boek onder lava

Woensdag 27 juni 2007

Kapellestraat

soms loop je als een dode

en geen levende kan je

aanspreken om de weg te vragen

een rechte streep van kerk

naar Oud Kerkhof, hoe lang

al heet dit ons Tweebruggen-

plein: geen spoor van water,

geen dukdalf van een brug

een kapel waar gebeden werd

voor een zielenrust, een opgebroken

tramlijn waar een spelend meisje

een voorarm en wat vingers verloor

een fruithandel met Anatools

opschrift en schuins daartegenover

een hoge leeuwenvlag en nog een

koperen plaat, een tandarts van vroeger

een leegte, een braakveld volgepropt

met auto’s: toen kwamen er fietsers

uit, een schaftzak op de rug

van hout de letters aan een gevel

waar nog steeds een zaak van

ijzerwaren is: ga eens naar

Marie van Sint Annen

om 100 gram nagels van vier

het klonk als een heiligverklaring

geen waarmerk op een zaagblad

of mes kan zo staan voor

deugdelijk en gedegen

als die bijnaam van een mollige

vrouw: Marie van Sint Annen

je ziet haar blanke armen,

een schort met bloemen,

je hoort een stem die spijkers

afweegt alsof er rozen aan groeien

soms loop je met je hoofd

tegen een naam, is een straat

een ingestorte tunnel onder de tijd

Geschreven door staf de wilde om 08:39 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 juni 2007

vandaag

vandaag dinsdag
Dit is geen dagboek, maar toch is er een onrust die me verplicht om over vandaag te schrijven.
Deze namiddag was ik in mijn geboortedorp Hamme aan de Durme om een aantal exemplaren van het nieuwe boek te deponeren in een paar winkels. Vrienden in het dorp stuurden me naar een natturwinkel in de Kapellestraat waar naast allerlei kruiden en biologisch gekweekte groenten ook boeken worden verkocht.
De verkoper vertelde me dat hij er na 18 jaren mee ophoudt: zijn zaak staat te koop. Ik had de neiging om te vragen of er dan zo weinig Hammenaars bekommerd waren om hun voeding, maar zei heel opportunistisch:
- ik hoop dat je het nog een tijdje volhoudt.
Een mooie deerne met bijna etherische ogen leidde me verder door het straatje dat zoals de naam het zegt loopt van de decanale kerk naar de kapel van het Oud Kerkhof (nu heet dat Tweebruggenplein wat al even historisch en ondoorzichtig is).
Zo kwam ik langs een groentenwinkel met een Turkse naam en aan de overkant wapperde de Vlaamse leeuw aan de gevel van het lokaal van de VB-jongeren. Ik bezocht de oude kerk met haar prachtige preekstoel en voortreffelijke houten beelden van de patroonheiligen Petrus en Paulus; en zocht etalages van meer dan dertig jaar geleden.
Kortom, op zo'n wandeling bots je op heden en verleden.
En je loopt als een dode die is terug gekeerd en vergeefs probeert zich te oriënteren. Er is nog die winkel in ijzerwaren die wij aanduidden met 'Marie van Sint Annen': daar 100 grammen nageltjes kopen was een gewichtige zending. En zonderling is die naam: Sint-Anna is een buitenwijk van Hamme, dat verklaart allicht de naam van de winkel, maar het zegt niets over het aureool, over het onaantastbare gezag van die zaak: daar moest je zijn om waar voor je geld te krijgen en 'Marie van Sint Annen' was een waarmerk zoals Solingen op een padvindersmes.
In elk geval: hoe meer ik over dit dorp schrijf hoe vreemder het mij wordt, hoe verder de afstand.
Zegt dit iets over een man van bijna zestig die stilaan uit dit leven wegglijdt en krampachtig verlangt naar een aanwezigheid die voorgoed verleden tijd is?

Geschreven door staf de wilde om 22:47 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 juni 2007

Bracke in Humo

Siegheil Bracke

In het Humo-interview van vorige week zegt Siegfried Bracke: 'Mensen moeten gelijke kansen krijgen, maar daarna is het aan hén. En da's mooi in Amerika, een land dat niet toevallig the pursuit of happiness in zijn onafhankelijkheidsverklaring heeft staan.'

