bezoeking

Donderdag 27 december 2007

liaison pornographique

une liaison pornographique – Fonteyne

nog één keer en hevig

alsof het leven schokt

uit een doorgesneden keel

dan de hoteldeur op slot

de sleutel in het rooster

het is te zeer

van een wrekende god

te zuiver nog

voor de leugen

voor het beleefde inschenken

van koffie in het opgeheven kopje

terwijl het hoofd nog natuit

van dromen

kauwen op het succulente vlees

terwijl men staart

naar een lachende mond

aan een andere tafel

wij hebben elkaar gevierd

als het feest

van weerloze kleden

ik zal mezelf niet ruiken

zonder jouw zweet

over je huid verdwalen

was een bedwelmend vinden

nog één keer en heviger nog

de tijd verslinden

een heilige olie

in alle poorten van de huid

een beetje alsof we elkaar beminden

Geschreven door staf de wilde om 11:59 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 december 2007

treinstakingen

stakingen OVS

Als syndicalist voel ik me sterk uitgedaagd door de opeenvolgende stakingen van OVS, de onafhankelijke bond van treinbestuurders.

Gaat dit nog om vakbondsacties of om louter corporatisme dus puur eigenbelang zonder enige maatschappelijke verantwoordelijkheid?

De treindbestuurders beschikken over een uitzonderlijke machtspositie: zonder hen kan geen trein rijden. Daarom komt een lichtzinnig gebruik van het stakingsrecht bij de treingebruikers en de toekijkende bevolking over als een vorm van chantage en machtsmisbruik.

Stakingen moeten voelbaar zijn om effect te sorteren, dat leert de geschiedenis, maar kan men elk intern conflict binnen een bedrijf - zeker als het gaat om een bedrijf van openbare dienstverlening - aangrijpen om mensen die bij het conflict zelf niet betrokken zijn, te 'gijzelen'?

Zelfs met een gerechtvaardigd eigenbelang dient men toch nog enig respect op te brengen voor de slachtoffers van zijn acties. Bovendien ondergraaft men de betrouwbaarheid van het eigen bedrijf: alle inspanningen van de overheid en van milieubewuste organisaties worden ondermijnd door willekeurige sabotage van het openbaar vervoer.

Mocht het gaan om urgente problemen die wijzen op uitbuiting of miskenning van elementaire arbeidsrechten, dan kan men deze acties nog door de vingers zien en het is ook niet zo dat de directie van de NMBS helemaal vrijuit gaat: de aanwerving van extra treinbestuurders heeft al te lang geduurd.

Maar verantwoordelijke mensen wegen de ernst van hun frustraties af tegen de ernst van de gevolgen alvorens actie te ondernemen.

OVS is een kleine organisatie met een zeer kleine geest: zij beschadigen in ernstige mate het prestige van het syndicalisme.

Geschreven door staf de wilde om 11:04 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 december 2007

twee of een

ontmoeten

- 'twee zielen gloeiende aaneen gesmeed. ' Joost Van den Vondel -

de eerste frivole nacht

leken hun lichamen

twee gordijnen opgelicht

door een terloopse tocht

ze zeefden een verleden

alsof er zilveren letters

vielen van zwarte bladzijden:

ledematen hadden het koperen

slot geopend van een lijvig boek

met de jaren raakten hun franjes

in elkander verward, hoe meer

een andere trok – een mogelijkheid

strak als een koord – hoe vaster

de verknoping tot scheiden

niet meer kon zonder

het doorsnijden van aders

damast liep over in damast

zoals verhalen worden overgenomen

van vreemde volken en geen

nog weet wie de bedenker was

soms lijkt een woord bij machte

om te verscheuren wat verweven

is tot ooit de vezels versterven

en beide doeken loslaten

voor dat ene raam

soms een woordenloze dag

die het raam zelf verbrijzelt

bijna: telkens zijn er weer

deze onzichtbare draden:

ze naaien zich dicht alsof

een hand ze stuurt en het is

geen hand, geen boos

noch blijmoedig oog

gewoon twee gordijnen

even opgelicht door een

frivole tocht, twee franjes

verknoopt tot één weefsel

na een terloopse nacht

Geschreven door staf de wilde om 10:30 Reageer op dit bericht

Dinsdag 25 december 2007

vleier

hope he is a flatterer -W. Shakespeare

hoop is hardnekkig ontkennen

wanneer je verpletterd wordt

onder bewijzen

dat je voorbij zal zijn

zoals een regenbui

die opgaat in wat damp

het is onschuldig pleiten

aan de dood van schilfers

aan je huid

je onwetend houden

van klopkever, trilworm

het knagen in dwarsbalk en lever

het is de getuigenis weerspreken

van al wie opdaagt

in je droom

wanneer je starend

voor het venster zit

en weer de bomen ziet

in de zoom van nu bebouwde velden

het is verloochenen:

ik heb ze nooit gekend

deze vrouw

die moeder was

deze vader

deze broer die gesprongen is

alsof een hand hem duwde

hoop is een zaak bepleiten

die bij voorbaat verloren is

het amuseert de rechter

tot hij geërgerd of verveeld

jou tot de orde roept:

het is genoeg geweest

en zijn stem is helder

zoals een lucht dat is

na het onweer

Geschreven door staf de wilde om 16:17 Reageer op dit bericht

Maandag 24 december 2007

stressless

vouwzetel

stressless staat de vouwzetel

op het klamme terras

de krulwilg in zijn zinken kuip

doet alsof hij schaduw geeft

hij buigt voorover alsof hij in de verte tuurt

met opgetrokken schouders

en het nekkussen van de stressless

drukt precies tegen de wervels

van een afwezige nek

nog méér nevel en vaster, en je kon

de onzichtbare kneden als klei

armen leggen over de leuning

van goudgele es – ze golven wat

naar de lijn van polsen

misschien leest de afwezige

een krant van vroeger

en zou die anders zijn

dan vandaag – vrolijker?

wanneer is een krant dan beter:

met leeg papier

alsof de wereld is schoon gewist

gelijk beregende ruiten

de zetel lijkt ontspannen

hij staat daar met een allure

van laat maar waaien

en er is geen zuchtje wind

het is een dag in de kamer

die moeizaam aanvangt

afgunstig staar je naar die zetel

die het allemaal om het even is:

geen begin, niets dat af- en verder loopt

niets dat hij zonodig moet verzinnen

Geschreven door staf de wilde om 17:33 Reageer op dit bericht

Maandag 24 december 2007

nagalm van Neruda

ik beken, ik heb geleefd - Pablo Neruda

hij bekent : hij heeft maar half geleefd

met een hand die greep en streelde,

meestal zich verveeld in leven schreef

een jongen die soms de boom in kon

waar de kers losschoot

als een kogel van genot

wat er van de liefde was,

haar drinkbaar water:

hij proefde de drab op de bodem

na de bubbels die verdwazen

hij kende een vader half om half

een beul, een heul;

een moeder even aanwezig

en afwezig daarna in de hevigheid

van altijd en nooit

woorden kwamen

helend als hysop,

gesmolten honing

in warme melk,

kletterwoorden

zo klein als wisselgeld

grotere staken als glazen

splinters in zijn krop

hij bleef maar half:

een ziener, een blinde,

vertrekker en klever

aan drempel en deur

een eenhoorn, een kalf -

iets broodnodigs

klaargelegd om niet te vinden

zoals een zeldzaam weefsel

dat herinnerd wordt als scheur

Geschreven door staf de wilde om 12:47 Reageer op dit bericht

Zondag 23 december 2007

ochtendmist

ochtendmist

nevel is een scenograaf,

hangt draad na draad

een gaasdoek op: neteldoek,

tule, organza, glasgordijnen

en kamer na kamer ziet

op een kamer uit

doek één: kronkelingen

van een wilg, het donkerste

borduursel en verder

dekt maas over maas

alle ramen af - je denkt aan

waterschotten in een schip:

zwijgen sijpelt in, vertraagt

de vaart alsof de aarde

nu stil ligt in de ruimte

nevel regisseert, zet aan

tot mediteren, neerzinken

in zichzelf, deelnemen aan

wat leeft in duizend kamers

die je moet raden: mensen

zwijgen met de bomen mee,

komen zitten gewikkeld

in tule en organza

Geschreven door staf de wilde om 14:05 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 december 2007

de haan 2

bos 2

Geschreven door staf de wilde om 17:47 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 december 2007

de haan 1

Wenduinse bos vandaag 1

Geschreven door staf de wilde om 17:45 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 december 2007

waterputten

waterputten en ontwikkeling (zie De Standaard van vandaag en gisteren)

Met een zeker onbehagen heb ik als zeer kleine sponsor van enkele ngo's in De Standaard de artikelen gelezen over de inefficiëntie van concrete ontwikkelingsprojecten. Er is nu al een 'Afrikamoeheid', een gevoel dat Afrika een bodemloze put is: wordt dit gevoel niet versterkt door er nog meer scepsis tegenaan te gooien?

Het is daarentegen de evidentie zelve dat de uiteindelijke oplossing voor de onderontwikkeling moet komen van structurele ingrepen op het niveau van wereldpolitiek en wereldhandel.

Maar moet je in afwachting van een Rechtvaardige Internationale Orde (zie het RIO-rapport van de zogenaamde Club van Rome) intussen de zaken op hun beloop laten?

Een concreet voorbeeld zijn de gesubsidieerde landbouwoverschotten waardoor Europa met de ene hand een veelvoud terugneemt van wat het met de andere geeft.

Dit is aangeklaagd door een toppoliticus als premier Verhofstadt zelf: maar hoelang duurt het eer intentieverklaringen tot resultaten leiden en zijn de nieuwe handelsvoorwaarden die Europa en de USA aan de Derde Wereld willen opleggen een stap in de goeie richting? Of is het een verhaal van luister naar mijn woorden en let niet op mijn daden?

Ander voorbeeld: In Cartagena (Columbia) ontfermen lokale ontwikkelingshelpers zich over straatkinderen. Alweer kan men betogen dat zoiets tot de basisopdrachten van de Columbiaanse regering behoort, maar is dit inzicht een reden om deze kinderen aan hun lot over te laten?

Wat waterputten betreft: ook al werken ze slechts enkele jaren, dan nog hebben ze ten minste voor de duur van die enkele jaren hulp geboden.

Vergelijk het met binnenlandse problemen: de armoede in ons eigen land zou een kaakslag moeten zijn voor elke welstellende Belgische burger en voor onze politieke vertegenwoordigers in het bijzonder. Maar moet je daarom initiatieven als Poverello, de opvang van daklozen en alle andere vormen van liefdadigheid afschieten?

Dat die initiatieven een noodzaak blijven is een luid klinkend verwijt aan onze verzorgingsstaat waar we zo trots op zijn. En het is niet door de lokzang van de sirenen van lastenvermindering en Eigen Inkomen Eerst te volgen dat we deze schande zullen wegnemen.

Solidariteit is een constante uitdaging voor al wie zijn christelijke of humanistische overtuiging ernstig neemt en zelfs in de best georganiseerde van alle werelden zullen concrete en persoonlijke engagementen onvermijdelijk zijn: altijd zullen heel bijzondere mensen een directe welomschreven nood moeten lenigen. Structuren zijn per definitie abstract en generaliserend: geen enkel net is zo dicht geweven dat er geen gaten in zijn.

Geschreven door staf de wilde om 11:57 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 december 2007

Leukemans

Leukemans

Weerom besteden onze meest prestigieuze kranten en onze tv-zenders ruime aandacht aan een 'nieuw' dopingschandaal, de affaire Leukemans. Indien men doping mag omschrijven als het gebruik van producten die de sportprestatie vervalsen én schadelijk zijn voor de gezondheid, dan is het zeer onduidelijk of deze definitie in het geval Leukemans van toepassing is.

Maar goed: het product staat op de dopinglijst zoals vroeger onfatsoenlijke boeken op de kerkelijke index stonden. En een kritische instelling wordt op alle domeinen aangeprezen maar aan deze dopinglijst wordt een pauselijke onfeilbaarheid toegekend, net als aan de methodes en moraal van de dopingrepressie trouwens.

Uit het dossier blijkt nochtans duidelijk dat deze renner volkomen vertrouwd heeft op de integriteit en deskundigheid van zijn ploegdokter - die volgens allerlei getuigen inderdaad over deze eigenschappen zou beschikken. De verwachting is dat de renner minstens voor 1 jaar een beroepsverbod zal krijgen, de dokter heeft ontslag genomen bij zijn ploeg maar zal als dokter blijven functioneren.

In de affaire Fuentes doet zich hetzelfde voor: een aantal betrokken renners - en ondanks de verdenkingen: geen enkele voetballer - is al gestraft, dokter Eufemiano Fuentes oefent nog steeds zijn praktijk uit.

Vergelijk dit met de drugsbestrijding: daar wordt een dealer harder aangepakt dan een gebruiker.

Om misverstanden te vermijden: ik ben geen voorstander van een hakbijlmoraal, maar als je deze moraal per se toch wil hanteren, leg dan de grootste verantwoordelijkheid bij diegene(n) die er door hun opleiding en beroepservaring voor in aanmerking komen.

Als een machinist door een rood licht rijdt, stelt men toch de treinreizigers niet verantwoordelijk? Misdaden hebben niet enkel te maken met de naakte feiten, het gaat minstens even zeer om de intentie: doodslag zonder de intentie te doden is geen moord. Te goeder trouw een verboden product gebruiken kan men dan ook niet bestraffen als dopingfraude: de afwezigheid van de intentie moet op zijn minst leiden tot strafvermindering zoniet vrijspraak.

Geschreven door staf de wilde om 10:09 Reageer op dit bericht

Donderdag 20 december 2007

dirty old man

no impurity so impure as old age – Death in Venice

ouderdom is het ergste bederf

lees het in ogen van zestien:

dirty old man, je kwalijke

adem van opengelegd graf

kom, haal je lievere doden

naar boven, roep hun namen

af en ze treden in wikkels

uit hun spelonk

ga zedig de perzik voorbij,

de plastic vlinder in een vlecht:

merk hoe ze haar voorhoofdje

fronst, wat verder giechelt

met haar dikke boezemvriendin,

dirty old fool

geen bederf is erger dan

de grimas op je smoel, doen

alsof je ergens nog bij hoort,

alsof het behoort dat je

een straat met haar deelt,

dirty old fart

je hoort het aan de jonge

cassière, haar rituele groet:

schuif door, maak voort, de deur

staat al open, geen mond lacht

wijder dan dit gat in de nacht,

een gleuf in het donker waar je

als bij wonder in past,

dirty old asshole

keep your eyes to yourself

Geschreven door staf de wilde om 12:03 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 december 2007

Mozes

come down, Moses, calm down

maak de wegwijzer niet groter

dan nodig, weet je: Mozes

kwam nooit in het Beloofde Land

hij stond aan de rand, wees en

zonk ter aarde, zondig als geen ander

wijzen komen zelden waarheen

ze wijzen, ze bereiken een rode

heuvel wanneer de zon in vegen

vermiljoen en violet oplost

in schemer – ze hurken

tegen een boom bij een veer,

slaan de rivier gade, het volk

dat komt en gaat, ze blijven

als een nabeeld in de geest

meestal bestaat alleen een weg,

komt de bestemming nooit nader

dan een droombeeld: ze draagt

een kleed van golven en glans,

laat het achter als kleverig laken,

een net waarmee je hebt geworsteld

maak hem niet groter dan nodig,

de uitlegger van je dromen:

hij bewijst zoals een ritseling

in een boom het bestaan van vogels,

de terloopse grijpbaarheid van wind

volg zijn hand en aangezicht, de glinstering,

hoe blijgezind ze verwijzen naar ver

en nabij: lag het ene ooit

waar het andere niet lag?

Geschreven door staf de wilde om 13:28 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 december 2007

remember Semira

remember Semira

Adamu, dochter

van Adam, verjaagd

niet eens uit een paradijs,

niet door een vlammend zwaard:

gewoon de gladde huid van een kussen

remember Semira

spartel niet, laat het lopen

op een uniform: voel je nog

de kolos op je borstkas,

druipt zijn zweet in je nek?

remember Semira

boek een vlucht, een laadruimte

bij containers: bevat je het,

do you contain, met een IJzeren Gordijn?

remember Semira

merk de naamlozen, documentlozen,

de boot die drijft met opgeblazen

buik, de paarse aubergines

in onze blauwste zee: o zonde

van onze stranden

remember Ahmed, Dieudonné

al die mooie namen, uitgewist,

opgelost in zout water: ook

een Endlösung al lijkt ze

niet gepland, is het vervoer

niet zo best geregeld

remember Semira

wat verloopt volgens plan:

wie verbreekt de regels,

de zegels van laadruim en document?

play by the rules Semira

of je verdwijnt in een naam:

dochter van een Adam,

domme Eva zonder grens

we don’t remember Semira

een geheugen heeft een grens

Geschreven door staf de wilde om 15:29 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 december 2007

dag van de migrant

over gelukzoekers

Al sedert het jongensboek 'Bartje zoekt het geluk' van Anne De Vries, en zeker na de hartverscheurende kreet: 'Gelukkig zijn daarvoor zou ik alles willen geven' van Raymond van het Groenewoud zou elke moralist en tapkastfilosoof in ons taalgebied mogen weten dat ons leven neerkomt op één grote zoektocht naar het geluk.

Niet zo op het commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen. Uit de mond van Dirk van den Bulcke echoot het devies van zijn bevoegde minister Patrick Dewael: 'Er is een politieke keuze gemaak: we zetten onze grenzen niet open voor gelukzoekers.'

Het geluk zoeken wordt dus gecriminaliseerd, het wordt in een land dat pretendeert geïnspireerd te zijn door christendom en humanisme, een illegaal tijdverdrijf en in tegenstelling tot vernuftige poëzie geen 'tydverdryf voor fyne luyden'.

Compleet in tegenspraak hiermee horen we steeds vaker de vertegenwoordigers van de werkgevers en ook partijgenoten van Patrick Dewael pleiten voor een selectieve economische migratie: we nodigen uit wie we nodig hebben. De moraal van de zelfbediening met andere woorden.

Ooit hebben we gedacht dat mensenrechten eigen zijn aan de menselijke persoon op basis van zijn menszijn en niet vanwege zijn economische nuttigheid. Liberalen denken daar anders over: hun humanisme beperkt zich tot bruikbare mensen. En zij worden niet of nauwelijks tegengesproken door collega's die zweren bij het christen-democratisch 'personalisme' of bij de socialistische solidariteit.

Intussen drijven de lijken in de Middellandse Zee en langs de kust van Afrika en Spaanse eilanden. De strategie van Europa is dubbel: aan Afrika handelsakkoorden opleggen die de Afrikanen nog minder de kans geven om in hun levensonderhoud te voorzien, en de grensbewaking verschuiven naar de Sahel. Zo is ons geweten gesust: de lijkgeur zal niet in onze badplaatsen op te snuiven zijn en met wat hulp van de media komen we niets meer te weten over wat er gebeurt aan de controleposten.

Een opgeruimd gemoed begint bij opgeruimde grenzen.

Geschreven door staf de wilde om 14:26 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 december 2007

religie in de hoek

als religie in de hoek gedrongen wordt (bij een opstel van Luk Sanders, filosoof van de Theologische Faculteit van Leuven, in De Standaard van 18 december) ****

Men kan van allerlei zaken een hitparade samenstellen, maar niet van het lijden. Of de grootste gruwel nu bedreven is door goddeloze communisten of ontspoorde christenen doet voor de slachtoffers niet ter zake: het lijden van één concrete joodse familie wordt niet minder of groter door het feit dat er duizenden joodse families hetzelfde overkwam.

Ten tweede, Luk Sanders schrijft: ''Het is wel in culturen met een lange christelijke traditie dat de democratie het beste lukt.' Dit getuigt van een enge 'Atlantische' visie op de wereld: het is waar voor West-Europa en de VS (als men daar de rassensegregatie en massamoord op de indianen eventjes vergeet) maar niet voor de rechtse dictaturen van Latijns-Amerika en evenmin voor Afrika.

Ten derde: hoe kan men nu de democratische gezindheid aanprijzen van het christendom als de grootste christelijke kerk, die van Rome, noch inhoudelijk noch structureel democratisch is? Hebben vrouwen gelijke rechten binnen deze kerk, mogen de leden (de gelovigen) hun bestuurders kiezen? Noch inzake het programma (de dogmatiek) noch inzake de bestuursvorm kan men de kerk van Rome democratisch noemen.

Ten vierde, het is mijn vaste overtuiging dat de communistische revolutie van 1917 nooit had plaats gevonden mocht de orthodoxe kerk zich meer hebben afgezet tegen eeuwen van tsaristische dictatuur - terloops: de tsaren waren niet ongelovig - en uitbuiting, en dit geldt net zo goed voor alle landen waar zich revolutionaire bewegingen hebben voorgedaan: altijd kan men een pervers verbond vaststellen tussen de heersers en de officiële godsdienst. Dit is ook het geval voor de islam: het zogenaamde fundamentalisme met zijn gewelddadige ontaarding is niet los te denken van de maatschappelijke ellende in de landen van oorsprong.

Mochten de christenen, en dan vooral de christenen met macht en invloed, en de islamitische vorsten en geestelijke leiders, de sociale boodschap van hun basisteksten meer ter harte nemen, dan hadden de ergste excessen in de geschiedenis nooit een kans gehad. En deze wanverhouding tussen mooie boodschap en schandalige realiteit loopt door in onze eigen tijd. In plaats van filosofische disputen te houden en krampachtig het eigen gelijk te verdedigen, zou men beter kijken naar het eigen falen: de armoede zowel in eigen land als in een of ander buitenland is een permanente aanklacht tegen al wie zich een rechtzinnig gelovige noemt en even sterk tegen al wie zich als een oprecht socialist of humanist meent te mogen beschouwen.

Na de theorie mag het eindelijk eens de beurt zijn aan de praktijk.

****Deze twist tussen gelovigen en vrijzinnigen duurt nu al dagen: is het een blijvende mode om steeds naar de andere(n) te kijken en te wijzen met een beschuldigende vinger, en nooit eens naar zichzelf?

Geschreven door staf de wilde om 09:34 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 16 december 2007

père Gilbert

le père Gilbert

hij kent het slang van de

bidonville, spreekt zijn god

aan met ‘mon pôte’, heeft het

over ‘couilles et je te casse

la gueule’ en boven alles

zoals in het Vlaamse lied

van Liefde gaf u duizend

namen, die ene naam met

grote L opgerekt als een

fakirtouw tussen ergens

een hemel en hier een aarde

ooit zal ze voltooid zijn en

stralen ongehinderd door

glasraam, huid, kleed van weelde,

ooit zal hij staan van aangezicht

tot aangezicht, trillend deeltje

in een zinderend wezen

de camera focust op de hakken

van zijn cowboylaarzen, op het

roze gebit dat hij toont

als een trofee: twee linten

in de orde van de sloppen

je weet het niet, het zal wel

waar zijn dat hij bij een stervende

jongen zat, een hand streelde,

een blik definitief op een deur gericht

en verder geen woord, geen oog gebroken

‘Liefde’ klinkt het mooist, zegt hij,

als het niet wordt uitgesproken

Geschreven door staf de wilde om 16:23 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 december 2007

doe zo voort

doe zo voort, jongen

leg het strookje met je woorden

onder de tong der doden

wie anders wekt ze

uit hun versteende slaap

wie anders hoort nog

in het tuiten van herfstige tocht

het ijlen wat zij oplezen

tekens onder spocht

wie ziet het huis oprijzen

zoals het zonder blinddoek

voor zijn sloper stond

toen verstomde weemoed

uit zijn gaten keek

en het naar de moker boog

zoals een samoerai zijn keizer groet

wie voelt het vilt van geraniums

de kille zwengel van een slorpende pomp

waar de bewoners hun hals en haren

wassen en verbleken

tot de witte schemering van tegels

wie snuift de donsveertjes op

verkalkte drek

in het zoele hok van vaders duiven

die niet vielen

maar smaakten bij de pruimen

wie weet ver weg de steiger nog

waar een moeder roept

en de Schelde glanst

zwart van haar angst

wie ?

ja, besta dan, weersta

‘het mistroosten en misprijzen’

jij bent de enige nog

die de scherven draagt

de stukken die hun

aanwezig zijn bewijzen

Geschreven door staf de wilde om 11:11 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 december 2007

Kuiperskaai

Kuiperskaai annus terribilis 1972

het derde jaar was

dolen, de nacht doorsteken

als een dijk, holen bewonen

in een Kuiperskaai

The Old Wheel: weinig

deed er toe en niets zoveel

als een meisjeshuid, meestal

een weerspiegeling

in het doodse water

eens twee blote schouderbladen

in een leeg gelopen kelder

het deuntje verdween, de ijlende

woorden van een slow

na dertig jaar kan je het

raden: Nights in White Satin

van wit satijn haar rug

niet eens dronkemanspraat

en nog grotere dronkaards

loerden afgunstig

jouw vingers melige

meikevers aan de rand

van een lindeblad

dropten met gelijmde

dekschilden in een

lucifersdoosje verstikking

never reaching the end

Geschreven door staf de wilde om 09:09 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava