Vrijdag 11 mei 2007

roeping

roeping niet ondermijnen?

Toen Karel de Gucht in Kigali ferme taal sprak over de Congolese leiders heeft De Standaard daar niet tegen geprotesteerd. Integendeel, Mia Doornaert heeft bij herhaling de schuld voor alles wat misloopt in Afrika gelegd bij de eigen corrupte leiders. Een dogma dat door Luc Huyse in deze krant werd gecorrigeerd.

Nu schrijft Bart Sturtewagen dat België zich inschikkelijk moet gedragen wanneer China bezwaren maakt tegen de komst van de dalai lama naar ons land. Hij heeft het zelf over 'de toenemende arrogantie van het snel groeiende China' , een houding die zich onder meer manifesteert in verband met Darfur waar China een interventie van UNO-troepen tegenhoudt en de dictators van Soedan in bescherming neemt.

Wat voor zin heeft een moreel engagement of een ethische politiek als die alleen tegen de kleintjes is gericht: is daar een ander woord voor dan opportunisme?

De genocidewet was inderdaad een voorbeeld van zelfoverschatting, maar plooien voor het minste dreigement van een economische of politieke grootmacht is om Sturtewagen te citeren weldegelijk 'platbroekerij': als België niet meer soeverein kan beslissen wie het op zijn eigen grondgebied toelaat, is ons land dan nog een vrije democratie of een protectoraat of 'bananenrepubliek'?

Men kan aanvoeren: dit is 'the way of the world'. Bob Dylan zingt het al: 'steal a little and they put you in jail, steal a lot and they make you king'.
Het internationaal recht, en in het bijzonder het oorlogsrecht, lijkt alleen te gelden voor de verliezers of voor de 'kleintjes': voor een president van Servië of een majoor uit Rwanda, maar zeker nooit voor een regeringslid van een van de machtige landen of voor een generaal uit hun leger.
Hiermee wordt een elementair besef van rechtvaardigheid geschonden waardoor de behoefte ontstaat aan wraak. De aanslagen door de Tsjetsjeens rebellen in Moskou en in dat schooltje in Beslan zijn zo te begrijpen. Onze bevolking kijkt dan ontzet en met afschuw op: hoe komen die gekken tot zo'n gedrag? We zeggen niet eens: 'wir haben es nicht gewusst', zelfs dat inzicht wordt uit ons bewustzijn verdrongen. Mede door de onverschilligheid van onze media die ervan uitgaan dat berichten over grootschalige schendingen van mensenrechten niet 'sexy' zijn, dus commercieel niet interessant.

Geschreven door staf de wilde om 08:56 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 10 mei 2007

logica

logica

Gisteren schreef de jonge wielerjournalist Sven Spoormakers dat schandalen zoals dat rond Ivan Basso en dokter Fuentes wel eens het einde van de wielersport zouden kunnen betekenen.
Hij voerde twee argumenten aan: de grote sponsors - de multinationals dus - zullen worden afgeschrikt en de publieke belangstelling zal drastisch verminderen.
Dat eerste argument slaat op de plannen van de UCI en van de ploegleiders aangevoerd door Patrick Lefèvre om de wielersport verder te mondialiseren naar het voorbeeld van onder meer het tenniscircuit. Het rare aan deze redenering is dat de dag voordien een andere sportjournalist, met name Hans Vandeweghe, aan de hand van 'het geval ' Kim Clijsters demonstreerde dat topsport schadelijk is voor het lichaam, juist vanwege de overbelasting door het tenniscircuit. En dan zou wat schadelijk is in het tennis opeens een na te streven doel moeten zijn in het wielrennen?
Het tweede argument: is het niet zo dat een aantal wielerwedstrijden juist te lijden hebben onder te veel belangstelling, in sommige wedstrijden wordt de veiligheid van de renners bedreigd door opdringerige toeschouwers. En daarnaast heb je de indigestie aan uitgezonden wedstrijden van de derde garnituur terwijl vroeger alleen de topwedstrijden werden uitgezonden en dan nog uitsluitend de finale.
Je zou als opiniemaker toch moeten weten wat je wil: een gezonde sport of een circus dat geld moet opbrengen.
Hans Vandeweghe heeft het mij eens gemaild: 'sportjournalistiek' is een contradictio in terminis, je kan niet tegelijk journalist zijn en bezig met sport. Het eerste vraagt om kritische afstandelijkheid, het tweede om betrokkenheid met al de hysterie en pathetiek die daarbij hoort. Een voorbeeld (niet om na te volgen) is voetbalkenner Filip Joos: diens overslaande commentaarstem geeft je het gevoel dat je midden een klas gillende bakvisjes staat.
Wellicht heeft Vandeweghe gelijk. In het verleden hebben een paar sportjournalisten zoals Piet Thys en Jan Wauters het geprobeerd op de radio. En telkens bleek dat zij toch meer supporter werden dan kritische observator. Vergelijk het met erotiek: de extase bereik je niet met een analyserende geest.

