Archief

Ach wat weeral kopen voor de kleinkinderen voor hun sniklaas zou Toon Hermans zeggen? Ze hebben alles, al hebben ze nog altijd bepaalde wensen. Waar is de tijd dat onze kinderen nog klein waren? Ik vertelde al over de tijd toen ik nog jong was en over wat we toen kregen. Toch blijft die geur van de chocola, maar vooral van de mandarijntjes voor de rest van mijn leven in mijn neus hangen. Je herkent die van op meters afstand. Er zijn nog zo van die dingen die altijd een heel speciale reuk hadden en die je nooit of nimmer meer vergeet. Eigenaardig toch.  

dit is een verhaal dat je nooit zal geloven en toch is het echt waar. Ik werd door een Duitse firma uitgenodigd om hun fabrieken te gaan bezoeken. De eerste dag wilden ze absoluut iets zeer speciaals laten zien. Er loopt een kanaal in een metalen constructie over een bestaande stroom. Via dat kanaal kan je met de boot in een sas afdalen naar de rivier die daar onder door loopt. We kwamen daar toe en de kapitein vertelde ons dat zijn laatste vaart voor die dag er op zat. De grote baas van die fabriek ging een babbeltje doen met die man en hij huurde die ganse boot af (voorzien voor 150 personen)  om met ons 6 dezelfde afvaart te maken. Wij met dat kleine ploegje op een boot waar zo veel volk op kan. Ik durf absoluut niet denken aan de kostprijs. Toch deden we het. Echt de moeite. Een enige ervaring.

Deze voormiddag heb ik al mijn boeken van en over Felix Timmermans op een excel file gezet. Bij elk werk heb ik gezocht naar de datum van publicatie en plots kom ik nog een foto tegen van jaren geleden en een aandenken van diezelfde periode. Hoe die dingen daarin terecht gekomen zijn weet ik niet, maar het was weer een herinnering die boven kwam. Bij het inscannen van de familiefoto's heb ik ook van die flash backs gehad. Er komen dan allerlei beelden naar boven en daar is natuurlijk altijd een gebeurtenis uit het verleden aan verbonden. Plezant om alles te herbeleven.

Al de oude(re) foto's die ik van bij mijn dochter mee bracht zijn in gescand. Tenminste de bruikbare exemplaren. Er waren er enorm veel bij waar absoluut niets mee te beginnen valt. Mens toch, wat heb ik destijds toch veel onbruikbare dingen op film vast gelegd. En zeggen dat elke foto ontwikkeld en afgedrukt werd. Lang leve het digitale tijdperk, waar je enkel die exemplaren kan selecteren die je nog de moeite vindt. 

Weer een bewijsje dat ze niet klein blijven. Een van de kleinkinderen heeft ontdekt dat de Sint eigenlijk de Sint niet is. Onze goedheilig man is van zijn troon gevallen. Het gaat allemaal zo snel. KLEINkinderen worden GROTE kinderen. Binnen enkele jaren zijn we zo ver dat ze er alle zes zullen om lachen en hierover grappige verhaaltjes zullen vertellen. 

Vorige zondag heb ik bij Trui een pak foto's mee gekregen van de goeie ouwe tijd. Ik ben de exemplaren die kunnen dienen, aan het inscannen en dan kom je natuurlijk een aantal dingen tegen vol nostalgie of ongeloof. Ik denk dat de enige opname van mijn legerdienst de bijgevoegde is. Dit was trouwens de enige dag dat ik een "zo gezegde" echte legerdag heb mee gemaakt. Wel ik kan je vertellen wat er die dag precies gebeurde. We moesten ons camoufleren en we aten uit een gamel. Maar daar blijft het bij. De rest van de dag lagen we ergens in de kant en de munitie die moest gebruikt worden, werd zo maar in de lucht af geschoten. We hebben zelfs geen geweer in onze handen gehad. Ik ben altijd zeer denigrerend over het leger, waarschijnlijk omdat ik die diensttijd altijd een "verloren" tijd gevonden heb. Toch zijn er mensen die beweren dat dit de mooiste periode in hun leven was. Ieder zijn mening.

vandaag nog eens naar de tandarts geweest. Prettig is dat niet, maar allez.. Ik heb daar altijd een probleempje. Steeds heb ik een slik reflex als ik daar met mijn mond open moet zitten. Vervelend, ook voor de tandarts, denk ik. En natuurlijk, hoe meer je daar aan denkt, hoe erger dat wordt. Door mijn neus ademen lukt ook niet op dat ogenblik. Toch eigenaardig hoe een mens in mekaar zit. Het zit hem in het hoofdje en je kan er niks aan doen. Niet dat ik schrik heb voor de behandeling, maar toch is er iets dat een knopje gaat omdraaien ergens in mijn hersenen.  

Vandaag weer met tante naar een service flat gaan kijken. Mensen toch, wat een verschil in prijs, aanbod van diensten en het aangeboden aantal vierkante meter. Alle geïnteresseerden willen natuurlijk een deel van hun eigen meubeltjes mee brengen, maar de beschikbare ruimte is zo klein, dat het bijna niet mogelijk is. We hebben een paar sites bekeken, maar, je kan het niet vergelijken met een appartement natuurlijk.
Het aanbod is niet enorm, maar er is wel een serieus verschil in prijs. Ik vraag me af hoe een persoon met een gewoon pensioentje dit allemaal moet betalen. Vandaag eentje gezien van bijna 60€ per dag. Weliswaar met het eten in begrepen, maar toch.
Ik zal in de politiek moeten stappen om hier iets aan te doen. Ik zal het wel uitleggen.

Mijn buur tuinier speelt klarinet bij een harmonie. Enkele jaren geleden vroeg ik hem welk instrument hij bespeelde in de fanfare. Verontwaardigd! Geen fanfare zeggen tegen een harmonie. Hij heeft me dan het verschil uitgelegd. Ok, begrepen.
Al jaren dringt hij aan om eens naar een voorstelling te komen kijken. Gisteren zijn we dan naar het concert geweest. Och ja, je houdt er van of niet. 

Vandaag naar de tuin geweest. 21 graden in de serre en toch wil hetgeen ik uitgezaaid heb niet absoluut groeien. Toch te fris? Enfin, afwachten. We zitten in de herfst en wintertijd en dan is het natuurlijk veel minder. Toch blijf ik bezig. Peterselie geplukt en nog enkele kroppen sla mee gebracht. Zelfs nog tomaten geplukt. Volgende week nog andijvie en raapjes gaan halen en invriezen. Verder is alle arbeid gedaan. Lachend de winter in.