Archief

Wachten kan lang duren en ik ben zo een ongeduldige. Ik heb dan liever dat ze zeggen dat het een hele tijd zal in beslag nemen en dat ze me de tijd laten om ondertussen iets nuttigs te doen, dan dat ze me dingen proberen wijs te maken, zo van, binnen een paar minuutjes is alles klaar en geregeld. 
Vorige woensdag bijna zes uur moeten wachten terwijl ze beloofd hadden dat het ongeveer 1,30 uur zou in beslag nemen. Daar kan ik dus niet tegen. Gisteren beloofden er twee personen om bij mij langs te komen. De eerste is geweest om te melden dat hij geen tijd had en de tweede is zelfs niet komen opdagen en heeft ook niks van zich laten horen.  

Hoe kan je van dia's die al tientallen jaren oud zijn nog iets deftig maken. Veel gewoonweg geannuleerd en anderen proberen te fatsoeneren zo goed en zo kwaad als het kan. Ik weet dat anderen van de familie dit veel beter zouden gekund hebben met gesofistikeerde software, maar alla, het gaat hem om de herinneringen. Waar werkte de pappa destijds????

Waarom ik hier nu de laatste tijd veel aan denk, weet ik niet, maar ik spreek en denk meer en meer aan ouder worden en over het zeer groot gedeelte van mijn leven dat al opgebruikt is. Het is gewoon een menselijke gedachte. Ik voel me absoluut nog niet oud, maar het is gewoon een realiteit. Gewoon even rekenen. Als ik naar de leeftijd kijk van mijn kinderen dan weet ik al genoeg. Ik hoop 100 te worden en dan is er toch al 2/3e opgebruikt. Ach, wat een negatieve gedachte. Elke dag genieten dus.

Als ik nu al die foto's bekijk die ik gescand heb, zie ik op 75% daarvan feestjes. Meestal verjaardagsfeestjes van de kinderen. Dat waren de gelegenheden waar ik altijd klaar stond met mijn camera. Toen al en nu nog altijd ben ik de fotograaf van dienst. Fotograaf is veel gezegd, want schitterende opnames zijn er niet bij. Och ja het zijn en blijven herinneringen.

bij het inscannen van al die dia's kom ik regelmatig verrassende dingen tegen. Hierbij eentje van wat ik denk een tochtje naar de dierentuin in Antwerpen. Ik zal nog een aantal mensen blij kunnen maken met vergeten dingen. 

Miserere nobis zingen de priesters regelmatig. Vergeef ons..... In het laatste nieuws is het nu de beurt aan de nonnetjes. Van over de ganse wereld lopen er berichten binnen over misbruik binnen de kerk. Ik durf niet denken aan wat er buiten die leefwereld ook nog allemaal gebeurde met onschuldige slachtoffers. Ik huiver en ik ril bij die gedachte. Ik heb tenslotte ook kleinkinderen. Natuurlijk worden met deze onthullingen de kansen alsmaar kleiner. Positief denken. 

blijkbaar maak ik altijd de verkeerde keuze. Ik was op zoek naar een toestel om dia's in te scannen. Eindelijk had ik iets gevonden wat me degelijk leek, maar nu blijkt dat dit al niet meer gemaakt wordt. Toch verder gezocht op internet en misschien, beweert men, kan men er nog aan geraken, mits een wachttijd van een aantal dagen. Spijtig genoeg heb ik geen geduld en zou ik dat dan onmiddellijk moeten hebben. Morgen misschien beter.  

De zoveelste keer over RLS. Het is al een dag of tien echt onhoudbaar. Het neemt echt toe en een normaal leven is echt ondenkbaar. Iemand die er niet mee te maken heeft in mindere of meerdere mate weet natuurlijk niet over wat ik schrijf, maar doe dan eens de moeite om er ergens iets over te lezen of te weten te komen. Wat RLS precies is, kom je via de lectuur misschien te weten . De laatste week krijg ik ook nog voortdurend elektrische schokken in mijn onderbenen tot in mijn tenen. Ik heb dit eerder al eens mee gemaakt, maar nu is dit permanent aanwezig. Mijn broer weet zeker over wat ik schrijf, want hij heeft het ook mee gemaakt.  
Volgens onderzoek heeft 1 op 10 Belgen met RLS te maken. Sommigen weten niet dat ze het hebben en beschrijven het als een onaangenaam gevoel. Toch is RLS aanwezig bij 10 procent van onze bevolking. Gezien de medische industrie er nu geld in ziet is men volop bezig met onderzoek naar een adequaat geneesmiddel.
Soms wens je er een eind aan te maken, maar er is de overlevingsdrang. Zo erg heb ik het nu momenteel. De winterperiode is natuurlijk geen stimulans. Ik kijk echt uit naar mijn tuinperiode.

Het is nu wel overal aan het dooien. Geen mooi zicht met al die blubber en al die vies geworden bergen sneeuw, die men bij mekaar geveegd heeft. Net even naar de winkel geweest en de parking is bijna gehalveerd door al de hopen sneeuw die men in de loop van de voorbije weken bij mekaar schepte. Tja, wat moet een mens. De restanten zullen nog wel een tijd blijven liggen zeker. Die zijn nog niet zo maar allemaal verdwenen. Altijd maar over dat weer zagen en klagen, terwijl we er toch niks kunnen aan doen. 

De eerste dagen van het jaar. Natuurlijk een aantal telefoontjes van vrienden en familie om je een goed nieuwjaar te wensen. Gisteren echt niks gedaan. Ik zou zelfs niet iets hebben kunnen ondernemen. Al dagen enorm veel last van mijn RLS. Gisteren echt extreem. Het zijn van die dingen die gebeuren, maar je voelt je er niet echt happy mee. 
Gisteren heb ik een fles champagne open getrokken. De eerste alcohol van dit jaar. Zelfs met oudjaar geen behoefte gehad om iets alcoholisch te drinken. Er zijn andere gelegenheden geweest. 
Een aantal mooie tekeningen en collages ontvangen van Evora. Ze heeft echt haar best gedaan en het heeft me echt gegrepen. Ondertussen ligt het huis vol met glinsterkes en sterrekes die ze gebruikt heeft om haar schilderijtjes op te fleuren. Je kan de weg volgen die ik afgelegd heb met die mooie dingen. Een schat van een kind, al moet ik zeggen dat het allemaal de meest lieve kleinkinderen zijn die je je maar kan dromen. Ik ben echt gelukkig met de kroost en nakroost.