Naar de inhoud

boek onder lava

verzwegen berichten
seniorennet.beseniorennet.be
Donderdag 17 mei 2007

Vasudeva aan de Lethe

 

duw je boot af, haak

de bomen in hun beugel

ze staan al aangeschoven

wenken aan hun overkant

 

eerbiedig de stroming, volg

langs draaikolk, zandbank –

drijf in de lijzijde voor het lis:

geroepen ben je, volbreng

je zending, deze overtocht

 

ze nemen het meertouw, slaan

het om de bolder en jij staat

schrijlings op roeiboot

en oever, biedt je arm

 

aan een moeder, een wankele

vader – nauwelijks schommelt

een doft, zo licht is hun lichaam

 

vaar nu, veerman, voer ze

naar deze kant waar alles

doorgaat alsof geen ziel

verhuist, geen naam wordt

gewist door wind en getijden

 

hoe stil hun gezicht

je zag het in het water

onder ruisen alsof je

bladerde in een boek

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 08:43 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Woensdag 16 mei 2007

Rabbie Burns

(de lieveling van de Schotse 'vrienden van de poëzie' ) 






ontwaken in oktober

met ‘Hearts of Midlothian’

een ei bloedt in rode strepen

op vegen vermiljoen

 

de daken van de buren

zijn donkere heuvelen

je hoort er het pijpen bij

een doedelzak beurelt

wijsjes van Robbie Burns

 

ijle geluiden

het stijgt uit de stilte op

vertakt als een vlucht ganzen

tekenen om te duiden

 

Hearts of Midlothian

iets wil het zeggen

maar wat

en wat heeft het te maken

met een bezopen bard

 

verward neem je genoegen

met sporen van vrede

met een ei en spikkels van rode peper

op een bord in vermiljoen

 

 

je droom van een vorig leven

geboren onder een strooien dak

een armenzoon die wijsjes componeerde

uit het zwijgen van de zee
het dampen van heuvels

 

zwart rijzen ze op

uit de nevelen in je hoofd

stijgen gakkend als ganzen

langs vermiljoenen strepen

iets bloedt maar de pijn is verdoofd

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 16:03 Reageer op dit bericht
Woensdag 16 mei 2007

the piano

The Piano – Jane Campion







 

zink maar met een piano

als anker, de keuze dan:

een wiegende stilte of

je laars, een lege bolster

aan een koord

 

men wordt toch meermaals

geboren: een verstomde

die plots spreekt, wie

werd geschonden herstelt

 

dagelijks vindt men zich uit:

een beeld dat sliep in het eigen

gebeente – het gebeurt in schokken

alsof de aarde vervelt

 

soms een dwaze ruil, je vele

rokken laat je in een kamer

en je adem is te horen

van over de zee

 

naakt toch steeds, het wezen

blootgelegd, zijn schade en

genade, de twee gezichten

van de ene god

 

je zinkt door handen als

zand door een zeef: wat

je overrompelt is de glinstering

een steentje ligt nu open

 

gelijk een lotus op water

een wiegen in stilte

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 10:48 Reageer op dit bericht
Dinsdag 15 mei 2007

colloque

 

uit Van Toen en Thuis

colloque sentimental






 




hoe laat men doden praten

na het slopen van hun huis:

hun woorden verdonkerd, opgeslorpt

zoals een bloedvlek door een gaas

 

ze hebben ruzie gemaakt, zeker,

met een stoel als wapen:

je ziet de koperen koppen nog

van  sierspijkers,  zijn plaats

in de murwe geur van  geraniums

 

ze hebben de liefde bedreven, ongetwijfeld,

er was die brief in een verboden lade

die je  opgewonden hebt gelezen

met een glimlach om die schrijffout

in het sierlijke handschrift van vader

 

ze hebben beraadslaagd

over hun schulden en de schuld

van kinderen die al sliepen of

al snikkend te wachten lagen

op hun lijfstraf

 

en het huis stond als een stolp

van matglas te trillen

over het razen en bedaren

over het hijgen en snikken

in de geur van de geraniums

 

je hoort de doden praten

het slaan van een hek

en het huis wacht

als een verre lichtvlek

in de nacht

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 11:53 Reageer op dit bericht
Dinsdag 15 mei 2007

maximumfactuur scholen

maximumfactuur scholen
 
De schooldirecteurs doen in De Morgen hun beklag over het maximumbedrag dat zij zouden mogen besteden aan meerdaagse uitstappen. Zij wijzen op de pedagogische waarde van sneeuw- en bosklassen.
Het kan best dat de door minister Vandenbroucke voorgestelde maximumfactuur voor de lagere scholen te laag uitvalt. Maar moeten lagere scholen noodzakelijkerwijze sneeuwklassen organiseren? Is het nodig dat kinderen vóór hun 12de of zelfs 18de leren skiën, afgezien van toekomstige skivedetten dan?
Kun je milieubewustzijn en energiezuinigheid bijbrengen en tegelijk met alle lagere scholen elk jaar naar verre skigebieden trekken? Is Vlaanderen niet groot genoeg om in de eigen natuur aan het groepsgevoel te werken?
En  als bijzondere activiteiten een kans zijn om de ouders samen te krijgen waarom kunnen deze ouders dan niet naar het voorbeeld van de Steinerscholen initiatieven ontwikkelen om het schoolgebouw en de klassen te verfraaien, om het leerlingenvervoer te verzorgen wat in Nederlandse dorpen een vanzelfsprekendheid is geworden. Daar zouden hun kinderen alle dagen wat aan hebben en de band tussen ouders en school zou pas echt  intens zijn. Als je spreekt over 'pedagogische waarde': leren keuzes maken en inzien dat je niet alles tegelijk kan hebben, lijkt me zeker in deze tijd een van de meest essentiële opdrachten in de opvoeding.
 
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 11:44 Reageer op dit bericht
Maandag 14 mei 2007

she was looking back to see if I …

- …was looking back at her. John Mayall -

 

 





een liefje uit Limburg

vergeet je niet

al heb je van al die jonge klare

een geheugen als een vergiet

 

zou het dat taaltje zijn

die zeepbellen waarvan je dacht

dat het ballonnen waren

om op te stijgen als een heilige

een hijgende

 

zou het de heide zijn geweest

waar je de liefde kon bedrijven

geurend naar hars en bijenwas

waar de stilte je moede hoofd kon

boenen dat het weer glom van

binnen als ivoor

als nooit te voren

 

neen, een liefje uit Limburg

vergeet je niet

al heb je met de jaren

een geheugen als een vergiet

 

was het de Maas misschien

het schichtig gemurmel aan de grens:

schipper mag ik over varen

ja, dat mocht van die brave mens

op een trekpont aan een kabel

het leven hangt soms lachend

aan een draad die bijna in het water hangt

 

je leven hing toen lachend

aan de draden van haar vingers

een web dat nooit heeft los gelaten

en elke nacht bijna wanneer de maan

zich inzeept om zich te scheren

voel je een zuigen aan je huid

 

ja, een liefje uit Limburg

dat vergeet je niet

al heb je nog weinig haren

en een geheugen als een vergiet

 

was het’ zingend en klingend’ haar geluid

de rinkelende belletjes van haar taal

was het de heide en zijn harsig verhaal

van bokkenrijders

was het iets ouders iets wijzers

van water met een trekpont

waar zij op staat nu na dertig jaren

met dat lachje om haar mond

en omziet of jij omziet

 

en de veerman blijft maar varen

er stijgen zeepbellen uit een vergiet

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 16:00 Reageer op dit bericht
Maandag 14 mei 2007

spraakkunst van de liefde

een beknopte spraakkunst van de liefde

houden van er is geen
houden aan: een lastig
werkwoord, zijn wijs
aanvoegend; zijn vervoeging
voegt zich naar geen tijd:
te vroeg voor een verleden,
voor een andere toekomst
al te laat - en wat is tegenwoordig

in zijn klank: goud en fout,
de heldere 'én'
die geen 'of' toelaat

zijn tongval valt, verrijst in
'van' en 'kan', in banvloek
soms: alle tongen van de
wereld wanneer het geheel
vloekt met de delen

het komt op delen neer:
niet op- niet overhouden
wanneer de dobbelstenen
hebben gesproken, soldaten
grijpen naar de kleren en
minstens één lichaam
is gebroken

een lastig werkwoord
zijn wijs aanvoegend:
dat lijkt perfect soms
op bevelend
maar wie beveelt
is niet te bevroeden
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 15:39 Reageer op dit bericht
Maandag 14 mei 2007

uit Een stuk of wat

rookt uw pijpken blij, uw gedachten…

 




wonend in stilte, ik adem

mijn zwijgen uit

 

sprekend tot de vogels

in de bomen der herinnering

is mijn stem een tafpapieren vlieger

 

het koren in schoven

op de ruig geschoren kouterkaak

hoort de koekoek in de blauwe bossen

de nevel die aan de beemden gebeurt

zoals vrede aan de doden

 

draagt het meisje vlinders in ‘r vlechten:

‘rooibos van singelingelaa…al wie ah…

al wie omziet zal op zijn gatje vaa-llen…

rooibos’ – en stilte een witte kaars

een Weesgegroet tot doven

 

ik woon in stilte

pijprokend met wat spoken

het aroom gelijk een oude moeder

stopt de sokken van mijn adem

 

en dat verhalend aan de kinderen

van mijn angst  is mijn taal

een gebroken koord

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 09:57 Reageer op dit bericht
Maandag 14 mei 2007

aftreden

aftreden voor slecht bestuur
 
Guy Tegenbos hekelt vandaag in De Standaard het feit dat de huidige ministers van financiën en justitie niet zijn afgetreden ondanks overduidelijke fouten op hun departement.
Hij maakt de vergelijking met de ontsnapping van Dutroux toen de ministers Stefaan de Clercq (justitie) en Vandelanotte (binnenlandse zaken) prompt ontslag namen. Alsof zij persoonlijk verantwoordelijk waren voor twee ingedommelde rijkswachters.
Maar wat zagen we gebeuren: onmiddellijk keerde de Clercq terug als voorzitter van de grootste oppositiepartij en Vandelanotte als minister van begroting.
Sedert  Louis Tobback  aftrad vanwege de dood van Semira Adamu - zeer tegen de zin van premier Dehaene trouwens - heeft de 'keizer van Leuven' nooit meer een ministerportefeuille aanvaard en evenmin de post van partijvoorzitter. Tobback is dan ook 'van de oude stempel'.
 
Een 'geste' heeft pas enige morele en intellectuele inhoud als het om meer gaat dan een stukje theater. Voor ieder van ons betekent een ontslag een bewijs van onbekwaamheid: wie op het zelfde niveau blijft functioneren zegt in feite dat zijn ontslag ongegrond zoniet een farce was.

Aanvulling: eens te meer neemt De Standaard de rol van oppositiekrant op zich en schiet ze op de meest dankbare 'koppen van jut' (voor zover van die uitdrukking een meervoud bestaat) zijnde Onkelinx en Didier Reynders. De eerste afkraken is in Vlaanderen geweldig populair gezien haar stuntelige, om niet te zeggen schandalige Nederlands (en dat voor de dochter van een uitgeweken Vlaming), de andere spreekt onze taal voorbeeldig maar lijkt een symbool van het Waalse immobilisme, van de onwil om vooruit te gaan. En dit laatste zou wel eens  waar kunnen zijn: Reynders lijkt inderdaad niet gemotiveerd om de fiscale fraude aan te pakken. Maar in die zin is hij eerder een donkerblauwe liberaal dan een typische Waal: het is weinig waarschijnlijk dat een Vlaamse liberaal  het beter zou doen op het departement financiën, zeker Vincent Quicky of Rik Daems niet.

En wat justitie betreft: hier zijn de visies op een aantal deelproblemen zoals de bestraffing van jeugdige criminelen zo verschillend in de landsdelen  en liggen die verschillen zo muurvast, dat een splitsing op zijn minst in het vervolgingsbeleid zich opdringt: als de Walen de jonge boefjes alleen maar willen heropvoeden dan kunnen ze dat, de meeste Vlamingen willen een stap verder gaan en ze ook bestraffen.
Al is dit in grote mate een schijndiscussie: zoals eerder gezegd is een gevangenis waarin niet aan heropvoeding wordt gedaan een mensonwaardige gevangenis en op langere termijn een oorzaak  van nog meer criminaliteit.
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 09:50 Reageer op dit bericht
Zondag 13 mei 2007

uit Een stuk of wat

terugwegwijs

 

kijk, waar je vader woonde

toen ie een zoon was zoals jij

 

ja, het huis is weg, de tuin

is weg, maar doe je ogen dicht

en ik toon je wel onder de nieuwe

huizen en hun nieuwe tuinen

 

de weiden waar hij een echte keeper

werd bijna die duikelde naast een koeienvla

de lege akkers en de late zomerschemer

dat hij katje verloren speelde (zovele jaren

tot het nichtje borstjes had bij muggenbeetjes)

 

de wegel, de zwarte beukenhaag die ’s avonds

zwarte poten kreeg en een weerwolf was, zei

moeder, mijn moeder, het rapenveld en daarin

stond het zoetepoepje dat ik voor haar vond

 

doe je ogen dicht, doe je ogen dicht

dat je het asfalt niet ziet, de ring

met knipperlichten – hoor,

 

over de kasseien komt geklos geklos

de boekaros met vier paarden en lantaarnen

die pakt de stoute kinderen mee – ach, nee,

laat los: ik startte de wagen maar. kom,

kunnen we achteruit?

 

stop, pas op, kijk, papa, dat is stom:

die jongen daar viel in het zand

zijn fiets die heeft geen banden

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door staf de wilde om 14:31 Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 mei 2007

de veerman

de veerman en de jonkvrouw (Filip de Pillecijn)

de veerman met zijn twee vrouwen: de frêle jonkvrouw en de donkere Annemarie, op het monument alledrie even grijs - op de achtergrond het torentje van Sint-Jozef in Tielrode

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door staf de wilde om 18:35 Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 mei 2007

kreeft

uit Een stuk of wat

ascendant kreeft






 

aan de treurwilg bij de turfput

aan de vijverplomp

aan de windlier

aan het waterlicht

 

ik kom terug

 

aan de wegelrug en het speenkruid

aan het schemergroen en de lijster

aan de beek onder de bramen

aan een iegelijk blad van de populier

 

ik kom terug

 

aan het eendenkroos over de stekelbaars

aan de beukenhaag naast de leuningbrug

aan de plas

aan de kiezel

 

ik kom terug

 

aan de kreeft op de bodem

aan de zwam in de rand

aan het lood van de visser

aan de reiger op de scheef gezonken boot

 

ik kom terug

 

aan de trap in de dijk aan de bank langs de dijk

aan de stroom zijn geklots aan het zog en het roer

aan de steigerpaal voor de bocht, de dukdalven

aan de lamp in de baken, de stormlamp op de plecht

 

ben je d’r nog, je had het gezegd

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 18:11 Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 mei 2007

tijgebonden

de Schelde bij Driegoten, het bord geeft aan dat de Durme alleen te bevaren is bij hoog tij: vroeger voeren de vrachtschepen tot Waasmunster, aan de kade in Hamme  lagen de aken met wel vijf of zes in een rij.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door staf de wilde om 18:05 Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 mei 2007

nog een rapport

het rapport van paars
 
Tot mijn ontgoocheling moet ik vaststellen dat De Standaard de voorbije weken meer een blad van de CD&V-oppositie lijkt dan een objectieve waarnemer. In Terzake mocht Bart Brinckman de 'woordbreuk' van Leterme 'met de mantel  der liefde toedekken' maar zou deze vergevensgezindheid ook te horen zijn mocht het een minister van paars betreffen?
Typerend is de evaluatie van Laurette Onkelinx die van DS 52 % meekrijgt en van Le Soir 70 % . Misschien speelt hier het gezegde : 'het hemd is nader dan de rok' en neemt Le Soir deze Waalse politica in bescherming maar het belangrijkste argument dat Onckelinckx tot haar verdediging aanvoert: 'ik heb meer geïnvesteerd dan al mijn voorgangers' wordt door jullie commentaar bevestigd en dat  de kolos van het gerechtsapparaat weinig in beweging komt, wordt door Renaat Landuyt zeer terecht toegeschreven aan de arrogante houding van eigenmachtigheid van de gerechtelijke kaste: het immobilisme is vooral daar te zoeken en door de scheiding der machten kan één minister daar niet zoveel zo snel aan veranderen.
Herman van Rompuy mag verklaren dat we terug moeten naar het beleid van Jean-Luc Dehaene - wat dus in feite betekent: terug naar zijn eigen begrotingsbeleid. Dehaene en van Rompuy waren geobsedeerd door de Maastrichtnorm en voerden een inleveringsbeleid. Deze inlevering werd betaald door de loontrekkenden en door de non-profitsector. Waarom braken er onder paars-groen protesten los in het onderwijs en in de gezondheidssector? Waarom krijgt Inge Vervotte het verwijt naar het hoofd geslingerd dat zij zal worden herinnerd als de minister van de wachtlijsten? Kan men op een beperkt aantal jaren recht trekken wat gedurende meer dan 10 jaren is scheef gegroeid, rekening houdende met het feit de problemen - met name de vergrijzing - nog zijn toegenomen?
De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is mislukt, net als de regeling van de geluidsnormen voor Zaventem: maar welke partij zal deze problemen wel oplossen zolang er altijd wel een tegenstander is die zich onverzoenlijk opstelt? En dit kunnen zowel de Vlamingen uit de Noordrand zijn als de francofone Brusselse parvenus.
Ik wens Leterme veel succes mocht hij de nieuwe premier worden maar ik vrees dat zijn imago van 'goed bestuur voor de mensen' en rechtlijnigheid zwaar op de proef zal gesteld worden eens hij aan de onderhandelingstafel zal moeten gaan zitten. Benieuwd of de argusogen van De Standaard dan even onverbiddelijk zullen toezien en oordelen.
 
Noot: het is  duidelijk dat de politieke analyses in De Standaard gekleurd worden door de persoonlijke voorkeuren van de meeste journalisten van dit blad. Zij kunnen hun sympathie niet wegstoppen voor een stringent begrotingsbeleid, een strenger generatiepact etc Dat de armoede in Vlaanderen, een van de rijkste regio's ter wereld, hierdoor alleen maar zou toenemen telt blijkbaar niet. Zij verkiezen politici zoals Herman van Rompuy die een wit voetje willen halen bij het IMF, de Wereldbank en de Oeso, organisaties die in de eerste plaats denken aan de belangen van de bedrijven, de aandeelhouders en beleggers, en heel wat minder aan de meest kwetsbaren onder ons: de veel te lage pensioentjes, de wachtlijsten, de gezondheidskosten etc
Hun gezegde:  'de taart moet eerst gebakken worden eer ze kan worden verdeeld' is correct; alleen hebben zij weinig aandacht voor de manier waarop de taart wordt gebakken en hoe onrechtvaardig ze wordt verdeeld.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 12:19 Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 mei 2007

oproep

more poetry, my lord, more poetry
In de literatuurbijlage van De Standaard van gisteren vrijdag stonden twee advertenties voor bekroonde poëziebundels, die van Nolens en Zwagerman: geen enkel gedicht en dit is al verscheidene weken, zelfs maanden zo.
Naar mijn  mening is dit een tekort in een kwaliteitskrant.
Mijn eerste argument: de poëzie is een economisch gezien bedreigde sector. Dat wordt tegengesproken daar het relatief hoge aantal gepubliceerde bundels maar men zegt er nooit bij hoeveel exemplaren van die bundels worden verkocht en hoeveel een uitgeverij (laat staan de dichter) eraan overhoudt.
Ten tweede zou een gedicht een moment van bezinning kunnen bieden in een krant die toch dagelijks  allerlei beladen feiten moet meedelen: 'een stil hoekje' kan toch geen grote moeite zijn.
Gelijkaardige mails heb ik al verstuurd naar jullie collega's van De Morgen en Canvas, zonder enig resultaat: misschien doet De Standaard er wel iets mee? De Standaard is wel geen literair tijdschrift maar moet poëzie gereserveerd worden voor de cenakels van de literatuur?

Toevoeging: dergelijke mailtjes heb ik al vaak verstuurd, nog geen enkel werd gepubliceerd blijkbaar omdat de redacties van de kranten en tijdschriften van oordeel zijn dat ik overdrijf. Wie er ook zo of integendeel anders over denkt mag het laten weten. Misschien moeten we een soort petitie lanceren om meer poëzie te krijgen in dag- en weekbladen, op radio en tv????
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 12:11 Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 mei 2007

Afrika Djolé

Africa Djolé






 

de vrouwen die hij naloopt

door motregen, over stoepen

met hondenpoep (kop in de

grond, wat wil je) zij willen

naar Africa, de jongste

naar Nicaragua, de rode

 

zij zeggen: het doemdenken

het toezien uit de verte uit het voze

hoe elders het leven aanvangt

of als een boom staat vol mango’s

het verstijft je spieren tot spijlen

waar je nog amper een woord tussen krijgt

 

hier opstappen, hieraan ontsnappen, zeggen zij,

en aarden – puls in puls – stampen

met je voeten, met je buik tot je opstijgt, tot

je verbeelding vleugels krijgt

 

en doen, het eerste voor het eerst doen

en zijn , geen zombie met een stropdas

geen robot voor een botte klas

tussen de bergen zijn in de hangmat

van het dal, arm zijn, armen en omhelzen,

dansen, je lichaam laten galmen

als een boombrede tamtam

 

hier word je lam, hier slaan

ze jou als een kram in dood hout

hier ben je oud

 

daar wil ik me enten, het sap opzuigen

van de kalebas, van de ananas

(en liefhebben in tenten, mannen

berijden als paarden)

zij zeggen: ik wil weer wortels hebben

en bewegen met de aarde

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 09:12 Reageer op dit bericht
Vrijdag 11 mei 2007

