Maandag 19 maart 2007

big brother en de doping

atletiekfederatie en doping

De Morgen van vandaag maandag vermeldt in een artikel over de dopingcontroles op last van de IAAF dat vanaf 1 januari 2007 de controles zich vooral richten op Kim Gevaert, Tia Hellebaut en Mohammed Mourhit. De tekst eindigt laconiek met: 'Zij moeten ononderbroken hun volledige dagschema, uur na uur, aan de IAAF overmaken. Zo kan een controleur op elk moment van de dag aankloppen.'

Steeds dezelfde vraag: waarom wordt één sector onderworpen aan een regime dat nog strenger is dan de meest repressieve totalitaire staat en andere sectoren niet.

Stel je voor dat in de strijd tegen de fiscale en sociale fraude ook ondernemers, zelfstandigen en werklozen maanden van tevoren hun dagschema moeten bekend maken opdat ook zij elk ogenblik gecontroleerd zouden kunnen worden.

Speelt hier enkel de wet van de aantallen: er zijn nu eenmaal minder beroepsatleten dan zaakvoerders en werklozen, of zijn er andere verklaringen?

Een van de vermoedelijke verklaringen is allicht het gegeven dat beroepssporters weinig of niet georganiseerd zijn: zij hebben geen vakbond of beroepsorganisatie zoals Unizo, Voka of VBO om hun belangen te verdedigen; hun individualisme maakt de kans klein dat zij in staking zullen gaan.

Tweede hypothese: dopingverhalen zijn 'sexy' (om dat verschrikkelijke modewoord nog maar eens te gebruiken), ook verstokte supporters emmeren er graag over door (zonder daar conclusies aan te verbinden: de toeschouwersaantallen verminderen niet) en dopingdominees à la Michel Wuyts nog het meest van al - en ook bij deze laatsten kun je de vraag stellen waarom zij zo graag blijven vertoeven in een milieu dat zij zelf moreel verziekt noemen: wordt hun zielenpijn verlicht door geld en massabelangstelling?

Samengevat twee fundamentele vragen: gelden de mensenrechten niet voor beroepssporters (anders geformuleerd: mogen zij worden onderworpen aan een uitzonderingsrecht), worden de dopingjagers gedreven door een oprechte bekommernis om de gezondheid van de atleten (wat niet blijkt bij ongevallen door organisatorische fouten) en de fair play (wat minder tot uiting komt bij de competitievervalsing door het kapitaal), of door een dik betaalde zucht naar sensatie?

Op z'n Vlaams gezegd: hoelang kan je met je kop over de beerput hangen vóór je zelf beerput wordt.

Geschreven door staf de wilde om 16:04 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 18 maart 2007

de verloren vader

-surgens non venit ad patrem –

stel je een heuvel voor

een wachttoren van een vader

nergens de schaduw van een zoon

die strompelt uit het tegenlicht

neervalt in het zand

geen kalf wordt geslacht

geen wijnvat geledigd

alleen de vader voelt

hoe nacht na nacht

een jakhals de pezen

van zijn beenderen vreet

een schorpioen gif spuit

in zijn trage aders

beeld je zijn rode ogen in

’s morgens, wanneer hij

wankelt langs de tafel

de bekers verschuift

de lege schalen

en buiten, hoog op zijn heuvel

ontwortelt hij de bomen

aan de overkant, ze strompelen

uit het tegenlicht, hun armen

slaan als vleugels open, hun ruisen

voert hem nader: de verre

klanken van zijn naam

Geschreven door staf de wilde om 09:54 Reageer op dit bericht

Zondag 18 maart 2007

weg met de nieuwe verzuiling of met de oude?

Mieke Vogels (zie De Morgen van zaterdag) hekelt de clausule die CD&V liet toevoegen aan het decreet op de ‘evenredige arbeidsparticipatie’. Alleen valt te vrezen dat ze vecht tegen de bierkaai.

Reeds 20-25 jaar geleden onderschreef de christelijke vakbond de ‘specificiteitsverklaring’ van de Guimardstraat waarin stond dat een personeelslid loyaal moest meewerken aan het eigen pedagogisch project en ook in zijn privéleven de christelijke waarden moest naleven. Later werd dit onder druk van diezelfde vakbond afgezwakt tot: ‘voor zover het privéleven invloed heeft op het functioneren binnen de instelling’.

