte

“rijsbanen” Om ter langste. Telkens er iemand op schoof kwamen er weer enkele centimeter bij

en dan was het de uitdaging om tot op het einde te geraken. Een reuze aanloop en dan maar

schuiven.

Om tegen de kou te kunnen hadden we zelf gebreide dingen aan, tot zelfs de onderbroeken waren

van opnieuw gebruikte wol. Iemand zijn trui of een rokje van de meisjes werd hergebruikt om er

een warm onderlijfke van te maken.

Geen nintendo of andere rommel. We konden gewoon genieten van de witte pracht en al het

moois van de natuur. Een sneeuwman maken met een stukje steenkool voor de ogen en een wortel

voor de neus. “Schraboelle” (uitgebrande steenkool voor de niet Leuvenaars) diende voor de

mond en dan nog een bezem in zijn hand en daar stond hij dan te pronken zo lang het vroor.

Wetenschappelijk waarschijnlijk niet juist, maar ik had de indruk dat toen de winters langer

duurden en strenger waren. Natuurlijk een plezante jeugdige herinnering, maar altijd de moeite

om aan terug te denken.

Er bestond geen TV en dus genoten we volop van de Kerstsfeer thuis. Af en toe een kerstliedje.

Spelletjes en als er familie over de vloer kwam, was het altijd genieten. Ik herinner me het gedoe

met de zwarte neuzen nog, alsof het gisteren gebeurde. Het licht werd uit gedaan en iedereen

moest een blad krantenpapier, met uitgesneden neusopening , voor zich houden en toen ging neef

Theo, door aan onze neus te voelen, vertellen wie we waren. Hij had de kolenemmer in zijn hand

en wreef iedereen zijn reukorgaan in met het zwarte goedje dat aan de rand hing.

Kerstmis had voor mij toen, zijn charmes en ik blijf dit voor altijd in mijn geheugen mee dragen.

Het kerstmisvlees zoals wij het toen noemden,” Poule fricassée” was het hoogtepunt.

Kortom, dat was mijn Kerst toen en dat is nog altijd de beste die ik ooit mee gemaakt heb.

Staf