miauwend om Mia

miauwend om Mia

Het is me al vaak gevraagd: waarom ben je zo gebeten op die charmante Mia Doornaert?
Ik doe mijn best en probeer haar teksten zo weinig mogelijk te lezen, maar soms kun je er niet naast kijken.
Doornaert zet haar stekels uit wanneer kritiek wordt geleverd op haar beminde USA, op Israël en op het christendom.
Wat het eerste betreft: in de jaren 1970 was ik actief  bij Amnesty International en vond in de publicaties (de jaarboeken en het maandblad Wordt Vervolgd) informatie over Amerikaanse 'folteracademies': militaire centra waar foltertechnieken werden aangeleerd. De gediplomeerde beulen werden dan zoals missionarissen uitgestuurd naar de rechtse dictaturen van Latijns-Amerika en naar Vietnam. Ik zie geen reden om aan te nemen dat deze praktijken nu niet meer bestaan.
Het argument dat het in de communistische landen nog erger was of is, overtuigt mij niet. Ik ben nooit een communist geweest en stel gewoon vast dat Westerse politici, commentatoren en burgers uitgaan van de superioriteit van onze beschaving, van  de meerwaarde van onze democratieën. En tot in den treure zal ik blijven herhalen dat morele superioriteit niet met woorden wordt bewezen maar met heel concrete daden. Dat is ook de reden waarom de uitvoering van de doodstraf universeel moet verboden worden: een staat verliest zijn morele gezag wanneer hij gelijkaardige  daden stelt als de criminelen. Het gaat dan om macht, niet om een ethisch overwicht. En om die reden moeten onze gevangenen ook menswaardig worden behandeld: ons fatsoen moet getuigen van een hoger niveau dan het hunne.
In Israël en de Palestijnse gebieden moet men blijkbaar geweest zijn om te kunnen inschatten wat de bezetting en de kolonisatie betekenen. De voormalige Nederlandse premier, Dries van Agt,  een conservatief die altijd de zaak van Israël had verdedigd, maakte een bocht van 180 graden na enkele bezoeken aan het land: hij zag met eigen ogen de dagelijkse vernederingen en getuigde achteraf dat Israël in dit conflict de grootste verantwoordelijkheid draagt.
Wat het christendom betreft: ook in eigen land - en nog veel duidelijker vanuit de VS - vangen we signalen op dat de Verlichting het denken van de kerken en 'sekten' nog niet heeft bereikt - zie hun standpunten over seksualiteit in het algemeen en over homo's in het bijzonder. Ook in Europa probeert de katholieke kerk nog steeds de wetgeving te beïnvloeden of de toepassing van democratisch goedgekeurde wetten - zoals bij ons de euthanasiewet - te ondermijnen. Om met Jezus te spreken: je moet niet alleen de splinters in het oog van de tegenstander zien, maar ook die in de ogen van je medestanders of geloofsgenoten.
Vorige week las ik het boek De profeet van de Amerikaanse godsdienstwetenschapster Karen Armstrong. Het bevestigde mijn wantrouwen tegenover de leer van  Mohammed en zijn koran. Net zoals ik iedereen wantrouw die een boek heilig verklaart en op een dogmatische manier omgaat met een geloofsinhoud. Deze scepsis geldt net zo goed de georganiseerde vrijzinnigheid in de mate dat die zich gedraagt als een alternatieve kerk. Iedereen gelooft wat hij of zij verkiest, zolang dit geloof maar geen inspiratie oplevert om anderen te beschadigen. Wanneer het geloof daarentegen aanspoort om het goede te doen dan is het zelfs aan te bevelen - nogmaals indien de overtuiging blijkt uit het gedrag.
Onze godsdienstleraar, een doctor in de exegese, zei in ons laatste jaar aan de Bisschoppelijke Normaalschool in Sint-Niklaas (in 1966-67): 'het zwaarste verwijt dat men ons kan maken is dat we er zo weinig verlost uitzien...' Hij verwachtte meer blijmoedigheid onder de gelovigen. Ik verwacht meer consequent gedrag, zowel van christenen als van moslims - lees al de oproepen tot naastenliefde in de koran - als van humanisten.
Zonder heiligheid na te streven, gewoon zoals Frederik van Eeden het neerschrijft in De kleine Johannes: 'Het is een schoon ding een goed mens te zijn.'
Dit associeer ik met het Griekse ideaal van de kalo'agathos: 'denken wat waar is, voelen wat schoon is, willen wat goed is.'
Voor de Grieken uit de bloeitjd  van de grote filosofen was het schone tegelijk goed en waar. En misschien kunnen we die woordjes in volgorde verwisselen en is het ware tegelijk goed en schoon.
In elk geval moet het de morele plicht van een journalist zijn om naar het ware op zoek te gaan, zonder gebondenheid aan enige partij. Wat propaganda kan aanrichten weten we uit het verleden: een kritische houding is pas geldig als die niet alleen  op de overkant is gericht, maar net zo sterk op de groep waaruit men zelf voorkomt of waarin men zelf nog leeft.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 10:55 Reageer op dit bericht
Vrijdag 11 mei 2007

Tom en Mia

Tom en Mia

 

Men kan zich afvragen of de tegengestelde visies die door de redacteurs van De Standaard op een en dezelfde dag (vandaag vrijdag) worden gepubliceerd een bewijs zijn van het pluralisme van deze krant. Tom Naegels gaat tekeer tegen 'de verlichtingsradicalen' voor wie de hoofddoek sowieso een symbool van onderdrukking moet zijn en precies dit 'verlichtingsradicalisme' is te lezen in de column van Mia Doornaert. Volgens Doornaert is er nooit iets goeds te verwachten van Turkije en is de paus een model van tolerantie.

Onlangs nog stelde de bisschop van Brugge voor om ongehuwde vrouwen als 'maagden van God' te laten voorgaan bij kerkelijke diensten. Zijn deze 'maagden van God' een bewijs van emancipatie, een erkenning van de vrouwelijke seksualiteit?

Is Mia-heeft-het-licht-gezien al ooit op bezoek geweest in Turkije: in Antalya zie je inderdaad een of twee vrouwen in boerka maar tegelijk tientallen meisjes in een strak topje en dito jeans - geen toeristes maar Turkse jonge vrouwen.

De grote Turkse schrijver Orhan Pamuk probeert al jaren bruggen te bouwen tussen het Aziatische,  islamitische Turkije en een op Europa gerichte traditie. In zijn boek 'Istanbul' lezen we dat deze openheid geen uitvinding van hemzelf is, maar een reeds bestaande cultuur - al is die ruimheid van geest nooit dominant geweest, en buiten de stad een zeldzaamheid.

Maar laten we eens naar ons eigen landje kijken: hoelang heeft het geduurd voor België zijn misdadig koloniaal verleden heeft erkend? Is er iemand bij het koningshuis of een koningsgezinde Belg die Leopold II al ooit een massamoordenaar heeft genoemd? Nog altijd kan het Belgische establishment niet officieel toegeven dat het betrokken was bij de moord op Lumumba, en over de jarenlange vriendschap met de parasitaire dictator Mubutu  wordt meestal zedig gezwegen, zeker als het gaat over de relatie  tussen kandidaat-heilige Boudewijn en de maarschalk-met-de-luipaardmuts.

Kortom, dat de Turken voorlopig weigeren de massamoord op de Armeniërs als een genocide te erkennen is geen blijk van historische correctheid, maar hun oneerlijkheid is allesbehalve uitzonderlijk. Trouwens de dogmatische teksten van Mia Doornaert zijn keer op keer demonstraties van intellectuele oneerlijkheid: de USA zijn voor haar a priori goed net als het christendom; als er foute dingen gebeuren dan betreft het toevallige ontsporingen, zwakheden van individuen die van het rechte pad zijn afgedwaald.

Als burger heeft iedereen het recht op een politieke en godsdienstige overtuiging, van een journalist(e) mogen  we eisen dat die naar de feiten kijkt: onpartijdige observatie en analyse is voor journalisten een zaak van deontologie.

Wie daartoe niet in staat is, die moet solliciteren bij de propaganda-afdeling van een partij of een kerk. Dan vieren we over 50 jaar de feestdag van de heilige Mia, want een mirakel - de verschijning van Mia met hoofddoek - moet een koud kunstje zijn.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 09:30 Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava

↑ Terug naar de berichten