Ook van de leerlingen en hun ouders wordt een vergelijkbaar engagement gevraagd: zij moeten het schoolreglement ondertekenen en goedkeuren waarin dat christelijke opvoedingsproject expliciet staat vermeld.

Nochtans heeft een enquête op initiatief van de Guimardstraat zelf uitgewezen dat slechts 15% van de ouders kiest voor het katholiek onderwijs omdat het katholiek is, 85% doet dat om redenen zoals de hogere onderwijskwaliteit, de discipline, de bereikbaarheid etc

Iedereen weet dat het in hoofdzaak om een façade gaat: achter de gevel van het christelijk engagement leven de meest uiteenlopende levensbeschouwingen en overtuigingen.

Marc Eyskens sprak reeds vaak over ‘de schone deugd van de katholieke hypocrisie’.

Het heikele punt is echter dat je maar zal te maken krijgen met een inrichtende macht en directie die dit voorschrift hanteren als een drukkingmiddel.

Op onze school was het voor gescheiden collega’s onder een bepaalde directeur verboden om met een nieuwe partner naar het personeelsfeest te komen – merk het parallellisme met de recente ‘bulle’ van de Duitse paus.

Jonge leerkrachten werden onderworpen aan een kruisverhoor over hun privéleven en hun al dan niet ongehuwd samenwonen. Gescheiden leerkrachten kregen op vergaderingen allerlei intimiderende opmerkingen te horen.

Een kinesist vertelt dat hij tijdens een sollicitatiegesprek in een christelijke gezondheidsinstelling door moederoverste werd uitgehoord over zijn kerkbezoek, maar geen enkele vraag kreeg over zijn kwalificaties. Een therapeute kreeg na de geboorte van haar kind de dreigende vraag voorgeschoteld waarom dat kind na ruim een maand nog niet gedoopt was.

Het hopeloze van de hele zaak is juist die gespletenheid of hypocrisie: vrijwel iedereen speelt het spelletje mee, houdt de façade overeind en zondigt in het donker. Nogmaals: dit gebeurt niet in alle scholen noch in alle gezondheidsinstellingen, maar het feit dat het statutair mogelijk is, blijkt voor een aantal lokale potentaten voldoende om er met machtswellust gebruik van te maken. En dat is de kern van de zaak: het gaat om macht , dat is de enige reden waarom het CD&V op deze clausule heeft aangedrongen.

Geschreven door staf de wilde om 09:14 Reageer op dit bericht

Zaterdag 17 maart 2007

uit Overschotjes

stay with me – Lemon

kon je wel dichter komen

ten slotte was er nog weinig

verbeelding nodig

om te zien wat mocht zijn

je zal mogelijk blijven

zoals een reis

waarover men zoveel heeft gelezen

dat men ze niet meer onderneemt

meer nabij kon je niet naderen

men moet uiteindelijk spaarzaam zijn

met omzien en verlaten

het is de verwachting

die van ons vogels maakt

de warmtestroming

die ons moeiteloos draagt

en een landschap toont

dat geen vorst zal overschouwen

kom niet nader

ik wil je verwachten

en niet je berouwen

blijf zo’n dal

verborgen onder verblekende nachten

word geen ander die ik verlaten zal

Geschreven door staf de wilde om 16:04 Reageer op dit bericht

Zaterdag 17 maart 2007

uit Van Toen en Thuis

het zigeunerkamp

wie waren ze, de bewoners

van die landtong, den Dullaard, met zijn bos

en struikgewas, die de pijlpunt van zijn tong

uitstak en de spot dreef met het dorp

je kwam er langs telkens als je de brug

over moest naar je vrome school, vroeg

je af vanwaar ze kwamen de microben

op die tong

er stond een woonwagen, twee misschien, meer

was daar onmogelijk – je zag de kinderen

in het zand met het blote bewijs

van motten, hun huid van honing en olijven

te weinig weet je, en ze houden je bezig,

de jonge meisjes zonder ondergoed, de jongens

met dolken in hun zwarte ogen – de bomen,

het kreupelhout stonden als messenwerpers

in hun rug – wie zou het wagen om van het dorp

over te steken naar de spie van hun kolonie?

