Archief

Het is een cliché, maar de tijd gaat snel. Misschien duurde het allemaal lang toen we nog naar school moesten, maar nu vliegen de weken voorbij. We beginnen al aan de vijfde maand en het is precies of nieuwjaar is nog maar pas voorbij. Morgen of een van de volgende dagen moet ik meiklokjes in huis hebben. Ik vind dit zo een fantastische geur. Toch heb ik dat ooit aan iemand cadeau willen doen, maar die vond dat een stank. Ieder zijn goesting natuurlijk, maar ik vind dit een typische lentegeur. Ik schrijf nu "of een van de volgende dagen", maar het zal zeker morgen zijn. Als je ooit op bezoek komt en je weet niet wat mee brengen... Ik ben hier niet graag en ik hoop van zo snel mogelijk naar mijn definitieve en laatste(?)  stek te kunnen verhuizen. Het is een samenloop van omstandigheden dat ik hier tijdelijk woon, maar het is absoluut tegen mijn goesting. Ik kijk uit naar begin juni en hopelijk vroeger. Ik vertel dan wel meer en laat foto's zien.

Iedereen hier weet dat ik aan het worstelen ben het probleem waar we de laatste jaren van ons leven gaan doorbrengen. Ik wil niets dramatiseren, want zo komen die woorden misschien over, het is gewoon kiezen tussen enkele mogelijkheden om nog een laatste keer te verhuizen. Hier blijven we niet, dat is uitgesloten. De home en service flat waar we gaan naar kijken zijn, zou een prima oplossing zijn. Waarschijnlijk zal het dat worden. Wel daarnet vroeg de jongste van de verzorgenden hier of we er al uit waren en een beslissing genomen hadden. De jongste van de bende!!! Niemand anders toonde al enige interesse. Ik moet eerlijk zijn en zeggen dat ze alles in haar job schitterend doet. Toen ik dat tegen iemand vertelde, kreeg ik als reactie: "ja maar ze is nog jong, ze zal wel veranderen. Negativist? "Ik blijf positief denken" en misschien is dat een dame die haar job voor de rest van haar leven vol enthousiasme blijft doen. 

Zeer eigenaardig, ofwel ben ik zot aan het worden. De laatste tijd gebeuren er hier speciale dingen, ofwel heb ik een slag van de molen gekregen. Ik geef één voorbeeldje. Ik kom deze namiddag op mijn kamer en ik zie dat de helft van mijn badkamer nat is. Echter geen water, maar een vettige smurrie. Ik deed de kasten daarboven open en ik voelde aan de onderkant van de kasten er boven en er was niets te vinden. Ik riep de verpleging er bij en die zegden mij van steeds mijn deur op slot te doen. Ok, vanaf morgen sleutel in mijn zak. Ik hoop zo dat er in het nieuwe complex in Wijgmaal een plaatsje voor ons zou vrij zijn. Voor mij zijn er oplossingen genoeg, maar om dicht bij mijn echtgenote te blijven, in een ook voor mij leefbare omgeving, is er niet zo veel keuze. Wijgmaal zou ideaal zijn. Duimen en hopen op goed nieuws.

De laatste tijd heb ik dagelijks toch wel iets anders aan de hand. Gelukkig allemaal kleine prullen. Toch kan je van dergelijke kleine dingetjes behoorlijk wat last hebben. Door de verdoving die bij de tandarts verkeerd werd gegeven, is mijn onderlip aan één kant nog altijd gevoelloos. Dat is nu meer dan twee maand geleden en de dokter denkt dat ik daar voor de rest van mijn leven last ga van hebben. Plezant is anders. Omdat ik daar geen gevoel meer heb, heb ik vandaag op mijn tong gebeten. Het moet een serieuze knauw geweest zijn, want het doet nog steeds pijn. Och dat gaat allemaal wel over. Bij de vraag aan de dokter wat daar aan te doen is, kwam al vrij snel het antwoord, wachten tot het over is. Van de hak op de tak. Morgen heb ik een afspraak om naar een sociale woning gaan te kijken. (Service flat) Ik ben echt benieuwd. Indien het mee valt ben ik hier onmiddellijk weg. Niks verkeerd met de mensen die hier werken, absoluut niet, maar er wordt veel in jouw plaats gedacht en beslist. Duimen maar.

Nooit zal ik een dergelijk regime gewoon worden of aankunnen. Ik ben geen rebel en pas me gemakkellijk aan aan regels en reglementen, maar hier kan ik niet aarden en voel ik me niet goed. Geen kwaad naar het personeel, want die mensen doen hun best. Het is gewoon de struktuur van heel het gebeuren waar ik geen weg mee kan. Ik kan geen details geven, want anders kwets ik misschien mensen. Och ik kan even goed terug gaan in de tijd en zeggen dat ik mij in het leger ook niet goed voelde. Straks meer, want ik ben te laat op het appel.

Ik schreef het vroeger al, TV zegt me in feite niet zo veel. Laat eens horen welke programma's echt de moeite zijn om dat ding op te zetten en er dan uren blijven naar te kijken. Vroeger volgde ik bijna alles op gebied van sport, maar zelfs daar doe ik daar maar af en toe de moeite voor. Zo apatisch geworden. Het zal niet aan die TV liggen, maar aan mezelf. Terug eens gaan zoeken naar interessante dingen.

Een normale dag kondigde zich aan, was het niet dat ik keelpijn had. Na een uur kon ik nog amper spreken. Dus toch maar de dokter gebeld, hij moest toch komen kijken naar mijn ingewindelde pink. Ik vroeg hem of het absoluut nodig was om die te plaasteren. We hebben voor een tussenoplossing gekozen en de pink gespalk aan de ringvinger. Zonder die twee en dan ook nog de linkerkant, geeft dat geen problemen. Het is nu dik 18 uur en ik kan nog steeds niet praten, alleen maar fluisteren. Dan krijg je natuurlijk de klassieke opmerkingen. Ik ga ze hier niet allemaal op een rij zetten. Morgen allemaal weer vergeten.