boek onder lava

Donderdag 17 mei 2007

Vasudeva aan de Lethe

duw je boot af, haak

de bomen in hun beugel

ze staan al aangeschoven

wenken aan hun overkant

eerbiedig de stroming, volg

langs draaikolk, zandbank –

drijf in de lijzijde voor het lis:

geroepen ben je, volbreng

je zending, deze overtocht

ze nemen het meertouw, slaan

het om de bolder en jij staat

schrijlings op roeiboot

en oever, biedt je arm

aan een moeder, een wankele

vader – nauwelijks schommelt

een doft, zo licht is hun lichaam

vaar nu, veerman, voer ze

naar deze kant waar alles

doorgaat alsof geen ziel

verhuist, geen naam wordt

gewist door wind en getijden

hoe stil hun gezicht

je zag het in het water

onder ruisen alsof je

bladerde in een boek

Geschreven door staf de wilde om 08:43 Reageer op dit bericht

Woensdag 16 mei 2007

Rabbie Burns

(de lieveling van de Schotse 'vrienden van de poëzie' )

ontwaken in oktober

met ‘Hearts of Midlothian’

een ei bloedt in rode strepen

op vegen vermiljoen

de daken van de buren

zijn donkere heuvelen

je hoort er het pijpen bij

een doedelzak beurelt

wijsjes van Robbie Burns

ijle geluiden

het stijgt uit de stilte op

vertakt als een vlucht ganzen

tekenen om te duiden

Hearts of Midlothian

iets wil het zeggen

maar wat

en wat heeft het te maken

met een bezopen bard

verward neem je genoegen

met sporen van vrede

met een ei en spikkels van rode peper

op een bord in vermiljoen

je droom van een vorig leven

geboren onder een strooien dak

een armenzoon die wijsjes componeerde

uit het zwijgen van de zee
het dampen van heuvels

zwart rijzen ze op

uit de nevelen in je hoofd

stijgen gakkend als ganzen

langs vermiljoenen strepen

iets bloedt maar de pijn is verdoofd

Geschreven door staf de wilde om 16:03 Reageer op dit bericht

Woensdag 16 mei 2007

the piano

The Piano – Jane Campion

zink maar met een piano

als anker, de keuze dan:

een wiegende stilte of

je laars, een lege bolster

aan een koord

men wordt toch meermaals

geboren: een verstomde

die plots spreekt, wie

werd geschonden herstelt

dagelijks vindt men zich uit:

een beeld dat sliep in het eigen

gebeente – het gebeurt in schokken

alsof de aarde vervelt

soms een dwaze ruil, je vele

rokken laat je in een kamer

en je adem is te horen

van over de zee

naakt toch steeds, het wezen

blootgelegd, zijn schade en

genade, de twee gezichten

van de ene god

je zinkt door handen als

zand door een zeef: wat

je overrompelt is de glinstering

een steentje ligt nu open

gelijk een lotus op water

een wiegen in stilte

Geschreven door staf de wilde om 10:48 Reageer op dit bericht

Dinsdag 15 mei 2007

colloque

uit Van Toen en Thuis

colloque sentimental

hoe laat men doden praten

na het slopen van hun huis:

hun woorden verdonkerd, opgeslorpt

zoals een bloedvlek door een gaas

ze hebben ruzie gemaakt, zeker,

met een stoel als wapen:

je ziet de koperen koppen nog

van sierspijkers, zijn plaats

in de murwe geur van geraniums

ze hebben de liefde bedreven, ongetwijfeld,

er was die brief in een verboden lade

die je opgewonden hebt gelezen

met een glimlach om die schrijffout

in het sierlijke handschrift van vader

ze hebben beraadslaagd

over hun schulden en de schuld

van kinderen die al sliepen of

al snikkend te wachten lagen

op hun lijfstraf

en het huis stond als een stolp

van matglas te trillen

over het razen en bedaren

over het hijgen en snikken

in de geur van de geraniums

je hoort de doden praten

het slaan van een hek

en het huis wacht

als een verre lichtvlek

in de nacht

Geschreven door staf de wilde om 11:53 Reageer op dit bericht

Dinsdag 15 mei 2007

De schooldirecteurs doen in De Morgen hun beklag over het maximumbedrag dat zij zouden mogen besteden aan meerdaagse uitstappen. Zij wijzen op de pedagogische waarde van sneeuw- en bosklassen.
Het kan best dat de door minister Vandenbroucke voorgestelde maximumfactuur voor de lagere scholen te laag uitvalt. Maar moeten lagere scholen noodzakelijkerwijze sneeuwklassen organiseren? Is het nodig dat kinderen vóór hun 12de of zelfs 18de leren skiën, afgezien van toekomstige skivedetten dan?

Kun je milieubewustzijn en energiezuinigheid bijbrengen en tegelijk met alle lagere scholen elk jaar naar verre skigebieden trekken? Is Vlaanderen niet groot genoeg om in de eigen natuur aan het groepsgevoel te werken?

En als bijzondere activiteiten een kans zijn om de ouders samen te krijgen waarom kunnen deze ouders dan niet naar het voorbeeld van de Steinerscholen initiatieven ontwikkelen om het schoolgebouw en de klassen te verfraaien, om het leerlingenvervoer te verzorgen wat in Nederlandse dorpen een vanzelfsprekendheid is geworden. Daar zouden hun kinderen alle dagen wat aan hebben en de band tussen ouders en school zou pas echt intens zijn. Als je spreekt over 'pedagogische waarde': leren keuzes maken en inzien dat je niet alles tegelijk kan hebben, lijkt me zeker in deze tijd een van de meest essentiële opdrachten in de opvoeding.

Geschreven door staf de wilde om 11:44 Reageer op dit bericht

Maandag 14 mei 2007

she was looking back to see if I …

- …was looking back at her. John Mayall -

een liefje uit Limburg

vergeet je niet

al heb je van al die jonge klare

een geheugen als een vergiet

zou het dat taaltje zijn

die zeepbellen waarvan je dacht

dat het ballonnen waren

om op te stijgen als een heilige

een hijgende

zou het de heide zijn geweest

waar je de liefde kon bedrijven

geurend naar hars en bijenwas

waar de stilte je moede hoofd kon

boenen dat het weer glom van

binnen als ivoor

als nooit te voren

neen, een liefje uit Limburg

vergeet je niet

al heb je met de jaren

een geheugen als een vergiet

was het de Maas misschien

het schichtig gemurmel aan de grens:

schipper mag ik over varen

ja, dat mocht van die brave mens

op een trekpont aan een kabel

het leven hangt soms lachend

aan een draad die bijna in het water hangt

je leven hing toen lachend

aan de draden van haar vingers

een web dat nooit heeft los gelaten

en elke nacht bijna wanneer de maan

zich inzeept om zich te scheren

voel je een zuigen aan je huid

ja, een liefje uit Limburg

dat vergeet je niet

al heb je nog weinig haren

en een geheugen als een vergiet

was het’ zingend en klingend’ haar geluid

de rinkelende belletjes van haar taal

was het de heide en zijn harsig verhaal

van bokkenrijders

was het iets ouders iets wijzers

van water met een trekpont

waar zij op staat nu na dertig jaren

met dat lachje om haar mond

en omziet of jij omziet

en de veerman blijft maar varen

er stijgen zeepbellen uit een vergiet

Geschreven door staf de wilde om 16:00 Reageer op dit bericht

Maandag 14 mei 2007

spraakkunst van de liefde

een beknopte spraakkunst van de liefde

houden van er is geen
houden aan: een lastig
werkwoord, zijn wijs
aanvoegend; zijn vervoeging
voegt zich naar geen tijd:
te vroeg voor een verleden,
voor een andere toekomst
al te laat - en wat is tegenwoordig

in zijn klank: goud en fout,
de heldere 'én'
die geen 'of' toelaat

zijn tongval valt, verrijst in
'van' en 'kan', in banvloek
soms: alle tongen van de
wereld wanneer het geheel
vloekt met de delen

het komt op delen neer:
niet op- niet overhouden
wanneer de dobbelstenen
hebben gesproken, soldaten
grijpen naar de kleren en
minstens één lichaam
is gebroken

een lastig werkwoord
zijn wijs aanvoegend:
dat lijkt perfect soms
op bevelend
maar wie beveelt
is niet te bevroeden

Geschreven door staf de wilde om 15:39 Reageer op dit bericht

Maandag 14 mei 2007

uit Een stuk of wat

rookt uw pijpken blij, uw gedachten…

wonend in stilte, ik adem

mijn zwijgen uit

sprekend tot de vogels

in de bomen der herinnering

is mijn stem een tafpapieren vlieger

het koren in schoven

op de ruig geschoren kouterkaak

hoort de koekoek in de blauwe bossen

de nevel die aan de beemden gebeurt

zoals vrede aan de doden

draagt het meisje vlinders in ‘r vlechten:

‘rooibos van singelingelaa…al wie ah…

al wie omziet zal op zijn gatje vaa-llen…

rooibos’ – en stilte een witte kaars

een Weesgegroet tot doven

ik woon in stilte

pijprokend met wat spoken

het aroom gelijk een oude moeder

stopt de sokken van mijn adem

en dat verhalend aan de kinderen

van mijn angst is mijn taal

een gebroken koord

Geschreven door staf de wilde om 09:57 Reageer op dit bericht

Maandag 14 mei 2007

aftreden

aftreden voor slecht bestuur

Guy Tegenbos hekelt vandaag in De Standaard het feit dat de huidige ministers van financiën en justitie niet zijn afgetreden ondanks overduidelijke fouten op hun departement.

Hij maakt de vergelijking met de ontsnapping van Dutroux toen de ministers Stefaan de Clercq (justitie) en Vandelanotte (binnenlandse zaken) prompt ontslag namen. Alsof zij persoonlijk verantwoordelijk waren voor twee ingedommelde rijkswachters.

Maar wat zagen we gebeuren: onmiddellijk keerde de Clercq terug als voorzitter van de grootste oppositiepartij en Vandelanotte als minister van begroting.

Sedert Louis Tobback aftrad vanwege de dood van Semira Adamu - zeer tegen de zin van premier Dehaene trouwens - heeft de 'keizer van Leuven' nooit meer een ministerportefeuille aanvaard en evenmin de post van partijvoorzitter. Tobback is dan ook 'van de oude stempel'.

Een 'geste' heeft pas enige morele en intellectuele inhoud als het om meer gaat dan een stukje theater. Voor ieder van ons betekent een ontslag een bewijs van onbekwaamheid: wie op het zelfde niveau blijft functioneren zegt in feite dat zijn ontslag ongegrond zoniet een farce was.

Aanvulling: eens te meer neemt De Standaard de rol van oppositiekrant op zich en schiet ze op de meest dankbare 'koppen van jut' (voor zover van die uitdrukking een meervoud bestaat) zijnde Onkelinx en Didier Reynders. De eerste afkraken is in Vlaanderen geweldig populair gezien haar stuntelige, om niet te zeggen schandalige Nederlands (en dat voor de dochter van een uitgeweken Vlaming), de andere spreekt onze taal voorbeeldig maar lijkt een symbool van het Waalse immobilisme, van de onwil om vooruit te gaan. En dit laatste zou wel eens waar kunnen zijn: Reynders lijkt inderdaad niet gemotiveerd om de fiscale fraude aan te pakken. Maar in die zin is hij eerder een donkerblauwe liberaal dan een typische Waal: het is weinig waarschijnlijk dat een Vlaamse liberaal het beter zou doen op het departement financiën, zeker Vincent Quicky of Rik Daems niet.

En wat justitie betreft: hier zijn de visies op een aantal deelproblemen zoals de bestraffing van jeugdige criminelen zo verschillend in de landsdelen en liggen die verschillen zo muurvast, dat een splitsing op zijn minst in het vervolgingsbeleid zich opdringt: als de Walen de jonge boefjes alleen maar willen heropvoeden dan kunnen ze dat, de meeste Vlamingen willen een stap verder gaan en ze ook bestraffen.
Al is dit in grote mate een schijndiscussie: zoals eerder gezegd is een gevangenis waarin niet aan heropvoeding wordt gedaan een mensonwaardige gevangenis en op langere termijn een oorzaak van nog meer criminaliteit.

Geschreven door staf de wilde om 09:50 Reageer op dit bericht

Zondag 13 mei 2007

uit Een stuk of wat

terugwegwijs

kijk, waar je vader woonde

toen ie een zoon was zoals jij

ja, het huis is weg, de tuin

is weg, maar doe je ogen dicht

en ik toon je wel onder de nieuwe

huizen en hun nieuwe tuinen

de weiden waar hij een echte keeper

werd bijna die duikelde naast een koeienvla

de lege akkers en de late zomerschemer

dat hij katje verloren speelde (zovele jaren

tot het nichtje borstjes had bij muggenbeetjes)

de wegel, de zwarte beukenhaag die ’s avonds

zwarte poten kreeg en een weerwolf was, zei

moeder, mijn moeder, het rapenveld en daarin

stond het zoetepoepje dat ik voor haar vond

doe je ogen dicht, doe je ogen dicht

dat je het asfalt niet ziet, de ring

met knipperlichten – hoor,

over de kasseien komt geklos geklos

de boekaros met vier paarden en lantaarnen

die pakt de stoute kinderen mee – ach, nee,

laat los: ik startte de wagen maar. kom,

kunnen we achteruit?

stop, pas op, kijk, papa, dat is stom:

die jongen daar viel in het zand

zijn fiets die heeft geen banden

Geschreven door staf de wilde om 14:31 Reageer op dit bericht

Archief

the piano

colloque

maximumfactuur scholen

spraakkunst van de liefde

aftreden

Meer van boek onder lava