Archief

Vrouw lief is de laatste weken aan een opruimactie bezig. Schuiven worden leeg gemaakt en wat al jaren bijgehouden werd als misschien belangrijk (of gaat misschien ooit nog eens van pas komen), gaat nu onherroepelijk in de vuilnisbak. Wat een mens zo al allemaal niet verzamelt en nog maar bij propt in een reeds overvolle lade. Vroeger zijn er thuis zo dingen weggegooid die nu antiek zijn en waar je zwaar moet voor betalen, maar met wat we nu weg doen, zal dit zeker niet het geval zijn.
Toevallig komen hier uit een schuif nog twee zilverstukken van 500 Bef. Een speciale uitgave van destijds. Die gooien we niet weg. Misschien te koop aanbieden op een van die sites die daar in gespecialiseerd zijn. We zien wel.

Weer sneeuw. Duurt het nu niet een beetje lang? Als zelfs de kinderen al beginnen te zeggen dat ze het beu worden! Toch kunnen we er niks aan doen of niks aan veranderen. We mogen zagen en klagen zo veel als we willen, het overkomt ons gewoon. We moeten het weer, de kou, de regen en alle andere fenomenen gewoon nemen zoals ze komen. Och klagen doen we altijd. Voor de ene is het te nat en voor de andere te warm en te droog. Een enige weersgesteldheid voor ons eigen klein lapje grond kunnen we toch niet realiseren. Gewoon proberen te genieten van al het mooie dat elk seizoen te bieden heeft. Natuurlijk doet dat eerste lentezonnetje enorm deugd en zijn de eerste bloemetjes in het voorjaar zo mooi. Alles komt op zijn tijd.

Ongelooflijk hoe de dagen en de weken voorbij vliegen. Blijkbaar hoe ouder je wordt hoe sneller dat allemaal gaat.Toen ik nog naar school ging duurden de weken toch zo enorm lang en nu zijn ze voorbij voor je er erg in hebt. Toen ik nog aan het werk was ging het eigenlijk ook allemaal vrij vlug. Waarschijnlijk omdat ik me toen goed in mijn vel voelde en mijn job graag deed. Vooral de laatste tien jaar van mijn carrière zijn als een sneltrein voorbij gegaan. Eigen baas en zelf mijn dagindeling samenstellen. Hard gewerkt onder zeer veel stress, maar op een prettige manier altijd de dagen doorgekomen. Toffe collega's waar ik het goed kon mee vinden en waar ik enorm veel plezier mee gemaakt heb op de schaarse vrije momenten. Altijd tof om aan terug te denken.

De laatste jaren worden er voor speciale gelegenheden bongo bonnen als cadeau gegeven. Ik hoorde een aantal dagen geleden op de radio dat er zo een pak op Ebay te koop aangeboden worden. Je weet, je krijgt zo een bon die dan 13 of 14 maanden geldig is en je vergeet zo een ding dus gewoon. Mijn euro viel. We hadden er ook nog ergens liggen. Geschenken van kerst 2008. Nog snel gereserveerd in een Italiaans restaurant voor een ontbijt. Absoluut geen spijt van. We gingen naar Zoff in Leuven. Een aanrader. Gewoon schitterend. Zwaar om de dag mee te beginnen, maar het was gewoon een mooi tableau op tafel. Bijna een schilderij. Je zou ze zo kunnen terug vinden bij een aantal Vlaamse primitieven, al zouden de ingrediënten op het schilderij wel enigszins anders zijn. Echt genoten.

ocharme vlaanderland met een klein beetje sneeuw. Enkele centimeter van dat wit gedoe en heel het land ligt gewoon plat. Zoals een trucker deze morgen in een interview vertelde, in Zwitserland ligt een halve meter, maar iedereen kan normaal rijden en hier valt er twee centimeter en er is een file van bijna duizend kilometer in België.

Hier zit ik weer midden in de nacht. Al dagen zeer veel last van mijn RLS. Veel slaap te kort dus in de voorbije week. Het vreet aan je. Gelukkig word ik er niet kregel van. Fysiek voel je dat wel natuurlijk. Doodmoe en toch niet kunnen slapen. Om de muren op te lopen. Ik weet dat dit nooit voorbij zal gaan, maar leer er mee leven.

smog alarm. Op het nieuws wordt gezegd dat elke diesel met een beperking tot 90 km per uur 25 procent minder fijn stof uitstoot. Logisch toch als je 25% minder harder gaar rijden. De diesel is de grote vervuiler. ikzelf rij al jaren met een dergelijke auto omdat dit soort brandstof al zo lang gepromoot wordt. Nu is dit ineens de grote boosdoener. Ach ja, voor het aantal kilometers dat ik nu nog rond bol. Waarom blijft een mens zijn auto nu nog houden? Ik rij nog minder dan 5000 km per jaar. Een duur speelgoedje. Maar ja, het is en blijft een vrijheid.

Gisteren vertelde ik over de archieven die we aan het doornemen waren. Zo vond ik een foto terug van mijn doop in een luchtballon met Wim Verstraeten. Zeer lang geleden ondertussen. Een zeer toffe ervaring. Enkele jaren later ben ik met hem en zijn assistent nog in Zwitserland gaan "varen" zoals ze dat zeggen. Een kleine week. Een unieke ervaring. Er is een jaarlijkse happening (de naam van de stad vergeten) van ballons in allerlei vormen, kleuren en formaten. Bij het opblazen drukken ze mekaar gewoon opzij tot er eentje is opgestegen en er weer plaats is voor een volgende. Je vliegt tot boven de bergen en je hebt een prachtig uitzicht. Een enige ervaring. 

We zijn grote kuis in onze paperassen aan het houden. Wat een mens zo allemaal al niet belangrijk vindt om toch te archiveren op een of andere manier. Och daardoor er is dus een beetje plaats gekomen in onze kasten.
De versnipperaar heeft dienst gedaan, want natuurlijk zijn er dingen bij die een beetje discretie vragen en die je niet zo maar tussen het oud papier gooit.
Terwijl we dan toch bezig waren, heb ik dan ook nog maar een aantal lege dozen weggegooid ook. Tussendoor ook nog een pak foto's ingescand die ik nu straks in mappen ga steken.

Mijn kleindochter is sinds enkele weken naar een andere turnkring overgestapt. Ze is daar toevallig terecht gekomen in een periode dat er geld moet ingezameld worden voor turnpakjes en dergelijke. Om wat geld in het laatje te krijgen is er een pannenkoeken verkoop georganiseerd. Tot nu toe heeft ze maar liefst 20 pakken verkocht. Dochter lief heeft dus haar namiddag opgeofferd om samen met haar twee kinderen pannenkoekenslag te houden. Aan zulke goeie doelen wil opa zeker geld geven.