kwamen ze naar beneden van de

Calvariebergstraat als scharensliep en

handenlezers? hoe diep je ook

in de zandhoop van je geheugen wroet:

je ziet slechts vaag de brede vrouwen

in veel te wijde bonte kleren, klauterende

kinderen in een mottenhemd

soms waren de Pfaffs erbij de voorouders

van één van onze goden, ze deden aankopen

in de Mandenmakersstraat - blijvend

houden zij jou bezig want zelf ben je

een zigeuner onderweg met een bos

van stemmen in je rug en je weet niet

of ze naderen met een mes of met een kuch

Geschreven door staf de wilde om 12:26 Reageer op dit bericht

Vrijdag 16 maart 2007

zwerfhond

zwerfhond

bedenk nu de goden

van het mededogen

wees leerling en tovenaar

wijs de meesters aan

die jou onderwijzen

vertraag nu, luidt hun

eerste les, ga langzamer

om met mensen en dagen

schort je oordeel op

tot het een heimwee wordt

een geur uit een raam

die herinnert aan een moeder

tover met je woorden

de milde goden, hun trage

blik, de klei aan hun vingers:

hoe langzaam zij omgaan

met wingerds en bomen, namen

proeven als een oude wijn

boetseer nu mee, een meester

in het mededogen maakt hoeken

rond, randen stomp en glanzend

kom mee dan als een gastheer

de droom tegemoet, de zwerfhond

op je stoep: hij ligt er sinds jaren

en hoor hem eens hijgen, voel je

de god in zijn staren?

Geschreven door staf de wilde om 10:50 Reageer op dit bericht

Donderdag 15 maart 2007

uit Van Toen en Thuis

een hamertje

het was maar een hamertje

met kersenhouten steel

en op een nacht in de stad

was je weer vergeten de deur

van je wagen af te sluiten

en heel de alaambak verdween

samen met het hamertje

van zwart staal en kersenhout

het hoorde in het rekje dat vader

had getimmerd bij zijn werkbank:

boven de schroefklem en de littekens

van hakken en klieven en de lievere

sporen van schaven en polijsten –

de kleine dromen die een werkmens

soms toonbaar maakt

het was maar een hamertje

dat hoorde bij een stal

bij de smalte van een venster

en een baksteen die ontbrak:

een oog in de muur dat jou

voortdurend beloerde

want ook jij wou wat maken:

een wagen die nooit rolde,

een voetbaltafel met baren

die stroef draaiden

verdraai maar de feiten

doch nooit de waarheid:

het was maar een hamertje

van donker paarsrood kersenhout

en wat je ook droomde daar

en toen in die stal, je wist al

van tevoren: zonder vader

gaat het fout

Geschreven door staf de wilde om 11:12 Reageer op dit bericht

Donderdag 15 maart 2007

lessen uit de geschiedenis

zinloos geweld: lessen uit de geschiedenis

Volgens historicus Maarten van Dijck (zie De Standaardvan dinsdag) heeft geweld niets te maken met verstedelijking en individualisering. Hij beweert enerzijds dat de steden veiliger zijn dan het platteland omdat in de steden meer sociale controle heerst, en anderzijds schrijft hij: 'Nauwe samenlevingsverbanden en hechte familierelaties werken geweld immers in de hand.' Begrijpe wie kan.

Op geen enkel moment legt hij de relatie tussen welvaart - of het ontbreken daarvan - en gewelddadigheid: gedragen wij ons beschaafder omdat wij een hoger niveau van moreel bewustzijn hebben bereikt of omdat wij tot het inzicht zijn gekomen dat wij met geweld meer te verliezen hebben dan te winnen?

Waarom worden wij de laatste jaren geplaagd door Oost-Europese bendes: omdat Roemenen en Albanezen in een hechter familieverband leven of omdat die landen economisch en sociaal onderontwikkeld zijn?

En verklaart de onderontwikkeling niet eveneens de gewelddadigheid in Zuid-Afrika, samen met de demografische evolutie; doet de grootste criminaliteit in Latijns-Amerika zich niet voor in de sloppenwijken van de grote steden? Waar worden in die landen de straatkinderen opgejaagd als ongedierte: in de dorpen of in de steden?

De voorbeelden van geweld door familiedruk - onder meer de 'eermoorden' - haalt van Dijck eveneens uit samenlevingen die zich nog bevinden onder een verdrukkend patriarchaat en een clanbewustzijn, met een achterlijke visie op (vooral vrouwelijke) seksualiteit. Hoe kun je echter Vlamingen van vandaag ervan overtuigen dat hun gezinsleven en niet hun individualisme verantwoordelijk is voor een al dan niet toegenomen gewelddadigheid? Wordt verdraagzaam samenleven niet juist aangeleerd - niet altijd met succes, dat is waar - in het gezin, of moeten we aannemen dat éénkindgezinnen en vrijgezellen de beste waarborg bieden voor een geweldloze samenleving?

