Archief

Ik word de politiek zo kotsbeu en ik ben niet alleen denk ik. Het zijn net kleine kinderen. Als jij dit doet, dan zeg ik dat, hé, hé. Neuze, neuze. Ze denken allemaal slimme mensen te zijn, maar het tegendeel is weeral eens bewezen. Domme mensen zonder ruggengraat. Allemaal volgers van wat hun voorzitter eist wat ze moeten zeggen. Iedereen strak in het gelid. Iemand met eigen ideeën wordt gewoon gefnuikt.
Ikzelf heb vroeger (zeer veel jaren geleden) ook in een partij bestuur gezeten en eigenlijk was het toen al niet veel beter. We woonden toen in een deelgemeente van Leuven, en wij hadden echt niet veel in de pap te brokken bij de samenstelling van de lijst. Zelfs al had je bekwame mensen, ze stemden je met een meerderheid gewoon weg.
Een tijd geleden had ik nog een bepaalde sympathie voor bepaalde politiekers, maar die is ondertussen helemaal opgebruikt.
Ik ben Vlaming in hart en nieren en er is niemand van de Vlaamse verkozen parlementariërs die mij kan overtuigen. Weeral zijn het onze waalse broeders die het land regeren. Ik heb absoluut niks tegen een Frans sprekende in België, in tegendeel. Onze Vlamingen hebben gewoon geen stevige ruggengraat en zijn echt slappelingen. Triestige mensen zonder eigen mening. 

Vandaag met broer en zussen en de aangetrouwden gaan eten in Hasselt, na een aperitiefje bij ons Leen. Het was weer eens gezellig bij praten. Al heb ik niet genoeg tijd gehad om met iedereen een babbel te doen. Ze hadden ons aan een lange tafel gezet en dan heb je niet de mogelijkheid om met alle familieleden een serieus contact te hebben. Spijtig, maar helaas. Toch was het weer een tof weerzien. Nog meer doen.   

Nog maar eens HBV. Allé, we mogen (moeten) nog eens gaan kiezen binnenkort. Iedereen in ons landje is het gewoon kotsbeu. Moesten ze de kiesplicht afschaffen, zou er misschien nog 30% gaan stemmen. Wat een apenland hier. Toch blijven we altijd maar stemmen voor een paar onnozelaars die het zogezegd altijd goed menen. Persoonlijk vertrouw ik momenteel niemand meer. Mijn vertrouwen in de politiek is compleet kapot. Ik dacht nog een paar Vlaamse overtuigden te vinden, maar ze kunnen tegen die walen niet op. Het Waalse haantje haalt het weer.

Afspraken maken in onze familie is een echte ramp. Om ooit eens ergens een datum te prikken om met broers en zussen samen te komen is bijna onmogelijk. Iedereen van ons heeft kinderen en kleinkinderen en daar zijn al allerlei dingen mee gepland en het is echt moeilijk om nog eens een momentje te vinden voor onszelf. Toch hebben we volgende woensdag in volledig conclaaf afgesproken bij ons Leen in Hasselt. Zeer lang geleden. Altijd een plezante gebeurtenis. Je weet, herinneringen op halen en nog eens lachen met onze stommiteiten van vroeger.

Eigenaardig, maar ik was vandaag zo enorm moe, dat ik echt geen zin had om naar mijn tuin te gaan. Niet normaal. Nochtans zou ik dringend moeten voort doen en in mijn serre zou ik ook moeten gaan gieten. 's Zondags ga ik, uit principe, niet naar mijn hofke, maar ik zal dus morgen wel verplicht zijn. Niet zo erg als een been gebroken, zou bomma gezegd hebben.

Pianoconcerto nr 2 van Rachmaninov straks beluisterd. Schitterend. Iedereen zijn meug natuurlijk. Bij zeer veel klassieke stukken kom ik echt tot rust. Ik ga niet zeggen dat ik echt alles mooi vind, maar van deze muziek kan ik enorm genieten. Geen tijd en gelegenheid genoeg om dit te doen, maar ja kleine momenten tellen ook. 

Ik loop er vandaag weer bij als een slaapwandelaar. Maximum 2 uur geslapen. Alhoewel. Nooit kan je dat met zekerheid zeggen. De ogenblikken dat je in bed ligt en denkt niet te slapen zijn er misschien toch korte momenten dat je dat wel doet. Dat heb ik tenminste al persoonlijk ondervonden door eens even op de klok te kijken tussendoor. Je stelt dan vast dat de verstreken tijd nooit die kan zijn die je denkt. Om een redelijke nachtrust te hebben zou je minstens 5 uur na mekaar moeten kunnen slapen en dat heb ik in zeer veel jaren al niet meer gehad. Het vreet aan je lichaam. Och, mijn moeder is op die manier 93 geworden, dus hopen maar.

Och, met wat zijn we bezig? Ik begrijp onze Vlaamse politiekers perfect. Waar ik moeite mee heb is de vasthoudendheid en de eensgezindheid in de Waalse rangen, terwijl ze eigenlijk nooit overeen komen op politiek gebied. Nu trekken ze aan één zeel terwijl ze anders altijd bekvechten. Enfin, het zal wel weer op de lange baan geschoven worden zeker. Niet dat ik me daar enorm veel zorgen over maak, maar we worden er in het nieuws al jaren mee geconfronteerd.   

Hoera, Liese is ingeschreven in het Don Bosco college in Haacht. Er was mogelijkheid om via een call center daarvoor het nodige te doen, van 6 tot 10 . Om de kansen te verhogen, belden we hiervoor met een tiental mensen en Kaat had het geluk om binnen te geraken. Je kan het bijna niet geloven, maar het was amper enkele minuten na 18 uur en ze was al nummer 186. Dit is toch allemaal niet normaal. Ons kleine landje toch.
Besluit, kleine kinderen (kleinkinderen) worden groot.

In de late namiddag zijn we zeer zeker bezig met het inbellen op een call center om een van de kleinkinderen ingeschreven te krijgen in een college (ons Liese) . Blijkbaar een groot probleem om in Vlaanderen een degelijke school te vinden. Wij hebben destijds geluk gehad bij onze oudste. Toen stelde dat probleem zich nog niet en kon hij zeer vlot ingeschreven worden. Het voordeel was dat alle volgende broers en zussen sowieso voorrang kregen en dat we nooit die tenten toestanden hebben moeten mee maken. Ondertussen is er een andere manier gevonden en moet je bellen naar een centrale in de hoop dat je daar binnen geraakt. Ik herinner me destijds toen we de laatsten van de kinderen gingen inschrijven, we steevast de opmerking kregen: toch niet één van de De Raeymaekers? Blijkbaar heeft de eerste een stempel gezet en een bepaald imago geplaatst.