Geschreven door staf de wilde om 10:57 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 mei 2007

Bluefields

uit Een stuk of wat

Bluefields, Nicaragua

Eileen,

die smalle keet in Bluefields

waar de vissersboten op het droge

lagen, ze had geen naam

cumbia, natuurlijk, in trillend

gillend commeerplastiek

een Victoria in zwoelte die besloeg

jij dronk al in de morgen, zocht

een biersoort om het aan te lengen

om te brengen, jouw Ierse bloed

ik vertaalde de Hollandermoppen

van mijn leerlingen en viel gelijk

een benji-springer telkens jij schaterde

zo on-Yankee, zo Dublins

er konden oranje bloemen in je haar

een klavergroen fluwelen bandje

om je hals, een Saint Patrick’s

kruisje van witgoud (goodnight

Eileen, goodnight Eileen, I’ll

see you when I dream)

je schreef, por supuesto, iedereen schreef

in ons gezelschap aan een boek, een reportage,

een docudrama – iedereen zou verslag

uitbrengen die laatste zomer van de

Sandinisten en wie bleef nog over, wie

was thuis gebleven om daarvan op te horen,

om daarnaar uit te zien:

een lege spiegel, een stapel kranten

nieuws uit Nicaragua, de nederlaag

zoals dit bericht uit verloederd Bluefields

uit bloedheet Bluefields waar een cerveza

het dubbele kost van in Managua

blue blue Bluefields waar de vis rot

in de haven, ik dronken word van je Ierse lach

Eileen, Eileen,

stuur me uit Brooklyn een kopietje, wil je,

van jouw pientere tekst

Geschreven door staf de wilde om 09:07 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 mei 2007

vlinders

uit Een stuk of wat

vlinders

hij weet niet wat hij aan moet

met dit wezen

zij loopt zijn kamer in

haar lichaam een korf vlinders

ze licht het deksel op

volgt een verhaal van vleugels

en huid is maar om op te schrijven

huid is alleen een uitvlucht

voor trillen dat niet stil wil zijn

dit is geluk, zegt ze, het laat zich kennen

als raaskallen, drukte van insecten

met tevelen in één zwerm

zoals haar ogen hem bekruipen

hun kuifje schuiven tot hij huivert

hij weet niet meer

hoe hij het heeft

zoals zij hem heeft: lief

en wat hij van haar houdt

van haar overhoudt: licht

als soortelijk gewicht van woorden

Geschreven door staf de wilde om 08:59 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 mei 2007

zelfmoordpil

Australische ouderen maken zelfmoordpil

In een klein berichtje maakt De Morgen melding van het feit dat in Australië een aantal bejaarden een suicidepil heeft ontwikkeld of nagemaakt.

Met wat meer ondernemingszin zou dit ook in België kunnen gebeuren, want het is nog niet zo evident om in eigen land aan het geschikte middel te geraken mocht je tot de slotsom zijn gekomen dat jouw leven voltooid is.

Hier gaat het om, niet om de zelfdoding in een vlaag van zinsverbijstering of wanhoop. Een voorbeeld is de wereldvermaarde schrijver Arthur Koestler die op 78-jarige leeftijd en lijdend aan Parkinson en leukemie zijn leven beëindigde samen met zijn vrouw die in een afscheidsbrief verklaarde niet zonder haar man te kunnen leven.

Ik geef dit voorbeeld omdat nog steeds heel wat mensen de daad zien als een bewijs van onmacht, de afsluiting van een leven dat men uit intellectuele gemakzucht dan maar een mislukking noemt.

In Nederland is al enige tijd sprake van 'de pil van Drion'. Mijn ervaring leert dat meer mensen dan men geneigd is aan te nemen best opgelucht zouden zijn mochten ze zo'n middeltje in huis hebben - niet noodzakelijk om het te gebruiken: de wetenschap dat het binnen bereik is zou al een geruststelling kunnen zijn.

In zijn schitterende boek De wrede God vertelt A. Alvarez hoe verschillend de opeenvolgende culturen tegenover dit fenomeen stonden. Plato keurde de daad goed indien de levensomstandigheden ondraaglijk waren, de Romeinen organiseerden zelfs een centraal depot waar suicidanten hun fiooltje konden laten vullen indien hun aanvraag was goed gekeurd.

