Archief

Iets wat ik zo tegen mijn zin doe is de administratie bijwerken. Hier liggen weer een aantal brieven en rekeningen, maar vandaag zal het er niet meer van komen. Ik zal alles goed in het  zicht laten liggen, zodanig dat ik er morgen niet kan over zien. Morgen zal dat dus een begintaak worden. Door dergelijke dingen te verwaarlozen heb ik al meer dan eens een boete moeten betalen. Amandine trekt haar dat allemaal niet aan. Ze denkt daar geen seconde op een gans jaar over na. Ik zal dat wel doen zeker, goed of slecht. Ok, weet je wat, ik doe het nu meteen. Straks met een gerust gevoel gaan slapen??

Zoals ik al schreef, ik ben hier niet graag. Nu moet ik nog zien wat ik schrijf, want blijkbaar wordt mijn blog hier gelezen. Het heeft niets met deze plaats te maken, maar met het verblijf in een home. Ik ben veel te jong en veel te goed om in een home te zijn. Ik ben gewoon Amandine gevolgd, want zonder mij kan ze niet. Wat je allemaal al niet doet voor je vrouw. Hoe langer ik hier ben, hoe meer tegen mijn zin. Een mogelijke oplossing zou een service flat zijn hier naast de deur. Maar zoals overal, ellenlange wachtlijsten. Toen ik mijn plannen aan Amandine vertelde, volgden er onmiddellijk tranen. Het zal pas zijn als ze daadwerkelijk kan zien dat de afstand tussen haar en mij amper 10 meter meer gaat zijn, dat ze het zal aanvaarden. Voor mij zou het in ieder geval al een groot verschil zijn. Terug zelfstandig wonen!!!!  

Weet je, het loopt hier niet zwart van het volk. Het moet allemaal niet van mij, maar met een telefoontje vol leugens, vertellen dat het om gene of deze reden niet lukt, dat hoeft niet voor mij. Regelmatige bezoekers , uit genegenheid, zijn onze vrienden van Boom en mijn familie. Daar stopt het. Ieder voor zich. Ik ben hier niet graag en de dag dat ik weg kan, ga ik dat ook onmiddeelijk doen. Desnoods met tien verhuizers om het zo snel mogelijk gedaan te krijgen. Ik deed nu een aanvraag voor een serviceflat hier naast de deur, dat moet voor Amandine nog te doen zijn. Wachtlijsten natuurlijk. Ik zal wel zien wat komt.                                 

 Deze middag kwam er een dame rond met de volgende vraag: Hoe wil je dat je eitje met Pasen klaargemaakt moet worden. Het ging dus over één eitje, geen twee of drie. Gekookt, hard of zacht, spiegelei of omelet. De vraag of je wel een ei zou willen werd niet gesteld. Trouwens, dit hoor of zie ik nergens, maar ik at destijds rauwe geklutste eieren, waar ik mijn boterham in sopte. Ik vond dat enorm lekker. Natuurlijk zal er een verschil zijn tussen winkeleieren en eieren van eigen kippen met een degelijke voeding, maar ik at gewoon rauwe geklutste eieren met een snuifje zout. Voor Pasen heb ik gekozen voor een spiegelei en Amandine voor "het steekt niet". 

Zo een troufeest, zoals daarnet in mijn droom, dat wil ik wel eens mee maken. Ik ben compleet verdwaasd wakker geworden, maar van dat gebeuren weet ik nog alles. Ik ga het straks schrijven, want ik moet terug proberen te slapen. Misschien zit ik binnen een paar minuten terug met mijn voeten onder tafel. Ik hoop dat ik me straks nog alles herinner.

in dezefde winkel in Nederland gevonden.