Bracke gelooft dus in 'the American Dream' die erop neerkomt dat al wie in dat land arm of minderbedeeld is dat alleen maar aan zichzelf heeft te wijten.

Wie daar niet binnen raakt in privé-scholen en privé-ziekenhuizen, heeft niet hard genoeg gewerkt. De germanist Bracke heeft tijdens zijn briljante studies allicht nooit 'Het Ziekenhuis' van Jan de Hartog moeten lezen waarin duidelijk wordt beschreven dat voor duizenden Amerikanen de gezondheidszorg volledig afhangt van vrijwilligers en liefdadigheid.

Bracke baseert zijn overtuiging op het levensverhaal van een allochtone voetballer; dat vele universitair geschoolde 'nieuwe Belgen' geen werk vinden - alleszins niet op hun niveau - omdat ze de verkeerde naam of huidskleur hebben, is onze sterjournalist eventjes vergeten.

Is het verwonderlijk dat een journalist die zo vervreemd is van de werkelijkheid ook verklaart dat het VRT-journaal nu beter is dan vroeger?

Ben ik aan het hallucineren als ik de laatste jaren een toename zie van ongevallen, rampen en moordzaken - dit laatste vaak in feuilletonvorm, dus dag na dag over eenzelfde misdaad? Het betreft hier rubrieken die traditioneel worden geassocieerd met een populistische krant als Het Laatste Nieuws, en die heeft niet direct de reputatie van een kwaliteitskrant. En om die vloed aan negatieve prikkels te verzoeten voegt de VRT er een leuke of sentimentele anekdote aan toe zonder enige relevantie.

Wat blijft over van het culturele luik in het nieuwsaanbod: ofwel ontbreekt het ofwel gaat het diezelfde populistische toer op. Zoals het opvoeren van een 'universele kippenkweker' als voorbeeld van moderne kunst.

Als er een film wordt aangekondigd, gaat het meestal om een typisch Hollywoodproduct: is het zo vanzelfsprekend dat het geld van de Vlaamse belastingbetaler wordt besteed aan de promotie van een product dat zelf over een reclamebudget beschikt dat een veelvoud is van het totale budget van een Vlaamse film? Kan je deze eenzijdigheid anders verklaren dan vanuit een keuze voor de potentiële kaskraker, dus voor de grootste gemene deler?

Uit alles blijkt dat het journaal te lijden heeft onder de strijd om de kijkcijfers met VTM. Maak het niet te moeilijk, sluit aan bij de smaak van de massa, speel in op de sensatiezucht.

Wellicht verstaat Bracke onder 'the pursuit of happiness' deze versimpeling van het bestaan: laten we ons met het banale bezig houden want de echte problemen groeien ons boven het hoofd.

Geschreven door staf de wilde om 13:23 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 juni 2007

Linde

Linde, telkens weer

daarmee moet je het doen :

een zachtmoedig licht

op wang en voorhoofd

haar ogen een vlasveld

wanneer de hemel zich opent

na de hagel

niets om handen

op te leggen

geen vinger op een mond

op al de kreten van ongeduld

en honger naar het mondvol

dat voltooit en afmaakt

eens en nooit

meer

voorlopig dit ongenadig licht

en goedmoedig buigen

naar al wat groeit

en wind en wateren groet

als getuigen ten laste

van ooit en weer :

zie dit meisje, ze maakt

alles nieuw, de bliksem

achter je ogen, de donder

in je bloed en dan het

blauwe van hemel en vlas

Geschreven door staf de wilde om 09:54 Reageer op dit bericht

Maandag 25 juni 2007

seks en godsdienst

Vekeman kijkt (in De Morgen van vandaag)

In zijn column getiteld 'Geloof, seks en (wan) hoop' suggereert Christophe Vekeman dat de cultus van de maagdelijkheid bij moslims geen cultuurverschijnsel is maar wel degelijk uit de godsdienst moet worden verklaard.

Met wat meer kennis van de drie monotheïstische godsdiensten zou hij tot het inzicht komen dat de seksuele moraal bij alle drie opvallende overeenstemmingen vertoont.

Is Vekeman vergeten dat het nog niet zo lang geleden is dat in onze Vlaamse dorpen gescheiden mensen met de vinger werden gewezen en gescheiden leerkrachten in het katholiek onderwijs aan de deur werden gezet?

