Achille van Sassenbroek
de Sassen
in een kil van de Schelde
in een arm van de Durme
meerde zijn Breughel aan
zijn drijvend atelier
zijn gestalte stak af
tegen het tintelend licht
op slik en water: de zwarte
redingote, de flambard met
wapperende rand
een machtige vleermuis
een heer van stand kwam
zijn nek of het dorpsverstand breken
in een arm van de Durme
lag zijn laatste boot
tussen gesloten poort en
brekende dijk beeldde hij
het landschap uit: knotwilg,
hofstede in botervette streken
en dorpsgenoten, bewoners van
een uitgewist verleden: boottrekkers,
waterdragers, karkassen van lijven,
gezichten als een sikkel, een zeis
hij legde hun verhalen vast in
een simpele lijn, een groef, een hoek,
de sprekende lidtekens
van sprakeloze pijn
omsloten door poort en dijk
zaten de kunstbroeders
aan tafel, wijnflessen
vlogen hun hoge vlucht
naar de hoop op de koer
je bladert door een huldeboek:
zijn norse kop van stroeve
Bruggeling, de handspinners,
ijle draden in hun greep
grimmigheid is nodig
om een spoor te kerven
voren in huid en bodem
die bewaren in olieverf
in een kil van de Schelde
in een arm van de Durme
meerde hij aan, een machtige
vleermuis waar het volk
achter de dijken naar wees
de Sassen, zeiden ze,
een vinger tegen hun slaap
de Sassen, zeiden ze,
hun klak in de hand