Berichten van 24 december 2007 tot 30 december 2007

loopster

- een zondagochtendgebed -

een dolfijn in lycra

en de zee is licht

zwarte spoel, ze weeft

haar luchtig loopje

in het parelgrijs

van de jonge dag

elastisch wezen,

ze duikt op uit dode

naalden, vanachter

de knoesten van

een eik – het pad

lijkt een trampoline

onder haar pas

een blos van pletsend

spattend joelend bloed,

satijnglans op haar lippen

en ogen die wel

uitkijken dat ze jou

niet zien: jij daar

met je crossfiets

in de struiken

bezoeking

vader,

je woelt weer door mijn aarde

en maakt de wormen wakker

de regen zingt zijn dronkemanslied

waggelt over het raam

je hand staat als een spade

op mijn nek

en het was een vrouw zopas

die mijn vlees kneedde

en zoete broodjes bakte

van mijn adem

het is de brand in mijn keel

die jou terugroept

ik rook te veel

en jij hangt weer in mijn kleren

jij graaft  in mijn grond

en ik damp als een dorp

na een bommenregen

mijn woorden lopen als gek geworden

weduwen om mijn gespleten schedel

en dan lach je en waggelt

naar de rand van het blad

en ik ben je kwijt

ik adem je verschijning in

je verdwijning uit

une liaison pornographique – Fonteyne

nog één keer en hevig

alsof het leven schokt

uit een doorgesneden keel

dan de hoteldeur op slot

de sleutel in het rooster

het is te zeer

van een wrekende god

te zuiver nog

voor de leugen

voor het beleefde inschenken

van koffie in het opgeheven kopje

terwijl het hoofd nog natuit

van dromen

kauwen op het succulente vlees

terwijl men staart

naar een lachende mond

aan een andere tafel

wij hebben elkaar gevierd

als het feest

van weerloze kleden

ik zal mezelf niet ruiken

zonder jouw zweet

over je huid verdwalen

was een bedwelmend vinden

nog één keer en heviger nog

de tijd verslinden

een heilige olie

in alle poorten van de huid

een beetje alsof we elkaar beminden

ontmoeten

- 'twee zielen gloeiende aaneen gesmeed. ' Joost Van den Vondel -
 

de eerste frivole nacht

leken hun lichamen

twee gordijnen opgelicht

door een terloopse tocht

ze zeefden een verleden

alsof er zilveren letters

vielen van zwarte bladzijden:

ledematen hadden het koperen

slot geopend van een lijvig boek

met de jaren raakten hun  franjes

in elkander verward, hoe meer

een andere trok – een mogelijkheid

strak als een koord – hoe vaster

de verknoping tot scheiden

niet meer kon zonder

het doorsnijden van aders

damast liep over in damast

zoals verhalen worden overgenomen

van vreemde volken en geen

nog weet wie de bedenker was

soms lijkt een woord bij machte

om te verscheuren wat verweven

is tot ooit de vezels versterven

en beide doeken loslaten

voor dat ene raam

soms een woordenloze dag

die het raam zelf verbrijzelt

bijna:  telkens zijn er weer

deze onzichtbare draden:

ze naaien zich dicht alsof

een hand ze stuurt en het is

geen hand, geen boos

noch blijmoedig oog

gewoon twee gordijnen

even opgelicht door een

frivole tocht, twee franjes

verknoopt tot één weefsel

na een terloopse nacht

hope he is a flatterer -W. Shakespeare

hoop is hardnekkig ontkennen

wanneer je verpletterd wordt

onder bewijzen

dat je voorbij zal zijn

zoals een regenbui

die opgaat in wat damp

het is onschuldig pleiten

aan de dood van schilfers

aan je huid

je onwetend houden

van  klopkever,  trilworm

het knagen in dwarsbalk en lever

het is de getuigenis weerspreken

van al wie opdaagt

in je droom

wanneer je starend

voor het venster zit

en weer de bomen ziet

in de zoom van nu bebouwde velden

het is verloochenen:

ik heb ze nooit gekend

deze vrouw

die moeder was

deze vader

deze broer die gesprongen is

alsof een hand hem duwde

hoop is een zaak bepleiten

die bij voorbaat verloren is

het  amuseert de rechter

tot hij geërgerd of verveeld

jou tot de orde roept:

het is genoeg geweest

en zijn stem is helder

zoals een lucht dat is

na het onweer

vouwzetel

stressless staat de vouwzetel

op het klamme terras

de krulwilg in zijn zinken kuip

doet alsof hij schaduw geeft

hij buigt voorover alsof hij in de verte tuurt

met opgetrokken schouders

en het nekkussen van de stressless

drukt precies tegen de wervels

van een afwezige nek

nog méér nevel en vaster,  en je kon

de onzichtbare kneden als klei

armen leggen over de leuning

van goudgele es – ze golven wat

naar de lijn van polsen

misschien leest de afwezige

een krant van vroeger

en zou die anders zijn

dan vandaag – vrolijker?

wanneer is een krant dan beter:

met leeg papier

alsof de wereld is schoon gewist

gelijk beregende ruiten

de zetel lijkt ontspannen

hij staat daar met een allure

van laat maar waaien

en er is geen zuchtje wind

het is een dag in de kamer

die moeizaam aanvangt

afgunstig staar je naar die zetel

die het allemaal om het even is:

geen begin, niets dat af- en verder loopt