inscannen

Miserere nobis zingen de priesters regelmatig. Vergeef ons..... In het laatste nieuws is het nu de beurt aan de nonnetjes. Van over de ganse wereld lopen er berichten binnen over misbruik binnen de kerk. Ik durf niet denken aan wat er buiten die leefwereld ook nog allemaal gebeurde met onschuldige slachtoffers. Ik huiver en ik ril bij die gedachte. Ik heb tenslotte ook kleinkinderen. Natuurlijk worden met deze onthullingen de kansen alsmaar kleiner. Positief denken. 

blijkbaar maak ik altijd de verkeerde keuze. Ik was op zoek naar een toestel om dia's in te scannen. Eindelijk had ik iets gevonden wat me degelijk leek, maar nu blijkt dat dit al niet meer gemaakt wordt. Toch verder gezocht op internet en misschien, beweert men, kan men er nog aan geraken, mits een wachttijd van een aantal dagen. Spijtig genoeg heb ik geen geduld en zou ik dat dan onmiddellijk moeten hebben. Morgen misschien beter.  

De zoveelste keer over RLS. Het is al een dag of tien echt onhoudbaar. Het neemt echt toe en een normaal leven is echt ondenkbaar. Iemand die er niet mee te maken heeft in mindere of meerdere mate weet natuurlijk niet over wat ik schrijf, maar doe dan eens de moeite om er ergens iets over te lezen of te weten te komen. Wat RLS precies is, kom je via de lectuur misschien te weten . De laatste week krijg ik ook nog voortdurend elektrische schokken in mijn onderbenen tot in mijn tenen. Ik heb dit eerder al eens mee gemaakt, maar nu is dit permanent aanwezig. Mijn broer weet zeker over wat ik schrijf, want hij heeft het ook mee gemaakt.  
Volgens onderzoek heeft 1 op 10 Belgen met RLS te maken. Sommigen weten niet dat ze het hebben en beschrijven het als een onaangenaam gevoel. Toch is RLS aanwezig bij 10 procent van onze bevolking. Gezien de medische industrie er nu geld in ziet is men volop bezig met onderzoek naar een adequaat geneesmiddel.
Soms wens je er een eind aan te maken, maar er is de overlevingsdrang. Zo erg heb ik het nu momenteel. De winterperiode is natuurlijk geen stimulans. Ik kijk echt uit naar mijn tuinperiode.

Het is nu wel overal aan het dooien. Geen mooi zicht met al die blubber en al die vies geworden bergen sneeuw, die men bij mekaar geveegd heeft. Net even naar de winkel geweest en de parking is bijna gehalveerd door al de hopen sneeuw die men in de loop van de voorbije weken bij mekaar schepte. Tja, wat moet een mens. De restanten zullen nog wel een tijd blijven liggen zeker. Die zijn nog niet zo maar allemaal verdwenen. Altijd maar over dat weer zagen en klagen, terwijl we er toch niks kunnen aan doen. 

De eerste dagen van het jaar. Natuurlijk een aantal telefoontjes van vrienden en familie om je een goed nieuwjaar te wensen. Gisteren echt niks gedaan. Ik zou zelfs niet iets hebben kunnen ondernemen. Al dagen enorm veel last van mijn RLS. Gisteren echt extreem. Het zijn van die dingen die gebeuren, maar je voelt je er niet echt happy mee. 
Gisteren heb ik een fles champagne open getrokken. De eerste alcohol van dit jaar. Zelfs met oudjaar geen behoefte gehad om iets alcoholisch te drinken. Er zijn andere gelegenheden geweest. 
Een aantal mooie tekeningen en collages ontvangen van Evora. Ze heeft echt haar best gedaan en het heeft me echt gegrepen. Ondertussen ligt het huis vol met glinsterkes en sterrekes die ze gebruikt heeft om haar schilderijtjes op te fleuren. Je kan de weg volgen die ik afgelegd heb met die mooie dingen. Een schat van een kind, al moet ik zeggen dat het allemaal de meest lieve kleinkinderen zijn die je je maar kan dromen. Ik ben echt gelukkig met de kroost en nakroost.

Vandaag zijn er blijkbaar al mensen hun vuurwerk voor morgen avond aan het proberen. Al verschillende keren dat gedonder en gespetter gehoord. 
Met oudjaar blijven we normaal thuis, buiten een paar uitzonderingen af en toe. We maken 's middags al een lekkere hap in plaats van 's avonds. Altijd oesters op het menu. Dat is een constante. Verder is de laatste dag van het jaar voor ons niks speciaals. Zeker niet uit eten. Alles is zo gemaakt met die feestelijkheden hier en daar. Je "moet" vrolijk zijn en je "moet" dansen en zingen. Absoluut niets voor ons als het niet spontaan kan. Ieder zijn meug.

Tante belde om te vragen of ik geen boodschappen wilde doen voor haar. Dus deze namiddag dan maar de wagen in gesprongen en naar de winkel. Wie crisis, wat crisis? Volle bak en met overladen karren allemaal. Natuurlijk zie je alleen maar diegenen die zich dat kunnen veroorloven, maar van geldgebrek was er geen spraak blijkbaar. Enfin, het gevraagde gaan brengen en even een babbeltje gedaan. Ze wil met oudjaar op haar appartementje blijven en naar tv kijken. Ik had haar voorgesteld om tot bij ons te komen. Ze zal misschien een van de buren vragen om samen met haar de avond door te brengen. Ze bestelde, naar jaarlijkse gewoonte, een schotel bij de traiteur. Ach ja, ik kan ze niet dwingen. Ze voelt zich goed en dat is het belangrijkste. 

Kerst in onze kindertijd.

Zo een Amerikaanse Kerstman bestond toen nog niet.

Cadeautjes onder de boom? Ah nee, we hadden net van de Sint iets gekregen.

Toen we klein waren bestonden die elektrische lampjes, made in Taiwan, nog niet.

Het waren echte kaarsjes en fel gekleurde ballen en zelf gemaakte dingetjes die we in de de boom

hingen.

Die plastieken rommel (made in China) met alle mogelijke tierlantijntjes was absoluut uit den

boze, als het al te verkrijgen was.

Als er hier en daar al een cadeautje gegeven werd, was het fruit of zelf gebakken koekjes.

Niet iedereen had een slee, maar dan amuseerden we ons in de sneeuw met zelf gemaakte

“rijsbanen” Om ter langste. Telkens er iemand op schoof kwamen er weer enkele centimeter bij

en dan was het de uitdaging om tot op het einde te geraken. Een reuze aanloop en dan maar

schuiven.

Om tegen de kou te kunnen hadden we zelf gebreide dingen aan, tot zelfs de onderbroeken waren

van opnieuw gebruikte wol. Iemand zijn trui of een rokje van de meisjes werd hergebruikt om er

een warm onderlijfke van te maken.

Geen nintendo of andere rommel. We konden gewoon genieten van de witte pracht en al het

moois van de natuur. Een sneeuwman maken met een stukje steenkool voor de ogen en een wortel

voor de neus. “Schraboelle” (uitgebrande steenkool voor de niet Leuvenaars) diende voor de

mond en dan nog een bezem in zijn hand en daar stond hij dan te pronken zo lang het vroor.

Wetenschappelijk waarschijnlijk niet juist, maar ik had de indruk dat toen de winters langer

duurden en strenger waren. Natuurlijk een plezante jeugdige herinnering, maar altijd de moeite

om aan terug te denken.

Er bestond geen TV en dus genoten we volop van de Kerstsfeer thuis. Af en toe een kerstliedje.

Spelletjes en als er familie over de vloer kwam, was het altijd genieten. Ik herinner me het gedoe

met de zwarte neuzen nog, alsof het gisteren gebeurde. Het licht werd uit gedaan en iedereen

moest een blad krantenpapier, met uitgesneden neusopening , voor zich houden en toen ging neef

Theo, door aan onze neus te voelen, vertellen wie we waren. Hij had de kolenemmer in zijn hand

en wreef iedereen zijn reukorgaan in met het zwarte goedje dat aan de rand hing.

Kerstmis had voor mij toen, zijn charmes en ik blijf dit voor altijd in mijn geheugen mee dragen.

Het kerstmisvlees zoals wij het toen noemden,” Poule fricassée” was het hoogtepunt.

Kortom, dat was mijn Kerst toen en dat is nog altijd de beste die ik ooit mee gemaakt heb.

Staf

Gisteren weer Kerstavond gevierd met heel de familie bij Goedele. Altijd genieten. 
In de late namiddag beginnen we altijd met een aantal knabbeltjes en met aperitief. Dit keer hadden Roeland en Mieke gezorgd voor een aantal extra hapjes. Lekker. De kleinkinderen beginnen dan altijd al te vragen (zagen) of ze al een pakje mogen open doen. Ok, geen probleem.
Ook weer traditioneel is er dan altijd gourmet en fondue. Bij dergelijke gerechten kan de gastvrouw altijd meteen mee aan tafel en hoeft ze geen ganse avond in de keuken te staan.
Dan komt de grote uitdeling voor de rest van de cadeautjes. Iedereen koopt drie presentjes en de namen voor wie gekocht moet worden, zijn traditioneel bij trekking vastgelegd op de verjaardag van Kaat. Voor de kleinkinderen zijn er altijd extra's natuurlijk. 
Van zulke gelegenheden kan ik echt intens genieten en gisteren was het zeker niet minder. Zo met heel de bende samen, dat is mijn lang leven.

Aan bepaalde reacties merk ik dat er een aantal lezers zijn die ook het uur in het oog houden van wanneer ik een bericht achterlaat, zowel via mail als op seniorennet.  Om eerlijk te zijn, kijk ik daar zelf nooit naar. Vanaf nu zal ik dat ook doen. Natuurlijk zijn er soms extreme tijden van publiceren bij, omdat ik dikwijls 's nachts rondwandel vanwege mijn RLS. Nochtans heb ik op die ogenblikken zelden of nooit zin om iets te schrijven en vul ik meestal mijn doorlopers in. 

Vandaag eindelijk de laatste Kerstcadeautjes gaan kopen. Tot op vandaag gedacht, als het niet echt moet, dan komen we niet buiten. Dan misschien een slecht ogenblik gekozen, want het was vandaag enorm druk overal. Een massa volk. Niks van crisis te merken. 

We gaan de goeie richting uit. Het is voorbij 21/12 en vanaf nu beginnen de dagen weeral langer te worden. Voor mij is dat altijd een moment dat ik voor het eerst aan bloemen denk. Je zou het zo niet zeggen als je buiten komt, maar toch mag er al een klein beetje hoop komen. De krokusjes staan bijna klaar om hun kopje boven te steken. En dan mensen, dan ontploft iets later de natuur. Ik weet het, het is nog erg vroeg, maar een beetje verlangen mag toch al.  

Voor de kerst bestelde ik enkele dingen via internet. Dit is ondertussen geleden van begin december en nu wordt het wel dringend voor de levering. Ik het nog eens voorgehad. Toen wou ik aan mijn dochter een dvd geven, maar die was niet meer voorradig in de winkel en de bestelling zou nooit tijdig daar geweest zijn, bevestigde men mij daar. 
Ik probeerde zelf een wenskaartje te maken met daarop foto's van ons beiden, maar ik vind van mezelf geen enkele recente opname meer terug. Het zal dus iets anders worden.

de eerste Kerst- en Nieuwjaarswensen zijn aan het binnen komen, zowel via mail als met de post. Ik denk dat wij dit jaar alleen nog kaartjes zullen sturen naar de mensen die geen mail hebben en dat worden er altijd minder en minder. Het zijn zo van die geplogenheden. Je wenst iemand alle geluk voor volgend jaar, maar is dat altijd en bij iedereen een gemeende wens? Met een stalen gezicht zeg je dat je hem of haar ik weet niet wat allemaal wenst voor 2011, maar komt dat echt uit de grond van je hart? Moesten die wensen allemaal uitkomen, zou de wereld er anders uit zien. 

Nog meer sneeuw vandaag. Momenteel valt het er weer met bakken uit. Ze voorspellen 5 a 10 cm voor deze avond of voor vannacht. Weer een record gebroken!  Zo is dat elke maand en elk seizoen weer hetzelfde. Altijd is het warmer, droger of natter geweest dan al de jaren voordien. Nu mogen we daar over zagen of zeveren, we kunnen er toch niks aan doen. Het weer is wat het is en we moeten het nemen zo als het komt. Elk seizoen heeft zijn charmes, hoe extreem de temperaturen ook zijn. De natuur is zo mooi! Genieten maar mensen.  

Die sneeuw kleurt de natuur zo apart en het totaalbeeld is werkelijk mooi, maar niet voor iedereen, denk ik. Als je er dagelijks door moet is het voor velen een ellende en zien ze het schone er zeker niet van in. Dit jaar hebben we onze portie al wel gehad denk ik. Iemand vertelde me straks dat we op exact dezelfde dag, vorig jaar, ook zo een pak sneeuw hebben gehad. Mogelijk, maar ik herinner het me niet. We hadden vandaag en morgen een afspraak en we hebben ze allebei afgebeld. Als je er absoluut niet door moet met de wagen..... Toch kan ik van het speciale dat dit witte tapijt geeft echt genieten.

Vorig jaar met de Kerst heb ik voor de kleinkinderen een aantal goocheltrucs gedaan. Goedele liet me weten dat ze dat dit jaar ook wel zouden appreciëren.  Ik bestelde dus nog maar een aantal van die dingen via de web. Alle uitleg in het Engels en sommige van die trucs zitten zo ingewikkeld in mekaar! Op wat er in de eerste doos zat, heb ik bijna een uur moeten studeren om het onder de knie te krijgen. Dus volgende week zal het terug goochelen worden voor de klein mannen, met wat geklungel waarschijnlijk. 

Waar ik het gisteren over had. Linker hand jeukt en dus zal er geld binnen komen. Niks is er van aan. Geen cent gezien. Integendeel, twee rekeningen moeten betalen vandaag. Zo zwaar waren die overschrijvingen nu ook weer niet, maar ja, het was in de tegenovergestelde richting. Geld overmaken in plaats van ontvangen. Enfin, ik moet nog altijd geen boterham minder eten. Misschien moet ik het beleg daarop aanpassen? 

Mijn linker hand jeukt al een hele tijd. In Leuven zeggen ze dan: "hoe linker,  hoe flinker en hoe rechter, hoe slechter." Daarmee bedoelen ze dat als je linker hand jeukt, zal je geld ontvangen en als het de rechter is, moet je geld uitgeven. Nochtans niks te verwachten deze dagen en ook de volgende ook nog niet. Integendeel. Einde jaar en dus nog een aantal rekeningen te betalen. Zou ik dan toch ergens een onbekende suikernonkel hebben?  Zou ik eens gaan zoeken op internet? Ik twijfel aan de resultaten. Enfin, geen probleem, ik overleef met mijn pensioentje. Geld is niet belangrijk zeggen ze altijd.( behalve als je het niet hebt.) Zwemmen in het geld hoeft niet voor mij, maar pootje baden zou ik toch graag doen.