Daartegenover citeert Alvarez uit een brief die ene Nikolaas Ogarev omstreeks 1860 schreef: 'Er is een man opgehangen die zich de keel had doorgesneden maar weer tot leven was gebracht. Zij hebben hem opgehangen wegens zelfmoord'

Deze en andere anekdotes doen denken aan de Pro Life-fanatici in de VS die in naam van de heiligheid van het leven aanslagen pleegden op zogenaamde abortusklinieken. Kannibalisme is niet zonder reden een centraal symbool in het christendom. (zie The Golden Bough van sir James Frazer, het hoofdstuk 'Eating the God' dat onder meer gaat over het dogma van de transsubstantiatie, de verandering van brood en wijn in het lichaam en bloed van Christus wat volgens dit dogma zeer letterlijk moet worden begrepen)

Op een bepaald moment maak je de balans op: ofwel wil je een verdere ontluistering niet meer meemaken, ofwel zeg je heel nuchter dat het genoeg is geweest, meer hoeft niet. De uiterste consequentie van het recht op zelfbeschikking van het individu is dat men ook de eigen dood kan kiezen, in waardigheid en bij volle verstand. Wat deze ultieme vrijheid tegenhoudt is een irrationeel taboe - al dan niet godsdienstig geïnspireerd, want de huidige cultus van de eeuwige jeugd leidt net zo goed tot deze afweerreactie - en een ongemakkelijke omgang met de eigen sterfelijkheid.

De alternatieven lezen we wekelijks in de kranten: de gruwelijke manieren waarop mensen tot op vandaag uit het leven stappen, de vernederende aftakeling die men zelf nooit heeft gewild.

Nogmaals, om misverstanden te vermijden: wanneer het voorbijgaande suicidale neigingen betreft met redelijke kans op herstel heeft de maatschappij in de persoon van therapeuten en opvoeders niet alleen het recht maar zelfs de plicht om het leven te verdedigen - deze overwegingen gaan over een beslissing die men in extremis neemt, over een eindbalans.

Ik kan me vergissen maar het taalgebruik houdt naar mijn aanvoelen het taboe in stand: 'zelfmoord' is hoe dan ook een veroordelende term met alleen maar negatieve connotaties. Het Nederlands en het Duits behoren tot de talen die door een semantisch purisme aan het neutrale 'suicide' een morele bijklank hebben gegeven.

Wie enig taalgevoel heeft, moet dus weten waarom hij of zij deze term al dan niet gebruikt.

Geschreven door staf de wilde om 14:17 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 mei 2007

aansluitend

aansluitend

aansluiting (zowaar een liturgisch woord)

De vorige preek eindigde met de zin: 'Leven volgens de eigen overtuiging is blijkbaar een lastige opgave.'
Hieraan moet ik toevoegen dat het mijn diepste overtuiging is dat iedere zuiverheid leidt tot fanatisme, dit geldt ook voor een vrijzinnigheid die streeft naar een uiterste consequentie.
We mogen aannemen dat Osama Bin Laden in zijn geest 'puur' is: uit alle informatie blijkt dat deze man leeft volgens zijn persoonlijke overtuiging, maar dat zijn principes en levenswijze gevaarlijk zijn, zal iedereen hopelijk wel inzien.

Geestelijke puurheid komt altijd neer op brandstapels, zoniet brandstapels van hout, dan alleszins een foltering van de psyche - eventueel een zelfkwelling.
De menselijkheid is altijd een compromis. Steeds zal er in onze concrete keuze een element van onzuiverheid zijn. Deze these is gewoon een herhaling en vrije vertaling van de bekende gedachte van de filosoof Blaise Pascal: 'l'homme n'est ni ange ni bête, et le malheur veut que celui qui veut être l'ange devient bête'. Waarbij we 'bête' kunnen vertalen zowel met 'stom' als met 'beestachtig' - wat meestal een belediging is voor de beesten.

Waar het om gaat is het 'eerbare' compromis: waarachtigheid betekent een streven naar trouw aan zichzelf in de wetenschap dat men gedoemd is om geregeld te falen.

Naar het woord van Boeddha moet men zichzelf met het nodige mededogen beoordelen: wie zichzelf het mislukken niet kan vergeven, die zal evenmin de anderen kunnen vergeven. En zonder vergiffenis wordt het leven een slagveld.

Geschreven door staf de wilde om 08:36 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 mei 2007

Kirchensteuer

Kirchensteuer

Naar aanleiding van een wetsvoorstel van een aantal liberale, vrijzinnige politici is in De Standaard een debat ontstaan over de zogenaamde kerkbelasting, in het Duits (waar zoiets al jaren bestaat): Kirchensteuer.

Sommige lezers maken de vergelijking tussen de subsidiëring van de godsdiensten en de subsidies voor het openbaar vervoer en bepaalde culturele manifestaties. Bij een godsdienst gaat het om een intieme overtuiging, de andere diensten zijn voor iedereen zonder enig gewetensprobleem toegankelijk.

Daarom zou men naar mijn mening beter de vergelijking maken met de dotatie voor politieke partijen. Ik weet met zekerheid dat ik niet de enige ben die zich stoort aan het feit dat wij allemaal mee betalen aan de propaganda van een partij die werd veroordeeld wegens racisme.

De kerk wordt bij mijn weten gesubsidieerd op basis van het aantal gedoopten en voor zover dit onrechtmatig zou zijn, ligt de fout bij het gebrek aan consequent gedrag van de burgers: louter uit formalisme of onder druk van oudere familieleden nemen ze deel aan rituelen waarin ze zelf niet geloven.

In feite is het bedroevend dat de portefeuille moet worden aangesproken om een levensbeschouwelijke keuze te beïnvloeden: een merkwaardige contaminatie van het puur geestelijke door het materialisme. Leven volgens de eigen overtuiging is blijkbaar een lastige opgave.

Geschreven door staf de wilde om 08:01 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 mei 2007

Kreta in het kort

kruimels van Kreta

hijgen van de zee

een truweel tikt op baksteen

langzaam maalt een molen

hijgen van de zee

de romp van een woedende

vis overrompelt het water

schuimkop na schuimkop

nadert de rots, een nimf

zit te paard op een stier

hijgen van de zee

een geit herhaalt

haar klagende vraag

een mens stapt ergens

heen, een golf rolt zich om

als een herdershond, bijt

naar de teken van verveling

(bij Kolymbari)

in de kale top van een

populier de jubel van een lijster

wat maalt het leven om de dood

(Rapaniana)

Geschreven door staf de wilde om 10:48 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 mei 2007

soigneur

is de soigneur een seigneur?

(zie Humo van vorige week)

Mij verwondert het dat verzorger Jef D'hont in een krant als De Standaard 'een moedig man' wordt genoemd. Zoals elke 'spijtoptant' was D'hont niet alleen een getuige maar ook jarenlang een behoorlijk(?) betaalde medeplichtige. De twijfel blijft of zijn getuigenissen zijn ingegeven door een moreel besef of eerder door persoonlijke rancune.

Aan zijn Telekomverhaal in Humo zit meer dan één merkwaardig kantje. Na Bjarne Riis en Jan Ullrich was Erik Zabel vele jaren de meest succesrijke Telekomrenner en volgens D'hont (en anderen) deed Zabel nooit mee aan de epocarroussel. Moeten we daaruit besluiten dat een klasbak als Zabel het nog altijd kan halen van de fraudeurs?

Te vrezen valt dat de cowboyverhalen van D'hont alweer niet zullen bijdragen tot een sereen debat over het onderscheid tussen medische begeleiding en regelrechte doping en over de gezondheid van topsport in het algemeen.

Denk aan het afscheid van Kim Clijsters: is het zo normaal dat een atlete van 24 jaar moet stoppen wegens aanslepende blessures en mentale oververmoeidheid? En naar het voorbeeld van het tenniscircuit wil men het wielercircus verder mondialiseren: volgens Patrick Lefèvre is dit noodzakelijk om de grote multinationals als sponsor aan te trekken. Of het lichaam en de geest van de atleten kan volgen is bijzaak.

Het meest ergerlijke aan de sensatieberichten over doping is de tweedeling die ze aanbrengen: de corrupte wielrenners versus de zuivere toeschouwers, de bedriegers versus de bedrogenen. Alsof morele integriteit en civisme onze nationale deugden zouden zijn.

Bedriegen sportfanaten niet in de eerste plaats zichzelf? Wil de sportfanaat een zuivere sport of spectaculaire prestaties, gaat het in de topsport überhaupt om moraal of louter om sensatie? En tot die sportfanaten behoren ook de meeste sportjournalisten: zij creëren de goden die zij achteraf van hun troon zullen stoten, het verhaal van Brutus die zijn beschermheer Caesar vermoordt: met een dolk in de rug. In de mate dat topsport te maken heeft met massahysterie wordt die collectieve verdwazing precies door de sportjournalisten gemanipuleerd. Het kan sommigen tegen de borst stuiten, maar naar mijn oordeel is sportjournalistiek zowat het meest parasitaire beroep: weinig andere beroepen teren zo op prestaties die ze zelf niet leveren. Ook om die reden wordt het tijd dat de dopingproblematiek eindelijk eens op een wetenschappelijke en serene manier - met respect voor de mensenrechten van de atleten - wordt benaderd, in al haar aspecten en die aspecten in hun maatschappelijke context.