Geschreven door staf de wilde om 11:05 Reageer op dit bericht

Woensdag 14 maart 2007

guy tegenbos in de standaard

de pedagogie van het belonen

Guy Tegenbos (in De Standaard van vandaag woensdag) citeert met instemming de aanbevelingen van een aantal internationale organisaties zoals het IMF, de EU en de Oeso: 'de arbeidsmarkt versoepelen, de druk op de werklozen verhogen, (...) de overheidsuitgaven afremmen, (...) de sociale uitgaven in toom houden' etc

Kortom, er moet dringend een rechts neoliberaal beleid worden gevoerd. Een beetje kennis van de geschiedenis leert wat de aanbevelingen van het IMF hebben aangericht in onder meer Latijns-Amerika: willen wij ook de kant opgaan van sociale dumping, willen wij de tegenstelling tussen 'haves and haves not' nog verder op de spits drijven?

Als men een autoriteit citeert moet men er ook bij zeggen wie door deze autoriteit wordt vertegenwoordigd en in het geval van het IMF zijn dat niet de loontrekkenden en nog minder al de mensen die afhankelijk zijn van een vervangingsinkomen of die nood hebben aan door de overheid verstrekte of gesubsidieerde zorg.

Thatcher kreeg alle lof van het IMF: is het in die richting dat Guy Tegenbos ons land wil laten evolueren?

(Zucht en verzuchting: soms weet je het niet meer op welke krant je een abonnement moet nemen wat betekent dat jij die krant financieel steunt: De Standaard mag dan wel de meest informatievekrant van Vlaanderen zijn, de standpunten van de leidende journalisten zijn vaak zo enggeestig, zo meedogenloos voor de zwakkeren in de samenleving - bij ons of elders - dat je er mismoedig van wordt)

Geschreven door staf de wilde om 19:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 14 maart 2007

kennis in het onderwijs

kennis

Het 'Standpunt' van Yves Desmet over het kennis-versus-vaardighedendebat in het onderwijs (De Morgen van woensdag 14 maart) is om moedeloos van te worden.

Hij schrijft: 'Als leerlingen inderdaad alleen ex cathedra kennisinhoud krijgen ingelepeld die ze daarna moeten reproduceren en blind toepassen, zullen ze nooit in staat zijn zelfstandig te leren en inzicht te verwerven, zullen ze nooit leren leren (...)

De slogan 'leren leren' staat in onze school al ruim 15 jaar te lezen in elk klaslokaal, in elke schoolgang.

Het is een mythe dat de kennisgerichte taalleerkracht steeds te dicteren staat voor de klas en nooit uitgaat van de leefwereld van de leerlingen.

Reeds in 1973 heb ik met mijn leerlingen de lp 'De Zotte Morgen' van Zjef van Uytsel besproken, het jaar daarop volgde 'De eenzame fietser' van Boudewijn de Groot, en ieder liedje werd geanalyseerd door een andere leerling en niet door de leraar.

Wat stel je dan vast? Het maakt in wezen weinig uit of je deze liedjes bespreekt dan wel een gedicht van Gezelle of van de Woestijne. Zodra je concentratie vraagt, de openheid van geest om verder te zoeken dan het meest evidente, stuit je op de zelfde moeilijkheden: concentratie is het tegendeel van de oppervlakkigheid waardoor niet alleen de jeugd maar heel onze maatschappij overdonderd wordt.

Het fundamentele bezwaar tegen het overbenadrukken van de vaardigheden zit juist daarin: het gaat bij de nieuwlichters meer om de verpakking dan over de inhoud, en om het nog erger te maken wordt deze didactiek opgelegd met een houding van 'il suffit que le message passe'. Ongeveerkunde, daar komt het op neer.

Trouwens, wat dat 'leren leren' betreft: observatie van de collega's wijst uit dat het uitgerekend die verfoeide 'conservatieven' zijn die blijven lezen en studeren, terwijl de jonge generatie zich meestal klakkeloos houdt aan de voorschriften van inspectie en pedagogische begeleiders.