Onthouding voor en buiten het huwelijk is nog altijd de leer van de kerk, net zoals in het jodendom. En tegenover homoseksualiteit nemen deze drie godsdiensten quasi-identieke standpunten in.

Het verschil zit wel degelijk in de cultuur die het product is van de geschiedenis. In het bijzonder de seksuele emancipatie bij ons is er alleen gekomen door het terugdringen van de greep van de kerk op het openbaar en privéleven.

Omgekeerd zijn de repressieve en vaak mensonterende tradities binnen de moslimwereld toe te schrijven aan een gebrek aan democratie, ontwikkeling en onderwijs.

Wij leven in een open samenleving, de meeste moslims in een gesloten.

De hypocrisie van de maagdelijkheid die wel aan vrouwen wordt opgelegd en niet aan mannen, is niet exclusief islamitisch: die komt voor in alle machoculturen.

Geen van de drie monotheïstische godsdiensten is emancipatorisch inzake seksualiteit - op welk domein dan wel, zou men zich kunnen afvragen, als men tal van christelijk geïnspireerde sociale organisaties (die ook in de islamwereld bestaan: in tegenstelling tot wat de propaganda op onze tv-zenders beweert, is het succes van Hamas en Hezbollah in grote te verklaren door hun sterke sociale dienstverlening) en de recente voorbeelden van kerkasiel vergeet - maar hun repressieve moraal kunnen ze enkel handhaven in maatschappijen of in op zichzelf teruggeplooide bevolkingsgroepen die iedere vorm van emancipatie tegengaan.

Het is meer dan symbolisch dat de Taliban in Afghanistan opnieuw schoolgaande meisjes en vrouwelijke leerkrachten intimideert en desnoods vermoordt: intellectuele ontwikkeling betekent meestal het einde van fanatisme en hypocriete tradities, jammer genoeg niet altijd.

Geschreven door staf de wilde om 16:27 Reageer op dit bericht

Maandag 25 juni 2007

lingua franca

lingua franca
Gisteren ging Panorama over de moord op de Russische journaliste Anna Politkovskaja. Afgezien van afschuw voor het Poetinregime: wat viel er nog meer uit te leren?
Vrijwel alle ondervraagde Russen spraken perfect Engels.
Het ziet er dus naar uit dat het Engels de lingua franca van de toekomst zal worden, naar het voorbeeld van het latijn in de Middeleeuwen maar dan niet beperkt tot een elite.
Verwonderlijk is deze ontwikkeling niet: er is niet alleen de dominantie van de Amerikaanse cultuur en economie, maar puur taalkundig is het Engels van alle grote wereldtalen het gemakkelijkst om aan te leren.
De spraakkunst van het Spaans en het Frans is heel wat ingewikkelder, en het Russisch en zeker het Chinees zijn voor de meeste mensen niet eens uit te spreken.
Welkeconclusies moeten we hieraan verbinden voor ons onderwijs? Heeft het nog zin te blijven hameren op het Frans als tweede taal in Vlaanderen? Ik herinner me de jonge moeder van een van mijn leerlingen van het tweede leerjaar in 1968: 'De taalproblemen in Brussel zouden meteen opgelost zijn als Vlamingen en Walen met elkaar Engels zouden spreken.'
Mijn antwoord was toen dat buren toch in de eerste plaats elkaars taal moeten leren, maar is dit standpunt nog vol te houden?
Bovendien sluit de keuze voor het Engels als tweede taal niet uit dat men het Frans als derde kan handhaven.
In elk geval stellen we vast dat het rendement van de lessen Frans achter blijft bij dat van de lessen Engels. Zoals gezegd heeft dit te maken met de populariteit van de Angelsaksische cultuur, maar eveneens met het verschil in moeilijkheidsgraad.
De droom van het Esperanto als wereldtaal zal het nooit halen, maar het Engels zou een waardig alternatief kunnen zijn, als men blijft geloven in de bevordering van het wederzijds begrip door het hanteren van een gemeenschappelijke taal.
Voor alle duidelijkheid: als tweede taal, de moedertaal moet in het onderwijs de eerste aandacht krijgen.
Waarbij je in Vlaanderen voor het probleem blijft staan: welke moedertaal? Het algemeen Nederlands, het verkavelingsvlaams, het dialect, (het Turks of Arabisch in een aantal gevallen)?
En daarnaast loert het gevaar om de hoek dat je met een taal tegelijk een cultuur en levensstijl in huis haalt. Mij lijkt het geen aantrekkelijk vooruitzicht mochten alle wereldbewoners namaak-Amerikanen worden.

Geschreven door staf de wilde om 14:56 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 25 juni 2007

CIA-onthullingen

CIA-rapport (zie De Morgen van vandaag maandag)

Kan iemand die zich bezig houdt met mensenrechten iets nieuws leren uit de publicatie van geheime CIA-documenten? Ik vrees van niet: de rapporten van onder meer Amnesty International hebben reeds in de jaren 1970 exact hetzelfde en nog meer verteld.

We lezen bijvoorbeeld niets over de opleiding van folterspecialisten die werden uitgestuurd naar Zuid-Amerikaanse dictaturen om daar linkse activisten te martelen.

In het VRT-programma Nachtwacht betoogde Amerikakenner, professor Kries Versluys, dat de Amerikaanse democratie over een sterke 'zichzelf corrigerende kracht beschikt'.

Dit zou waar zijn mochten de onthullingen leiden tot meer respect voor de mensenrechten. De recente smokkel van terreurverdachten, de praktijken in Guantanamo bewijzen het tegendeel.

Daarnaast is er de vraag wat de slachtoffers en hun nabestaanden hebben aan deze zelfcorrectie: worden het leed minder erg als de dader twintig of dertig jaar later zijn misdaden bekent?

Zullen de VS, bijvoorbeeld, in 2030 of in 2050 toegeven dat zij zich inzake het Palestijnse conflict hebben vergist door eenzijdig Israël te steunen?

Tot op de dag van vandaag worden in Viëtnam misvormde kinderen geboren als gevolg van de bombardementen met napalm en Agent Orange en nog altijd weigeren de VS hiervoor enige schadevergoeding te betalen.

De geschiedenis leert vooral dat de geschiedenis ons in morele zin niets leert: dezelfde feiten blijven zich herhalen omdat de krachten dezelfde blijven. In de moraal heten die krachten: machtswellust, hebzucht en fanatisme van ideologische, patriottische of godsdienstige aard. Voeg daar de onverschilligheid of domheid van de massa bij en je houdt nog weinig reden over voor optimisme. Maar in het Frans is al gezegd: 'il faut point d'espoir pour entreprendre , ni de réussite pour persévérer.'

Geschreven door staf de wilde om 13:45 Reageer op dit bericht

Maandag 25 juni 2007

‘hypocrite lecteur, mon frère, mon semblable’ – C.B.

ergens toch

moet je aan een tafel zitten

of leunen met een oorkussen in je rug

of tegen je rug een steen

waarin de schaduw staat gebeiteld

van zoveel ruggen die verdwenen

en je hoort de stem

die mijn vingers dwingt

zoals zon en water de vorm afdwingen

van al wat aan de bomen zingt

van water en zon

en het woord verbeeldt zich

zoals vruchten zich verbeelden

dat ze gedroomd werden door de zon

en gewild in de laatste hik en snik

van het water

maar woorden zijn zoals zij

de zoete smoesjes van het zaad

dat zich begraven moet om te verrijzen

uit het zwijgen dat jij aanneemt

zoals een gestalte die zal blijven

verrijst de stem, een trilling in gesteente

- weet, dat niet ik ze hoor, alleen

mijn vingers die haar schrijven

Geschreven door staf de wilde om 10:05 Reageer op dit bericht

Zondag 24 juni 2007

empathisch

empathisch

de wijze wendt zich

af, zeggen wijs genoemde

boeken, en toch: wat zie je

als je niet de wereld ziet?

zelfs de goden buigen zich

voorover, schudden mompelend

hun eeuwenoude hoofd, stoppen

dat vergeefse was in hun oren

het verzacht hun dromen

niet, monden die geluidloos

schreeuwen, lichamen

gebarsten als vruchten

onder boomgeruis

goden zijn de grootste

dwazen, vermorzeld door

berouw, eeuwig moeten zij

hun werk aanschouwen, hun

vingers tintelend van een begin

de wijze wendt zich van

zijn dagen af, voelt de zindering,

de zenuwtrek van eeuwen

hij danst als een derwisj

door de nacht, draagt de wereld

als een kiezel op zijn schouder, maakt

de goden dronken dat ze slapen

Geschreven door staf de wilde om 13:06 Reageer op dit bericht

Zaterdag 23 juni 2007

naar Neruda

ik beken, ik heb geleefd - Pablo Neruda

beken : je hebt maar half geleefd

met een hand die greep en streelde

en zich verveeld in leven schreef

soms de boom in kon

waar de kers losschoot

als een kogel van genot

wat er van de liefde was

dat drinkbaar water

je proefde steeds de zwarte drab

na de bubbels die verdwazen

een vader half om half

een beul, een heul

een moeder even aanwezig

en afwezig daarna in de hevigheid

van altijd en nooit

woorden kwamen

helend als hysop

staken als glazen

splinters in je krop

je bent maar half

een ziener, een blinde

een eenhoorn, een kalf

iets broodnodigs

klaargelegd om niet te vinden

Geschreven door staf de wilde om 10:52 Reageer op dit bericht

Zaterdag 23 juni 2007

Peking 2008

de Olympische gedachte

Op de sportredacties van kranten en tv blijft het gonzen van dopinggeruchten wat de aandacht afleidt van een ander schandaal dat misschien maatschappelijk relevanter is.

De Jonge Duivels hebben zich gekwalificeerd voor Peking: vreugde alom, maar aan welk spektakel gaan ze deelnemen?

De Olympische Spelen brengen iedere keer een gigantische merchandising op gang die het IOC miljoenen euro's opbrengt, naar schatting in Peking nog 40 % meer dan drie jaar geleden in Sydney 2004. Veel van deze spulletjes met het Olympisch logo (petjes, sport- en reistassen) worden gefabriceerd in China door arbeiders en arbeidsters die amper de helft krijgen van het hen toegezegde loon: ongeveer 1 000 yuan in plaats van de officieel vastgelegde 2 000 yan per maand, wat nog altijd maar ongeveer 200 euro zou betekenen. Daarvoor moeten zij werkdagen kloppen van 13 uren en dat 30 dagen per maand. (Bron: het weekblad Visie van het ACW)

Daarover horen we vanwege onze Mister Proper, Jacques Rogge, nooit enig protest. En vanwege de sportredacties al evenmin.

Voor deze Chinese arbeiders en arbeidsters geldt allicht de Olympische leuze: 'werken is belangrijker dan ervoor (fatsoenlijk) betaald krijgen'.

Maar de stadions zullen oogverblindend zijn en de speculaties omtrent onze medaillekansen veroorzaken nu al een roes van nationale trots: bewustzijnsvernauwing is het kenmerk bij uitstek van ieder megaspektakel, en in de sport vernauwen de geesten tot de breedte van een medaillelint.

Geschreven door staf de wilde om 09:35 Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 juni 2007

a slumber did my spirit seal – W. Wordsworth

een sluimer sloot zijn lichaam

af, een rimpeling raakte kant

en wal, er staken duizend

handen uit, ze gaven zijn

hoofd door als een bal

zijn ogen lazen over duiven

die verdwenen aan een einder,

verschenen aan een andere

horizont, dezelfde van hoop

twee levens schoven als dozen

ineen – we zijn elkaars verloren

knopen, zei het boek, onze dood

zal van schone woorden zijn

losgekomen van oog en lippen

verneveld in een sluimer

neergedaald over gescheiden

dromen zoals een naadloos

kleed waaraan zij knopen

naait van vloeibaar goud

Geschreven door staf de wilde om 14:17 Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 juni 2007

satori

satori

hoeveel ogen moeten dicht

voor ze zich laat proeven

de zoete vrucht

van de verzoening

hoeveel vingers toe geplooid

die priemen in je vlees

hoeveel huiden gelooid

voor je in je lichaam woont

zonder nood en zonder vrees

hoeveel woorden uitgewist

eer je toon gezuiverd is

hoeveel en hoe velen

moeten eerst ontbreken

voor je niets en niemand mist

hoeveel ogen moeten dicht

eer je neerzit als dat buikig beeld

met zijn handjes open

hoeveel duister vraagt het licht

dat het halve en behalve heelt

en als een krans van heliotropen

het geheel en het al omspeelt

Geschreven door staf de wilde om 11:16 Reageer op dit bericht

Donderdag 21 juni 2007

wierookmeisje

spleen pour ainsi dire

welkom bij het wierookmeisje

zij woont voorbij het gordijn

van vredesklokken

en geruststellend zijn de stormen

onder haar vele rokken

zij leest je hand

als een boek dat ooit geschreven wordt

en de sporen onder je huid

van handen die je streelden

en je bloeide als een boom

handen die je hebben afgetuigd

en je vereeltte onderhuids

zij kent verhalen

die een wijze van de wijs brengen

en een dwaze van de kook

zij kookt met kruiden

die langer duren

dan een verre reis

en kruidig is de afdronk

van haar mond

zij heeft dozen die toveren

met tonen in de maat

van oude meesters

die zij neuriet al wiegend

tot de poorten verrijzen

van verdwenen steden

meestal echter is ze zo stil

dat je haar nauwelijks ziet

wanneer het gordijn tinkelt

alsof een zware adem

een aanwezigheid verraadt

die het spreken verbiedt

meestal is het een oneerbaar voorstel:

was er maar een wierookmeisje

Geschreven door staf de wilde om 15:04 Reageer op dit bericht

Donderdag 21 juni 2007

minister Peeters

minister Peeters viseert oude auto's

Wil miister Peeters voor één keer groener zijn dan de groene pausen?

Hij wil versneld oudere wagens uit het verkeer halen met als argument dat die toch niets te maken hebben met het inkomen maar wel met het bezit van een tweede wagen in het gezin. Heeft de minister dan nagegaan waarom die tweede wagen een oudere is: kiezen de hippe tweeverdieners voor een ouwe knar naast een blitze nieuwe?

Anders gezegd: wie kiest er nu voor een wagen van meer dan 10 jaar als die zich net zo goed een jongere kan veroorloven? Het zijn toch niet de lagere inkomens die om de drie, vier jaar van wagen veranderen.
Zelfs de groenen zijn in het debat over de SUV's (of 4x4's) tot het inzicht gekomen dat niet het bezit maar het gebruik van een wagen tot vervuiling leidt.

De enige echte milieuvriendelijke maatregel is dus het gebruik te verminderen.

Dagelijkse files leren ons dat er gewoon te veel wagens en vrachtwagens op de baan zijn. Voor heel wat werkende landgenoten volgt dit uit het feit dat het openbaar vervoer geen werkbaar of leefbaar alternatief kan bieden. Wegens de gebrekkige aansluiting van trein-tram-bus of vanwege een te lage frequentie van deze vervoermiddelen.

Om het gebruik van meer vervuilende wagens te ontmoedigen kan men de brandstofprijs verhogen met als dubbel signaal: autorijden zorgt voor milieuvervuiling en fossiele brandstoffen zijn niet onuitputtelijk.

De meeropbrengst kan dan dienen om schonere wagens en brandstoffen en het openbaar vervoer te promoten met stimulansen in plaats van met bestraffing.

Merkwaardig detail: Peeters zou de oude wagens laten demonteren zodat ze niet meer kunnen uitgevoerd worden naar de Derde Wereld. Onderliggende gedachte: we mogen onze uitstoot niet exporteren. Twee vragen: waarom doet deze minister dan mee aan de handel in emissierechten die precies op hetzelfde neerkomt; en ten tweede: als de bewoners van de Derde Wereldlanden niet meer mogen rondtoeren met vervuilende wagens, zal Peeters hen dan nieuwere bezorgen of kunnen zij opnieuw de hort op met ezel en kar?
Wat we van deze bekeerde Unizotopman niet moeten verwachten is dat hij iets onderneemt tegen de wildgroei in het bedrijfswagenpark. Sommige bekeerlingen blijven hun oude goden merkwaardig trouw.

Geschreven door staf de wilde om 12:04 Reageer op dit bericht

Woensdag 20 juni 2007

Electrabel

Electrabel en de vrije markt
Heel Vlaanderen lijkt verbolgen te reageren op de aangekondigde prijsstijgingen bij Electrabel.
Liberale commentatoren wijzen erop dat dit niet ligt aan de vrije markt, maar juist aan een tekort aan vrije markt: Electrabel bezit namelijk een quasi-monopolie in de productie van electriciteit.
Laten we eens duidelijk: de vrije markt heeft nooit bestaan en zal nooit bestaan.
Ten eerste is er altijd protectionisme geweest. Denk aan de landbouwsubsidies in Europa die ongeveer de helft van het EU-budget opslokten, aan de ondersteuning van de eigen staalproductie in de VS etc
Ten tweede vertoont het gedrag van de spelers op de zogenaamd vrije markt steeds een neiging naar trustvorming, conglomeraten waarbij de grote vissen de kleinere verslinden. Bij ons zag je dit gebeuren met de kleinere banken, zoals Cera die opging in Kredietbank, de ASLK in Fortis, en met de kleinere brouwerijen zoals Hoegaarden dat werd ingepalmd door Interbrew.
Bijna altijd wordt dan het smoesje verspreid dat is voor een betere dienstverlening zal zorgen maar elke klant kan zelf nagaan of hij/zij bij Fortis leningen kan bekomen tegen een gunstiger tarief dan bij Cera. En iedere bierliefhebbers weet intussen al dat de Hoegaarden nooit meer zal smaken als vroeger. Om nog te zwijgen over het verlies van tewerkstelling.
Ten derde is het zo dat niet iederen begint met dezelfde kansen: de ene heeft een startkapitaal en de andere niet.
Kortom, de vrije markt is een mythe behalve in de zogenaamde vrijhandelszones met hun sweatshops en extreme uitbuiting.
Dit laatste onderstreept dat de vrije markt ook niet wenselijk is: een volkomen vrije markt betekent een verloedering van het milieu en schendingen van de meest elementaire arbeidsrechten. En een competitie totterdood waar alleen de grote aandeelhouders beter van worden.
De feiten bewijzen dat het principe van de vrije markt het meest performant is, het heeft dus geen zin om terug te willen naar staasbedrijven of naar een gemengde economie, maar zonder ernstige ecologische en sociale correcties is dit model een ramp voor iedereen die niet behoort tot die elite van rijke speculanten en beleggers.
Monopolies leiden tot arrogantie - dat bewijst Electrabel - maar concurrentie levert voor de klanten en de bevolking pas een verbetering op als wordt voldaan aan de bescherming van het milieu en het respect voor de werknemers.
Wat liberale denkers ook mogen verspreiden aan fabeltjes om de massa te misleiden.

Geschreven door staf de wilde om 16:32 Reageer op dit bericht

Woensdag 20 juni 2007

sjablonen

sjablonen

dag na dag moet hij

verpoppen, naast zijn

lichaam staan, opvouwen

later wordt het uitgeschud

nagekeken op bruikbaarheid:

een ongeldig bankbiljet

waaraan hij reizen ruikt

vergezichten en gezichten

vergeefs nabij want even ver

een knoop en een jas slaat

open, sluit als vleugels

om het schuilen van een

meisje, kleine handen

die gulzig of geduldig zijn

dag aan dag moet hij

naast zijn vele schaduwen

staan: silhouetten gestempeld

met één sjabloon

de toon verschuift: verbrande

aarde, duinenzand, groenen

van een waterkant, violet van

bergen waarop de zon een rode

knobbel legt, een overgang

van snavel naar voorhoofd -

wat voor wezen heeft gevlogen

door die nacht, geruisloos

of druisend als kraanvogels?

avond na avond knipt hij

ze uit, kleeft er woorden

bij die weinig verklaren

tenzij het knerpen van schaar

en blad: scheiden gaat gewoon

van voor af aan, alleen het

snijden gaat nooit voorbij

Geschreven door staf de wilde om 16:27 Reageer op dit bericht

Woensdag 20 juni 2007

bloedeloosheid

de bloedeloosheid van links (zie De Morgen van vandaag woensdag)

Het regent verklaringen achteraf over de neergang van links maar deze drieledige boekenrecensie -zonder naam van de auteur - bezorgt alleszins mij een uppercut, een rechtse wel te verstaan.

Vooral dan het deel dat handelt over het boek van Nick Cohen: 'What's Left?How Liberals lost their way'. (Het is nog niet vertaald in het Nederlands)

Ik citeer: 'Zo gaan niet alle linksdenkenden akkoord met alles wat Noam Chomsky schrijft en was er zowel in 1991 als in 2003 vaak wél aandacht voor de bevrijding van het Iraakse volk.'

Ik zie geen aanhalingstekens dus blijft de vraag open of dit de mening is van Cohen en/of van de recensent. Hoe dan ook: was de eerste Golfoorlog dan bedoeld om het Iraakse volk te bevrijden? En de invasie van 2003? Om welke vrijheid gaat het dan wel?

Verder wordt over dit boek gezegd: 'het verstoort ook het al te gemakkelijke anti-amerikanisme waar bepaalde delen van links een patent op hebben.'

Zo'n oordeel zou ik verwachten in een opstel van de pro-amerikaanse passionaria Mia Doornaert , maar van een recensent van De Morgen?

Kan deze recensent eens uitleggen wat hij precies bedoelt met dit 'al te gemakkelijke anti-amerikanisme'? Bij mijn weten waren Vlaanderen en België opvallend eensgezind in de afkeuring van de oorlog in 2003 en afgezien van een slip of the tongue van Pieter de Crem zie ik in dit afwijzingsfront geen wijziging.

En daarnaast kan men zich de vraag stellen in welke mate de buitenlandse politiek bij ons enige impact heeft gehad op het stemgedrag. Dat de broederschap tussen Blair en Bush de linkervleugel in Engeland heeft verdeeld, dat zal wel: maar heeft bij ons één socialistische kiezer de partij de rug toegekeerd omdat Blair een socialist is?

Los van Irak: welke invloed heeft het debâcle in Rwanda op de Belgische verkiezingen gehad?

Zou het kunnen dat de neergang van het socialisme vooral toe te schrijven is aan het afnemend geloof in de solidariteit? Aan de ene kant voelen heel wat mensen zich in de steek gelaten door de verzorgingsstaat en aan de andere zijde van het sociologisch spectrum zijn er steeds meer Vlamingen doordrongen van het principe ieder voor zich. Het succes van de extreem-rechtse boodschap, gevat in de slogan 'eigen volk eerst' wat niets anders betekent dan groepsegoïsme, lijkt me vooral door deze dubbele beweging te verklaren: wantrouwen tegenover de staat als zorgende instantie, en terug plooien op het eigen veilig bewaakte domein.

Links heeft daar geen antwoord op, zo blijkt, maar of het kartel CD&V/NVA dat antwoord wel heeft zal men bij de volgende verkiezingen wel zien.

Geschreven door staf de wilde om 12:52 Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 juni 2007

VRT-wordt vervolgd

VRT - een vervolgverhaal
Ook op deze dinsdagavond kon je op VRT Eén (19 uur) en op RTB La Une (19.30 uur) een totaal verschillend journaal zien.
Twee items: op VRT zag je de premier van Israël, Omert, die verklaarde dat hij de regering van Fatahleider Abbas wou steunen. Op La Une zag je Fatahfamilies - wegvluchtend voor de Hamasgekken in Gaza - vergeefs staan wachten aan een Israëlische controlepost .
Op La Une was de actie van Amnesty International in het Brusselse Centraal Station te zien tegen het gebruik van martelpraktijken. Op de VRT hadden ze meer aandacht voor een brand en een treinongeval.
Iedere dag wordt door de nieuwsredactie een keuze gemaakt uit de door nieuwsagentschappen en reporters aangeboden items.
Je vraagt je af welke criteria de diverse redacties hanteren om het ene bericht wel over te nemen en het andere niet.
In elk geval is het duidelijk dat de twee delen van ons land totaal verschillend worden geïnformeerd en dan verwondert men zich erover dat francofonen en Vlamingen zo weinig van elkaar afweten en uit elkaar groeien.
Dit proces van vervreemding wordt duidelijk gestuurd al zullen de betrokken journalisten dit natuurlijk ontkennen.

Geschreven door staf de wilde om 20:07 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava