Archief

natuurfilm

 

heb je gemerkt hoe teder

een tijger zijn prooien verslindt:

hij likt ze, wentelt ze alsof

hij een zeldzaamheid monstert

 

een warm juweel van scharlaken

en bont, gouden veren, ivoor

 

een tijger heeft een uitgelezen

smaak, met meer in zijn schedel

had hij een wijntje bedacht

 

geen mens gaat zo zorgvuldig

om met zijn prooien: het vlees

van een lagere soort, het smeken

van zijn eigen – een mens

 

keert dorpen om als versleten

kleren, koffers waar een familie

sinds eeuwen haar geschiedenis

verborg, een mens kent het

 

geniepig genieten dat een

schaamte ontbloot, een droom

ontbladert en ontwortelt

 

geen menselijk roofdier

vertoont van de tijger

het tedere omgaan

met de dood in zijn muil

journaille

Eerlijk gezegd, er zijn zo van die momenten dat ik twijfel aan mijn mentale  gezondheid:  ben ik gek of zijn het de anderen?
Die momenten werden vandaag woensdag geleverd door het VRT-journaal en Terzake.
We zagen een meute journalisten leerlingen overvallen van de Gentse school waar een jongen van 14 is doodgestoken.
Wat hadden die kinderen aan informatie te bieden? Niets.
Waarom moesten zij dan zonodig worden lastig gevallen: uit pure sensatiezucht.
En dat door types die van zichzelf denken dat zij het geweten van de natie vertegenwoordigen.
Mag ik zeggen dat ik moet braken van dit universitair geschoold tuig?
Vandaar de naam journaille, afgeleid van canaille: uitschot.
De VRT-journalisten zullen natuurlijk weer opwerpen dat het hun journalistieke plicht is om de bevolking te informeren. Ga dan naar mensen die eventueel informatie kunnen bezorgen: de politie, het gerecht.
Bovendien: is het echt een behoefte aan informatie die sommige kijkers naar dit wansmakelijk vertoon doet kijken?
Misschien ben ik te dom om het te begrijpen maar mijn pover verstand zegt dat alleen mensen die belust zijn op bloed en spektakel hier behoefte aan hebben.
Zoals in vroegere tijden de markten vol liepen om naar openbare terechtstellingen te kijken. Mensen zien vierendelen of radbraken dat was toen  het equivalent van de huidige stierengevechten of van het potige voetbal.
Een beschaafd volk buigt het hoofd voor misdaden die worden gepleegd door minderjarigen en vraagt zich af hoe het zo ver is kunnen komen en wat eraan gedaan kan worden.
Daar heb je geen reportageploeg op de plaats van het misdrijf voor nodig maar wel een experte zoals Mieke van Hecke in diezelfde Terzake.
En jeugdpsychologen en anderen die in staat zijn om naar de diepere oorzaken te peilen: de achtergrond van de daders, de levenssituatie van de jongeren vandaag.
Waarom vinden jongeren in Vlaanderen het nodig om een mes op zak te hebben:? Die vraag kon men al stellen na het gelijkaardige incident in Oostende.
Waarom ontploffen onze jongeren zo gemakkelijk: wat is er mis met hun opvoeding thuis, onder welke invloeden komen ze tot deze wandaden?
Dit zou de journalisten moeten bezig houden en niet het aanklampen van minderjarigen die evenmin weten wat er aan de hand is.
Voor deze meute van de pers voel ik alleen maar de diepste walg.