De conclusie van Yves Desmet, die naar mijn weten zelf een product is van dat gehekelde traditionalisme, is net zo goed de mening van de groep 'o-zon' (onderwijs zonder ontscholing) rond Marc Hullebus: 'een gezond evenwicht tussen kennis en vaardigheid' moet inderdaad de doelstelling zijn, met 'kwaliteitsbewaking' (om er een consumententerm aan toe te voegen) die gelijk staat met 'exactitude', het aanleren van een zelfdiscipline om het nauwkeurige en foutloze na te streven.

Geschreven door staf de wilde om 12:59 Reageer op dit bericht

Woensdag 14 maart 2007

tell me

uit Van Toen en Thuis

tell me – The Rolling Stones

- voor Lieve, de waterlelie -

we zaten in een wagen

met je broer, mijn gabber

en je vroeg: waarom

waarom jouw pirouettes

als ik de spil niet ben

jouw polonaise rondom

en niet aan mijn lijf

je woorden zijn warme lucht

en ik stijg als een vlieger

van zijdepapier, dan kijk je

weg en ik tuimel in je zwijgen

waarom, vroeg je, in het donker

van die wagen en ik waagde

het niet: jouw gezicht

een ovaal van ivoor en rozen

een borstje tegen mijn arm

een sponsje dat de lei wou

vegen van al mijn zonden

we reden naar een bowling

en wie won die avond:

we waren een onklopbaar

paar en verslagen zat ik

naast je in de vallei

van de Durme, een nevel

om ons heen, weerom

een zwijgen, je lichaam

dat vroeg: waarom?

Geschreven door staf de wilde om 10:10 Reageer op dit bericht

Dinsdag 13 maart 2007

uit Van Toen en Thuis

de vrouwen van de straat

de straat was arm maar proper

de vrouwen werkten niet

ze waren bezig

nog vóór het licht werd

- na de zomer - om de kachel

op te poken, het pompwater te koken

voor de koffie

daarna werd een man gewekt

en gingen zij weer slapen

daarna een zoon en later nóg een kind

zij bleven op bij het derde kraaien

want de dagen wachtten niet,

de scharrelkippen met hun zoele klachten,

de wasdraad na het kloppen en het roeren

met een bleke bezemsteel: het schuim

en blauwsel in een zinken tobbe

dan een strijkbout die in de oven stond

van de Leuvense stoof

want ze waren proper

je kon eten van hun vloer

van de plavuizen buiten

na het schuren van de koer op vrijdag

terwijl ze dachten aan een plankje,

een boeman van papier

in de winkel van het straatje,

een donker rijhuis waar je niet eens

je kont kon draaien

bleef er over van de markt

op zaterdag? dat moest wel,

alleen bij ziekte

ging je over de schreef -

het negertje knikte

en ze zongen soms

bij het keren van het koertje, het zemen

van de ramen wanneer Bob Benny galmde

tussen het ruisen

van het bakelieten bakje

ze lachten soms

om de piepstem van Will Ferdy,

ze lachten en hun ogen traanden –

ze dipten hun vingers in een porseleinen

of tinnen vaatje, herschikten het gewijde takje

en sloegen een kruis

en ’s zomers zaten ze in de vroege avond

samen voor de kapel op de hoek

waar kaarsjes brandden, een beeldje glom

van een moeder, een huisvrouw, een Eva

die ze nooit zouden evenaren

in vlijt

in deemoed

in kuisheid van gemoed

in heiligheid

want zij werkten niet

ze waren bezig, vulden hun tijd

Geschreven door staf de wilde om 16:24 Reageer op dit bericht

Dinsdag 13 maart 2007

de islam in De Standaard

remt de islam de relatie?

Toen de artikelenreeks over de islam werd aangekondigd dacht ik in mijn naïviteit dat De Standaard de bedoeling had de gemeenschappen dichter tot elkaar te brengen. De laatste nummers - 'De Islam en het Westen' en 'Islam in België - wijzen echter op het tegendeel.

De tekst van Guy Fransen bevat een opeenstapeling van clichés waar ik eerlijk gezegd misselijk van word.

Hij schrijft: 'Een bevriende moslima zonder hoofddoek nodigt uit tot de bij ons populaire begroetingszoen, de hoofddoek zorgt dat het niet meer wordt dan een handdruk'.

Het spijt me, maar hier in De Haan wonen geen moslims en de meeste autochtone Vlamingen lopen elkaar voorbij zonder die 'populaire begroetingszoen', zonder handdruk en meestal zonder een groet.

Wanneer kledij als bedreigend wordt ervaren, keren we terug in de tijd. Dan kan men zich net zo goed ergeren aan de haartooi en opvallende klederdracht van de chassidische joden in Antwerpen, en de fatsoensoordelen herhalen over 'werkschuw langharig tuig' etc Het doet me denken aan collega's die de zwarte kleren van een leerling eveneens bedreigend vonden met als gevolg dat deze jongen van onze christelijke school werd weggestuurd.

Zelf ben ik door de Gentse politie eens staande gehouden met als enige reden dat ik er nogal hippieachtig bij liep: moeten we deze oppervlakkige benadering van mensen cultiveren of moeten we er in onze opvoeding juist tegenin gaan?

Trouwens, als je sexy Turkse meisjes wilt zien, mijnheer Fransen, ga dan eens naar Antalya: je zal je ogen niet geloven.

Geschreven door staf de wilde om 10:13 Reageer op dit bericht

Maandag 12 maart 2007

uit Van Toen en Thuis

ga maar, laat maar

het schone ga je voorbij: de roze

waterlelies die drijven op omheinde

vijvers, het paarse van kattenstaart

en monnikskap, een reeds gele

treurwilg in de vroege zomer

alsof zijn eiland van amper

een zakdoek een nachtlampje

is van art nouveau

ga voorbij, vermijd de dazen,

de damp van methaan alsof

de duivel hier al zijn winden

laat, zijn vele magen ledigt

volg de vlucht van een libel

in het laatste schijnsel

beluister het misdienaarsklokje

van de waterhoen en ga

voorbij, laat dit landschap zijn

vrede van gonzende horzels, wolk

van muggen boven de sloot

met het schone ga je om zoals

de schuwe dieren van het veld,

’s avonds wanneer de stilte

neerdaalt, het leven aanvangt

van de grote ogen, het versnelde

hart, het schichtige, snuiven en trillen

van haartjes aan oor en snuit

sluit je verbazing af, schuif dit boek

terzijde: spaar de verhalen van licht

en ritseling, de geheimen van haag

en weide, de zegels van ruis en nevel

hun lening aan de bomen, ontvang ze

met de rente van de droom

Geschreven door staf de wilde om 12:31 Reageer op dit bericht

Maandag 12 maart 2007

Rik Daems minister?

Daems minister?

Het is een bekende strategie van demagogen om inzichten van concurrenten te recupereren als eigen verdiensten. Zo eist Rik Daems (zie De Morgen van maandag) het gelijke kansenbeleid van de socialisten op en het groene principe van 'de vervuiler betaalt'. En klassiek is het ultraliberale verwijt: 'Bij een socialist zit belastingverhoging in de genen (...)'

De grote leugen van de donkerblauwe liberaal is dat hij de bevolking wil laten geloven dat met minder belastingen de overheid toch een betere service kan verlenen. Minder lasten en toch een beter onderwijs, een betere gezondheidszorg en minder wachtlijsten voor sociale woningen, gehandicapten etc

Concreet voorbeeld: het kiwimodel is geen zaak van meer of minder belastingen maar wel van een efficiënter en eerlijker beleid. Het zal een liberaal als Daems een zorg wezen dat de meest afhankelijken - zowel bij ons als in de Derde Wereld waar levensnoodzakelijke medicijnen onbetaalbaar zijn - door de farmaceutische reuzen aan hun lot worden overgelaten: winstmaximalisatie is immers het meest fundamentele economische principe van rechtse liberalen.

Maar goed, Sofie zal blij zijn met Riks 'penetratiegraad van meer dan 10 procent'.

Geschreven door staf de wilde om 11:40 Reageer op dit bericht

Zondag 11 maart 2007

een Slangenkuil in De Morgen

de minister kan beter

Er zit toch een rare kronkel in de hersenen van spin doctor Noël Slangen, vandaar zijn eretitel allicht: 'to spin' betekent in het Engels ook rondtollen, een activiteit waar je wel eens duizelig van wordt.

Slangen (zie De Morgen van zaterdag) loopt hoog op met de hervormingen in het hoger en in het lager onderwijs; in het secundair stelt hij een immobilisme vast dat te wijten zou zijn aan de bekrompen visie van de huidige minister. Is er dan een andere minister verantwoordelijk voor het lager en het hoger?

Heeft Slangen al eens overwogen dat het 'shopping gedrag' van leerlingen in het secundair te maken zou kunnen hebben met een algemene 'zapcultuur': ook in de vrije tijdsbesteding vertonen jongeren soms een grillig gedrag, wat erop neerkomt dat zij nu het ene proberen en dan weer het andere zonder echt voor iets te gaan.

Het verschil is wel dat voor de grilligheid in de vrije tijd alleen de ouders moeten opdraaien, voor de onstandvastigheid in de onderwijskeuze draait heel de gemeenschap op.

Bovendien is het systeem van studiepunten en modules nog te kort geleden in het hoger onderwijs doorgevoerd om er nu reeds een ernstige evaluatie van te maken. Merkwaardig genoeg zegt een aantal professoren dat zij het gevoel hebben meer en meer aan een middelbare school les te geven.

En wanneer Slangen het heeft over een leerkracht die zich 'op de borst klopt bij iedere leerling die hij buist' dan etaleert hij misschien een onverwerkt jeugdtrauma, maar dat soort karikatuur is evenzeer 'weg van de wereld' als een reclamegoeroe die meent over alle aspecten van het leven een deskundig oordeel te kunnen uitspreken.

Zoals Wittgenstein het formuleerde: 'waarover men niet spreken kan, daarover moet men zwijgen.'

Geschreven door staf de wilde om 13:59 Reageer op dit bericht

Zondag 11 maart 2007

knoop in de nevel

een knoop in de nevel

ze bewegen in nevel

plots tastbaar en harig

als noten: de hoofden verschuiven

hun sluier en spreken

we zijn bezig bij het raam

kuieren door de tuin, de bloemen

herhalen onze oudste naam

die alleen hun zaden kunnen weten

we bewegen in nevel

rangschikken onze dromen

in patronen van eeuwen

melkwit stroomt langzaam

voorbij een roos van opaal

de meeste tonen zijn bleek

zandtonen, kuilen waarin

gerechten stomen en hun

geuren dansen als geesten

één knoop in de nevel

een navel van slangen

die zich omhelzen

een voorspellend teken

uit de boomsluiers tuimelen

de sponzige vruchten van de droom

ze lijken wel hoofden en luister

wat zo’n hoofd soms vertelt

Geschreven door staf de wilde om 10:20 Reageer op dit bericht

Zaterdag 10 maart 2007

istanbul

prentkaarten uit Istanbul – Orhan Pamuk

beelden van een stad waar

een vrachtschip plompverloren

een woning binnenvaart:

één dode, de mooiste dochter

een olijfboom op een toren

en het bouwsel lijkt een stok

waaraan een hond een kluifje had

één van de duizend in de straten

verf bladdert en dwarrelt

een roetzwart haarroos

alsof de houten erkers zich

al eeuwen staan te krabben

nergens nog cipressen

waar de graven wegzakten,

botten versplinterden: muizen-

schedeltjes in een braakbal

stenen vreten stenen en huizen

zuigen huizen op en bij toeval

ontstaat een wonder: klimop

en rozen dringen door

in marmer en lood

de reiziger legt zijn waterverf, arceert

een schaduw: deze wereld duurt

een penseelstreek lang, maar

het penseel blijft zich herhalen

Geschreven door staf de wilde om 19:03 Reageer op dit bericht

Zaterdag 10 maart 2007

Het droeve lot van de Greta D’hondts.

In het commentaar van Bart Brinckman bij het aangekondigde afscheid van Greta D’hondt (zie De Standaard van zaterdag) staan twee beweringen die minstens aanvechtbaar zoniet erger zijn.

Halverwege zijn tekst betoogt Brinckman dat de toegenomen concurrentie tussen de media ‘de berichtgeving – ook op televisie – naar een hoger niveau (tilde)’.

Iedere kijker kan toch dagelijks vaststellen dat het journaal op Eén door de concurrentie met VTM steeds vaker beheerst wordt door sensatie, aangevuld met sentimentele anekdotes zonder enige informatieve relevantie. En wat is er nu te merken van ‘een hoger niveau’ aan de berichtgeving op VTM vergeleken bij de vroegere BRT?