Geschreven door staf de wilde om 07:00 Reageer op dit bericht

Maandag 7 mei 2007

bergpad

herinnering aan een heldentocht al waren de schapen sneller dan de held

Geschreven door staf de wilde om 10:56 Reageer op dit bericht

Maandag 7 mei 2007

dwars door

dwars door Kreta

we doorkruisten Kreta

waar sedert de geboorte

van Zeus het gebergte

verkruimelt, mannen

op zuilen een knevel

dragen, een gekromde

dolk voor hun buik

waar de krikri

de kronkelende weg

verspert, een herder

versteent, een hand

in de zij, een cipres

op een helling terwijl

de horizont vernevelt

waar de kloosterling

het glas en zilver poetst

van iconen, in de wazige

spiegel het aangezicht

aanschouwt van een

tienergodin, leest

wat haar T-shirt openbaart:

‘right person wrong planet’

je weerstand verkruimelt

wanneer je Kreta doorkruist

uit verweerde kloven

geluiden onthoudt, de schaduw

van de lammergier, het geloof

in de ogen van weerloze dieren

dat geen bumper ze raakt

hoor de padden bezig

in het maanlicht, hoe ze zingen

sinds eeuwen: voel je hun keelklop

in deze garigue van woorden, de doornen

in een vinger die heeft neergeschreven?

Geschreven door staf de wilde om 10:47 Reageer op dit bericht

Zondag 6 mei 2007

voedselkilometers

voedselkilometers
De Vlaamse Groenen stellen voor om op elk voedingsproduct de vermelding te kleven hoeveel kilometer het heeft afgelegd om tot bij ons te geraken, dat zou de consument een inzicht moeten geven in de milieuschadelijkheid van zijn aankoop.
De partij pleit voor de promotie van eigen kweek en van seizoensgebonden groenten en fruit.
Op zich is dit voorstel het overwegen waard, maar toont het niet aan dat uitgaan van één principe of één waarde nooit een probleem van enige complexiteit kan oplossen. Komt het Groene voorstel niet neer op 'Eigen Tomaten Eerst'?
Wat denken de Groenen dan aan te vangen met de ontwikkelingslanden? Fijne boontjes uit Kenia belasten inderdaad het milieu, maar hebben de Afrikaanse boeren geen recht op een inkomen en hoe gaan de Zuiderse landen uit hun armoede geraken wanneer zij hun landbouwproducten niet langer mogen uitvoeren naar het rijke Noorden?
Stilaan is zelfs bij de liberalen het inzicht gegroeid dat de ontwikkelingslanden er nooit bovenop zullen komen zonder een meer rechtvaardige wereldmarkt, dus zonder de afschaffing van allerlei protectionistische maatregelen vanwege de rijkere landen, en nu zou er een bijkomend protectionisme worden opgelegd om ecologische redenen?
En de Groenen weten wellicht beter dan de liberalen dat de Derde Wereldlanden in veel mindere mate verantwoordelijk zijn voor de klimaatsveranderingen dan de meer geïndustrialiseerde. Kortom, de meest schuldigen gaan de schade afwentelen op de minst schuldigen.
Het is prachtig te ijveren voor schone lucht en helder water maar met een lege maag heb je daar niet zoveel aan.

Geschreven door staf de wilde om 14:43 Reageer op dit bericht

Zondag 6 mei 2007

rapport

een schoolrapport voor parlementariërs

Zowel De Standaard als De Morgen publiceerden de voorbije dagen een evaluatie van de federale parlementsleden.
Om te beginnen is er de vraag of je de waarde van parlementair werk kunt kwantificeren. Mij doet het denken aan collega's op school, toonbeelden van stiptheid, die geen enkele vergadering oversloegen maar vrijwel nooit hun mond open deden.
Ten tweede is er een trieste traditie gegroeid die maakt dat leden van de meerderheid onderworpen worden aan partijtucht en om die reden minder initiatief nemen dan leden van de oppositie: strijdvaardige parlementsleden zoals Pieter de Crem en de gebroeders van Rompuy zullen heel wat minder strijdvaardig worden mocht hun partij deel uitmaken van de volgende federale regering.
Een cijfermatige benadering zegt niets over de relevantie van de tussenkomsten en wetsvoorstellen: de vraag die ons zou moeten bezig houden is welke politici een bijdrage hebben geleverd aan het beter functioneren van onze maatschappij.
Bijvoorbeeld: is iemand die zich inzet voor de belangen van de vinkenzetters even goed bezig als een collega die zich inzet voor de verhoging van de laagste pensioenen? Voor een vinkenzetter allicht wel.
Uiteindelijk is het politieke bedrijf een soort grootwarenhuis: iedere burger kiest uit deze selfservice wat hem of haar het nauwst aan het hart ligt en het individuele of het groepsbelang stemt niet altijd overeen met het algemeen belang. We waarderen die politici het meest die zich ontfermen over onze noden: over de wachtlijsten in de zorg wanneer wij zelf een gehandicapt kind of een dementerende partner hebben, over de meest immorele wapens zoals de landmijnen en clusterbommen wanneer wij zelf ondersteboven zijn van de dagelijkse gruwel in het tv-journaal.
In concreto: zowel DS als DM geeft de hoogste kwotering aan CD&V'er Tony van Parijs. Niemand betwist de competentie van deze inderdaad hyperactieve justitiespecialist. Maar is zijn deskundigheid geen reden te meer om zijn selectieve verontwaardiging aan de kaak te stellen? Bij herhaling richt hij zijn vlammende aanklachten op de paarse coalitie en in het bijzonder op de huidige minister van justitie. Dat het departement justitie al vele generaties werd verwaarloosd, ook toen zijn partij de regering leidde of zelf de terzake bevoegde minister leverde, weigert van Parijs te erkennen. Wat heb je aan bekwaamheid wanneer die vooral wordt aangewend om een partijpolitiek spelletje te spelen en om de eigen medeverantwoordelijkheid straal te negeren? Hypocrisie is ook een kunst, een ambacht waaraan je de vakman herkent.

Geschreven door staf de wilde om 10:04 Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 mei 2007

Aptera

de papavers van Aptera

we zagen ze nergens

zo rood als in de ster

van een mitrailleurnest

en hadden ze een mitrailleur?

we dachten er de namen

bij van vaders en zonen

hoe ze zich omsingeld zagen

door de golvende staalhelm

de witte rune op het zwarte lapel

onmogelijk spatte hun bloed

zo karmozijn zo scharlaken

als later de klaprozen

in hun verpulverde kom

ingesloten door salie

een maquis van christusdoorn

we kwamen als verdwalende

geesten, raadden vergeefs

naar een reden: een klooster,

een blatende kudde, een bastion?

we lazen over de landing

van veldgrauwe engelen

het aureool van een valscherm

maar hoe leer je aan een klaproos:

‘meine Ehre ist Treue’?

Geschreven door staf de wilde om 13:50 Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 mei 2007

Chania

Chania

boven een veld van

chrysanthemen, tuberozen:

de Witte Bergen

rondom de puinhoop:

taverna naast taverna,

gevels van pastel

waar men elkaar kan

zoenen, nijgend

uit een raam

we dronken Mythos, zonken

door de tijd: geblakerde

balken verdeelden de hemel

in parten en wie ontvangt

wat niemand toekomt?

hoor je de kreten

wanneer de goden bulderen,

de buik open gereten, de ogen

aan de punt van een lemmet?

uitbundig op de oude vesting

bloeien orchis en silene:

gewrichten kreunen nu je

neerligt, je lens gericht

op Lefka Ori, de Witte Bergen,

een glimlach van goden

die pas zijn geboren

Geschreven door staf de wilde om 10:33 Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 mei 2007

geluiden van Kreta

geen dag op Kreta

of hij herhaalt de geluiden:

de schreeuw van een haan

want de zee staat in brand

het geblèr in bermen

en kloven, een paswoord,

een code - onophoudelijk

knijpt het gemekker zoals

een hand in een hand:

ben jij het, ben ik het,

zeg dat wij bestaan

waar rammelt een bel:

als een stel narren

van een wagen wippen

de krikri van hun rots

sneller dan een hagedis

weer verscholen

in de schaduw

dreigend nadert het gezoem

van bijen, nog nergens

zichtbaar dan aan de kassen

van de imker – wat begon

met ver gegons wordt

een dreunen alsof cello’s

verraden: er sluipt een

moordenaar door het huis

laat de bloemen hun naam,

noem ze het kroeshaar

van de gloeiende aarde

beluister onbeweeglijk
hoe de goudvink borduurt
op een glazen sluier
van zwaluw

wacht op de padden

rond het zwembad vannacht:

in wiens keel klopt zo luid

de lokroep om te paren?

Geschreven door staf de wilde om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 26 april 2007

gyne eleison

- bij een houtsnede van Joris van Opstal –

zo werd steeds gezongen:

met de boom des levens

klevend aan zijn rug droeg

de Here ons een goede vrucht

verdragen we dit beeld:

een zoenoffer aan een vertoornde

demon - hij droeg doornen, spijkers,

woorden: waarom hebt ge mij verlaten

wie ziet haar in de schaduw:

een vrouw, een boom des levens,

zij duwt met duizend twijgen

de muren van je weg

een man richt maar een lans

op ingebeelde reuzen, op

monsters in zijn hoofd

hij slaat nagels van waanzin

in vlees en hout, in geen kamer

slaapt hij veilig of hij droomt

een samenscholing, demonen

in een rondedans

de boom zingt in zijn schaduw:

droom nu zachter, zalig zij

die niet hebben volbracht, vlees

dat telkens weer verrijst, aan

muren duwt en faalt

telkens weer

(de houtsnede is te groot om in te scannen vandaar deze Servaes)

Geschreven door staf de wilde om 17:25 Reageer op dit bericht

Donderdag 26 april 2007

powerfeministe

powerfeministe Heleen Mees (zie De Morgen van vandaag)

Het is weer zo'n dag dat je niet weet waar het eerst op gereageerd. Zo voert
De Morgen een zogenaamde 'powerfeministe' op die de vrouwen oproept om te stoppen met hun 'deeltijdsfeminisme ' . Dit betekent onder meer dat vrouwen moeten ophouden met borstvoeding want dat schaadt hun carrière: haar argument is dat kinderen beter af zijn met een moeder die veel geld verdient.
Weerom staan we voor een variant van het dogma dat de economie op al het andere voorrang moet krijgen. En ten tweede stuit je op het steeds toenemende 'gepeuter' aan de biologie.
Dit Nederalndse orakel zegt: 'Dat vrouwen geen grote ambities hebben en zich tevreden stellen met voor de kinderen zorgen wil toch zeggen dat ze zich niet voor vol aanzien.'
Kortom, alleen ambitieuze mensen nemen zichzelf ernstig en afgaande op het artikel betekent ambitie voor deze dame: veel geld verdienen.
We moeten niet terug naar de oude moraal van 'vrouwen aan de haard', maar mogen mensen nog vrij kiezen? Wat is er mis met een vrouw of een man die voldoening vindt in de opvoeding van de kinderen?
En als het opgeven van borstvoeding de prijs is die een vrouw moet betalen voor promotie, waar ligt dan het probleem: bij de borstvoeding of bij de economische logica die mensen verplicht om hun meest menselijke eigenschappen en behoeften te verloochenen om te kunnen beantwoorden aan een rolmodel?
Het doet eveneens denken aan Terzake van gisteren over de problemen met draagmoeders. In verband met homo's werd gezegd dat het recht op kinderen geen absoluut recht is, maar voor onvruchtbare hetero's zou het dat wel zijn. Iedereen wordt geboren met een aantal beperkingen, en onvruchtbaarheid is voor mensen met een duidelijke kinderwens een heel zware frustratie. Maar moet de overheid daarom allerlei experimenten toestaan onder het motto: 'het is mogelijk dus is het toegelaten'?
Iedere kunstenaar droomt ervan een meesterwerk te maken en het inzicht dat het er nooit van zal komen, kan bijzonder pijnlijk zijn: zullen we dan maar wachten op een wonderchip die in onze hersenen wordt ingeplant zodat we allemaal Einsteins of Picasso's kunnen worden?

Het gevecht tegen de grenzen van de eigen mogelijkheden is de motor van wetenschap, ondernemen, kunst en sport, dat is waar. Daartegenover staat dat deze ambitie weinig mensen gelukkiger maakt of dat ambitieuze mensen hun ambities pas waarmaken als zij gesteund worden door een partner die bescheidener is in zijn of haar verlangens.

Al te vaak stel je vast dat deskundologen alle mensen willen herscheppen naar hun eigen beeld en gelijkenis. Ik ben een dichter maar zou geen tweede dichter dagelijks in huis willen hebben, geef mij liever een vrouw die poëzie maakt van onze woning en tuin.

Geschreven door staf de wilde om 15:41 Reageer op dit bericht

Donderdag 26 april 2007

imagoprobleem islam

imagoprobleem islam ( zie De Standaard van vandaag)

Een feit is pas een feit wanneer het door wetenschappelijk onderzoek is vastgesteld. Zo lijkt het wel.

Politicoloog Marc Hooghe (KUL) onderzocht de nieuwsuitzendingen van VTM en VRT en kwam tot de conclusie dat de islam kampt met een negatieve beeldvorming. Alsof niet iedereen die het wou horen en zien dit voor zichzelf kon uitmaken.

Merkwaardig is echter dat Hooghe de verantwoordelijkheid gaat zoeken bij het slecht functioneren van de moslimexecutieve. Laten we eerlijk zijn: wanneer joden ter sprake komen dan brengt men toch niet iedere keer een opperrabijn in beeld maar wel 'gewone' joden zoals Claude Marinower. En als het gaat over het christendom krijgen we niet uitsluitend kardinaal Danneels of een bisschop te zien, maar bijvoorbeeld ook Mieke van Hecke, de secretaris-generaal van het katholiek onderwijs.

Het fundamentele probleem is dat de moslimperceptie past in een algemene tendens bij tv-journalisten: zij gaan uit van het dogma dat goed nieuws geen nieuws is. Iedereen kan dag na dag vaststellen dat het journaal van 19 uur op Eén een opeenstapeling is van negativisme: aanslagen, ongevallen, rampen, misdaden.

Ik weiger te geloven dat het Vlaamse volk zo pervers is dat het alleen dit soort berichten wenst te lezen of te zien.

Waarom is 'Man bijt hond' al jaren een succes? Precies omdat het gewone mensen aan het woord laat met herkenbare of amusant bizarre gedragingen: de toon van dit programma is er een van warme menselijkheid.

Vlaanderen zet grote ogen op wanneer er eens een 'normale' moslim in beeld komt zoals de geestige Limburgse Turk in De Slimste Mens of intelligente moslima's in De Zevende Dag die zich presenteren als het volslagen tegendeel van godsdienstig fanatisme.

De voorbeelden van een geslaagde integratie liggen voor het rapen als men er maar de moeite voor wil doen en als men aanvaardt dat de meerderheid van de bevolking snakt naar positief nieuws: niet alleen uit eigen land, maar bijvoorbeeld ook uit Afrika.

Men kan blijven geleerde of alarmerende teksten produceren over verzuring en toenemende onverdraagzaamheid, maar als men de mensen dagelijks bestookt met onheilstijdingen dan kan men onmogelijk verwachten dat dit geen weerslag heeft op de psychologie. Om Freud te parafraseren: het 'onbehagen in onze cultuur' heeft in grote mate te maken met deze eenzijdige berichtgeving.

Als je mijn mening vraagt: ik noem deze eenzijdigheid een misdaad, niet alleen tegenover de mensen die in beeld worden gebracht, maar eveneens tegenover het Vlaamse volk dat door dit negativisme wordt vergiftigd.

Geschreven door staf de wilde om 11:01 Reageer op dit bericht

Woensdag 25 april 2007

Guido Lauwaert en Knack

Guido Lauwaert en Knack (zie De Morgen van vandaag)

Guido Lauwaert, de schreeuwlelijk van de Vlaamse literaire scène heeft zich gemengd in de persoonlijke kruistocht die Noël Slangen de laatste tijd voert tegen Rik Denolf, de grote baas van Roularta en Knack.
Over de zin en rechtmatigheid van deze ruzie spreek ik mij niet uit, maar dat een van de meest anarchistische figuren van ons literatuurwereldje in de bres springt voor iemand die met zijn mediaconcern naar macht en monopolie streeft, is toch op zijn zachtst gezegd opmerkelijk.

Guido Lauwaert schrijft: 'woedende stukken leveren nooit goede stukken op'. Dat geldt voor zover het waar mocht zijn - onder meer Zola's beroemde 'J'accuse' is een bewijs van het tegendeel - alleszins voor de tekst van Lauwaert.

Misschien lijdt hij aan selectief geheugenverlies, maar zijn bewering dat Knack nooit 'een vuile mening' heeft verspreid gaat voorbij aan de talloze giftige, rechtse tot extreem-rechtse stukjes van Drek Jan Eppink en de démarche met de licentiaatverhandeling van Freya Vandenbossche. Op zich was dit zowat het domste wat men in de journalistiek kan doen: een eindwerk aan de universiteit ter beoordeling voorleggen aan je lezers. Licentiaatverhandelingen worden geëvalueerd door bevoegde professoren met kennis van de normen en de doelstelling.

Maar het ergste was het vervolg. Tom Naegels heeft uit de reacties van de Knacklezers een bloemlezing gepubliceerd in zijn column in De Standaard. Nooit eerder heb ik zoveel seksistische vulgariteit bij elkaar gezien.

Ik heb mijn abonnement op Knack dan ook meteen opgezegd.

Om Groucho Marx te parafraseren: van een clubje dat zo'n leden toelaat, wens ik geen deel uit te maken.

Maar misschien vindt Lauwaert vuilbekkerij een kunst op zich: noem je dan een stand-up comedian, maar geen journalist.

Geschreven door staf de wilde om 19:04 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava