Archief

uit Van Toen en Thuis

‘Hey Jude’ in jeugdclub Den Trap

slow down, show boat, zeven minuten: take a sad

song and make it better – schemerduister,

zeven minuten

lichten aan halverwege, beveelt de proost

met opgespeld en opspelend kruis - lichamen los,

lijven gaan door:  een tong is een hagedis

in een druipsteengrot, proeft een regenboog

van algen, mineralen en zout

handen bezig als water in mergel, lenige

salamanders onder elastisch kroos -

licht uit,  vloer buigt door, veert op:

een boot op kalme zee en toch de dreiging

van zinken, verdrinken

‘drink to me only with thine eyes,’

slist een dichter - ogen

gesloten, vingers met vliezen;

jenever én maatje, zo benevelt een tong

de onkuise zedenmeester aan het paneel

van licht en geluid beluistert

zijn kwebbelend liefje: ‘ mijne pee

op reis,  heb het gat vrij’

don’t you know it takes a fool

schuifel op vier vierkante schoenmaat

in het schemerdonker dat rookt en stoomt,

tweemaal drie en een halve - minuten:

hagedissen die wegschieten

aarzelen onderweg - wie ademt nog

de eigen adem, wie wiegt al woordeloos:

naana nanaa

ogen wennen aan het licht - de deerne

daalt alvast de trap af zoals een hofdame

geheime treden, ziet hoe lakeien wijken

met schuim om de mond

haar koning drinkt en draait

het verzoekje van de koelste schone:

The Eve of Destruction

de verloren vader

-surgens non venit ad patrem –

stel je een heuvel voor

een wachttoren van een vader

nergens de schaduw van een zoon

die strompelt uit het tegenlicht

neervalt in het zand

geen kalf wordt geslacht

geen wijnvat geledigd

alleen de vader voelt

hoe nacht na nacht

een jakhals de pezen

van zijn beenderen vreet

een schorpioen gif spuit

in zijn trage aders

beeld je zijn rode ogen in

’s morgens, wanneer hij

wankelt langs de tafel

de bekers verschuift

de lege schalen

en buiten, hoog op zijn heuvel

ontwortelt hij de bomen

aan de overkant, ze strompelen

uit het tegenlicht, hun armen

slaan als vleugels open, hun ruisen

voert hem nader: de verre

klanken van zijn naam

uit Van Toen en Thuis

het zigeunerkamp

wie waren ze, de bewoners

van die landtong, den Dullaard, met zijn bos

en struikgewas, die de pijlpunt van zijn tong

uitstak en de spot dreef met het dorp

je kwam er langs  telkens als je de brug

over moest naar je vrome school, vroeg

je af vanwaar ze kwamen de microben

op die tong

er stond een woonwagen,  twee misschien, meer

was daar onmogelijk – je zag de kinderen

in het zand met het blote bewijs

van motten, hun huid van honing en olijven

te weinig weet je,  en ze houden je bezig,

de jonge meisjes zonder ondergoed,  de jongens

met dolken in hun zwarte ogen – de bomen,

het kreupelhout stonden als messenwerpers

in hun rug – wie zou het wagen om van het dorp

over te steken naar de spie van hun kolonie?

kwamen ze naar beneden van de

Calvariebergstraat als scharensliep en

handenlezers?  hoe diep je ook

in de zandhoop van je geheugen wroet:

je ziet slechts vaag  de brede vrouwen

in veel te wijde bonte kleren, klauterende

kinderen in een mottenhemd

soms waren de Pfaffs erbij de voorouders

van één van onze goden, ze  deden aankopen

in de Mandenmakersstraat - blijvend

houden zij jou bezig want zelf ben je

een zigeuner onderweg met een bos 

van stemmen in je rug en je weet niet

of ze naderen met een mes of met een kuch

zwerfhond

bedenk nu de goden

van het mededogen

wees leerling en tovenaar

wijs de meesters aan

die jou onderwijzen

vertraag nu, luidt hun

eerste les, ga langzamer

om met mensen en dagen

schort je oordeel op

tot het een heimwee wordt

een geur uit een raam

die herinnert aan een moeder

tover met je woorden

de milde goden, hun trage

blik, de klei aan hun vingers:

hoe langzaam zij omgaan

met wingerds en bomen, namen

proeven als een oude wijn

boetseer nu mee, een meester

in het mededogen maakt hoeken

rond, randen stomp en glanzend

kom mee dan als een gastheer

de droom tegemoet, de zwerfhond

op je stoep: hij ligt er sinds jaren

en hoor hem eens hijgen, voel je

de god in zijn staren?