De overmatige aandacht voor sensatie en sentimentaliteit is de weg kiezen van de minste weerstand. Om allerlei redenen – onze vermoeiende, stresserende levensstijl zal wellicht een van de belangrijkste zijn – houdt de massa weinig fut over om ’s avonds nog intellectuele inspanningen te leveren. Dit verklaart ook waarom De Standaard nooit de oplage van Het Nieuwsblad zal evenaren en De Morgen nooit die van Het Laatste Nieuws: inspelen op de intelligentie reduceert het potentiële publiek. We kunnen dit betreuren in een hoogtechnologische maatschappij maar het is een feit. (En tegelijk een uitdaging om er wat aan te doen, in het bijzonder door het leven wat minder stresserend te maken: als men tenminste van oordeel is dat een beter geïnformeerde, intellectueel beter ontwikkelde bevolking van belang is)

Ten tweede, Brinckman beëindigt zijn commentaar met het bekende dogma: ‘De media kunnen dat enkel vaststellen.’

We hebben deze stelling nog recent gelezen in een betoog van de chef-informatie van VTM: journalisten registreren, meer niet.

Dit is zelfbedrog en volksverlakkerij. De media máken ook het nieuws: zij selecteren, kennen aan het ene item meer aandacht toe (uitgedrukt in bladzijden of minuten) dan aan andere. Op die manier sturen zij de belangstelling van hun publiek. Waarom heeft het Vlaamse publiek nooit gereageerd op de massaslachtingen in Oost-Congo de voorbije tien jaren: omdat daarover nauwelijks berichten te vinden waren in de Vlaamse media.

Freya Vandenbossche is ontdekt vanwege haar sexy verschijning en pas áchteraf zijn de journalisten tot de vaststelling gekomen dat deze ‘babe’ ook hersenen heeft. Idem dito voor Inge Vervotte en Marino Keulen. De media gaan op zoek naar ‘looks and quotes’: niet omdat die relevant zijn maar omdat ze verkopen. Figuren zoals Greta D’hondt hebben noch het een noch het ander. Maar voor de werking van onze democratie zijn ze wellicht belangrijker dan een glamourboy of losbol zoals Vincent van Quickenborne. De zogenaamde ‘formats’ van de media – vooral van de televisiezenders- verengen de blik van de kijker en zij snijden de vleugels af van politici die meer tijd nodig hebben om hun standpunt uiteen te zetten. Als je telkens moet praten tegen de secondeteller in kom je moeilijk tot genuanceerde argumentatie.

De media zijn door de dictatuur van de ‘formats’ verantwoordelijk voor de opmars van slogans en simplismen. Zoals Luc Huyse terecht opmerkt in zijn opiniestuk ‘Verkiezingen in Niemandsland’ is een programma dat even de tijd neemt zoals ‘J’ai une question à vous poser’ (op TF1) bij ons niet mogelijk. Onze tv-zenders huiveren voor de zapcultuur: zij zijn bang dat de Vlaamse kijker zo mentaal gehandicapt is dat hij niet langer dan een half uur zijn aandacht bij hetzelfde onderwerp kan houden. En paradoxaal genoeg bevorderen ze daardoor het ‘volatiele’ kijk- en leesgedrag.

Politici zijn geen entertainers, politiek behoort een vak van ernst en toewijding te zijn: ook zogenaamde ‘dossiervreters’ verdienen respect en ruimte.

Geschreven door staf de wilde om 10:10 Reageer op dit bericht

Zaterdag 10 maart 2007

uit Van Toen en Thuis
(verwacht voor mei 2007)

als vader zong

als vader zong met zijn lage stem

gingen alle deuren open

moeder had geen schele hoofdpijn,

geen beklemming op haar borst

zij was weer eventjes jong

en zo te zien zelfs blij

met ‘Mama’ van Benjamino Gigli,

‘Op de Purperen Hei’

van Armand Preud’homme

en boven alles: ‘Liefde gaf u

Duizend Namen’ –

vader zong en moeder zei:

ga maar iets kopen

ja, er werd gezongen in die jaren

in het dorp in de Blauwe Zaal

uit het Land van de Glimlach

van Franz Léhar

en gefoefeld achter het zwoel decor

van Offenbach zijn troebele sprookjes

vader zong de zoete weemoed van Jo Ehrens,

een tableau van erika schoof de kamer in

want alle ramen stonden open:

‘doo geht nichts boven, so ist er maar ein’

alleen een half refrein, een begin

is je bijgebleven,

geen vervolg dan ‘que sera sera’

duisternis verzwolg

de lichtjes aan de Schelde,

de toren van Onze Lieve Vrouw

het was toen alsof we aan de voordeur

van de hemel belden en iemand zei:

‘kom binnen, het steekt hier niet zo nauw’

Geschreven door staf de wilde om 08:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava