Naar de inhoud

boek onder lava

verzwegen berichten
akke.beakke.be

Archief

Henin minus Hardenne.

In De Morgen van zaterdag schrijven zowel Hugo Camps als Hans Vandeweghe over de huwelijksperikelen van Justine Henin. Camps noemt haar ‘de meest glaciale wereldtopper van deze eeuw’. Verbetenheid en ambitie worden bij mannelijke atleten geprezen, bij een jonge vrouw zijn ze ‘glaciaal’, lees harteloos, onmenselijk.

Vandeweghe is de onheilsprofeet die voor de zoveelste keer zijn wensen voor waarheid neemt, hij schrijft: ‘dit is het einde van de Justine Henin als “numéro un” (sic)’.

Wat stoort is niet alleen de seksistische amateurpsychologie van deze macho’s in de penopauze, doch vooral het voortdurend op de man in casu op de vrouw spelen. Deze praktijk is usance in de boulevardpers, in een kwaliteitskrant duwt dit soort tackles het niveau omlaag.

Zouden beide met hun ego worstelende heren de oprichting overwegen van een Vlaamse Bildzeitung?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 09:58 Reageer op dit bericht

een zeehond

een zeehond in een toren


 



schrijven was altijd toch

meesterlijk misbegrepen

zijn, een zeehond die

danst naar de knuppel

 

en wonen in de razernij

van zwijgen aan de

overkant, een nacht

waarin de omsingeling

wordt voltrokken

 

soms komt een enkeling

met ijspriem, een witte vlag

die de schedel zegent

de toren toewuift als één

die vreedzaam nadert

 

en er zijn geen poorten

meer die open slaan, geen

bot op overschot om uit

zichzelf te splijten

 

zeg maar: zelfbeklag

is de ergste zonde, zie

het blad dat naderbij

schuift als een rietpluim

een ruiter die zwaait

al met jouw vaandel

 

vind de woorden dan

laat het gif in de drinkput

aan rat en wandluis

 

dans maar over de vlakte

er is geen andere knuppel

dan jouw eigen schaduw,

de razende die zwijgt

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 18:04 Reageer op dit bericht

uit Een stuk of wat




aubade

 


hij kijkt haar aan

terwijl ze slaapt nog

 

naakt is ze mooi als een vis

als iets dat thuis is

in een ander medium

 

hij ziet de handen die tastten die

grepen om dit lichaam aan te randen

eraan te randen en die faalden

 

zij ademt alsof de zee alleen

uit haar bestaat maar zij

spoelt nergens aan

valt nergens van terug

 

hij kijkt of hij nu zwemmen

dan wel hengelen moet

of gewoon maar kijken

 

en zij – in het licht op het droge –:

waarom kijk jij zo?

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door staf de wilde om 14:49 Reageer op dit bericht

für E

uit Een stuk of wat









für elsie, damals

 

het sneeuwt in je ogen

alsof ze dromen dat ik me oprol

teder tot een sneeuwman

en jij met kool en knopen

mij een gezicht uitvindt:

 

een kranig oompje

een beduusde tafelspringer

een nar op de troon

terwijl de koning slaapt

 

de herfst is mooi

spreekt de wintervogel aan je wangen

en nooit drijf je vreemder aan je lichaam

dan wanneer ik kruimelvingers strooi

 

je mond maakt zich een glimlach

om het oranje van kastanjebladeren:

ik sneeuw, zeg je, ik ben niet treurig

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 11:30 Reageer op dit bericht

toi, hypocrite


 

hypocrite lecteur,

we weten het wel:

schrijven is spreken

is poseren – tel ze samen

deze schijngestalten

van een man, lees

wat hij verduistert

 

zie in de bladspiegel

het verwrongen gezicht

alsof hij op de loop is

voor zijn schaduw, de

echo van die schim

 

waar dienen de woorden

voor dan om eerlijk

te veinzen dat men recht

in een ander zijn schoenen

staat en wankelt, zich

 

schuilhoudt in dit lichaam,

een vluchteling die nu

trappelt naar een laken,

een leesteken: een stem

die zwijgt voor een vleier

 

voor de hoop, zeg maar,

de strooier van zand

en sneeuw en licht soms:

een parkwachter die

de zwerver beschijnt en

verder zijn ronde voltooit

 

wie schrijft deze regels: een hand-

haver van orde die wanorde gedoogt,

een handlanger van oproer in

vezel en droom

 

we beseffen het wel, mon frère,

mon semblable: poseren is

het ware, het echte een schijn

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 15:45 Reageer op dit bericht

zomer 1989

 

het was de laatste zomer

van Sandino, we zaten samen

in Bluefields: een Vlaamse

dromer en dochters van de

satan, vrouwen uit New York

 

zij kwamen de schade opmeten

van Contra’s en Reagan en

deden er wat aan terwijl hun

kompaan broedde op verzen

over Eileen uit Brooklyn

met het Ierse haar

 

het was de laatste zomer

van Sandino: nog op elke

muur portretten van helden

een hulde aan het zegevierend volk

 

we aten Caraïbisch, werden

dronken in een gelagzaal

van stangen in koper onder

een koloniaal plafond: de ober

hief de schaal met mango

en papaja zoals een priester

zijn ciborie, wij hieven

het glas als Romeinen

 

wat deden we eraan, kapitaal

stroomde van Teheran naar

geheime kluizen en wij werden

dronken, de dochters van de satan

van verzet tegen een vader, de dichter

van die Ierse met Yankeeaccent

 

de laatste zomer van Sandino

samen in Bluefields met wrakken

aan de kade, hompen vlees

op een kar, de vliegen groen

als juwelen, een gonzende wolk

en wie van ons heeft gebraakt?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 13:20 Reageer op dit bericht

Luc Huyse

Luc Huyse (in De Standaard van donderdag 4 januari)
 
Met opluchting en dankbaarheid (omdat hij  me verlost heeft van  existentiële twijfels omtrent mijn besef van de werkelijkheid) heb ik de analyse van professor Huyse  - Out of Africa (bis) - gelezen die het dogma van Mia Doornaert ontkracht dat de miserie in Afrika alleen maar de schuld zou zijn van de eigen corrupte leiders. Mij heeft het verwonderd dat de journaliste blijkbaar nooit  de bijlage  'Werken aan een wereld in verandering'  die zowat een half jaar geleden bij De Standaard was gevoegd, heeft gelezen. In het artikel 'De vloek van de natuurlijke rijkdommen' zet professor Luc van Liedekerke uiteen dat bizar genoeg in de Afrikaanse landen met natuurlijke rijkdommen de ellende het grootst is. Rwanda is op deze regel een uitzondering omdat daar vooral de overbevolking  de  tegenstellingen tussen Hutu's en Tutsi  heeft opgepookt tot de tragedie van 1994.
In wezen is er in het post-koloniale Afrika weinig veranderd sinds de analyse die Multutali in zijn Max Havelaar leverde  over het Indonesië van de jaren 1850. Bovenop de terreur en de uitbuiting door inlandse parasieten  van het genre Moboetoe of de Liberiaanse Charles Taylor komen de grondstoffenroof en de ondermijnende handelsverdragen  opgelegd door  buitenlanden en organisaties als het WHO, en de illegale en legale wapenhandel.
 
Luc Huyse onderstreept meer dan terecht dat het voortdurend herhaalde dogma van Mia Doornaert, gevoegd bij de terugkerende beelden van ellende en geweld, bij onze bevolking de indruk kan doen ontstaan dat Afrika een bodemloze put is en elke steun weggegooid geld of verspilde moeite.
Als zelfs liberalen zoals premier Verhofstadt en Karel de Gucht wijzen op de nefaste gevolgen van de Europese landbouwsubsidies, dan kan men het aanduiden van de dubbele verantwoordelijkheid, de binnenlandse en de buitenlandse, toch niet afdoen als linkse 'politiek correcte' verblinding?
 
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 10:38 Reageer op dit bericht

 

Executie Saddam - aanvulling

 

Sedert Neurenberg weten we dat oorlogstribunalen zich uitsluitend richten tegen de verliezers van een conflict. Zomin als tijdens het proces tegen de Nazikopstukken de bombardementen op Dresden of Hiroshima ter sprake kwamen, zal in Bagdad ooit een internationaal proces gevoerd worden over de burgerslachtoffers van de Amerikaanse bombardementen.  De VS hebben al bij voorbaat verklaard dat zij de internationale gerechtshoven niet erkennen als het gaat om Amerikaanse militairen of burgers. En wanneer zij zelf het initiatief nemen om hun oorlogsmisdadigers te berechten dan  dagvaarden zij uitsluitend het voetvolk en nooit de bevelhebbers. Dit was al zo in het Contragateschandaal toen geld van de Iraanse vijand werd doorgesluisd naar de Contra's in Nicaragua, we zagen het ook bij de veroordeling van de folteraars in Abu Graib.

 

 Men kan tegenwerpen dat recent nog Paul Kagame, de dictator van Rwanda, en Donald Rumsfeld, de gewezen Amerikaanse minister, zijn aangeklaagd, maar is er een naïeve ziel die werkelijk gelooft dat een van deze twee ooit veroordeeld zal worden: Rwanda is betrokken bij een spelletje politieke stratego  in Centraal Afrika en het Engelstalige Kagameregime wordt door de USA, die in de regio in toenemende mate aanwezig zijn – net als de Chinezen trouwens – gekoesterd als een bondgenoot.

 

Wat de huidige en toekomstige dictators en schenders van mensenrechten uit de executie van Saddam vooral kunnen leren, is dit: kies met zorg je bondgenoten en hou ze te vriend, zolang geniet je straffeloosheid. Poetin zal vanwege het economisch belang van Rusland niet officieel aangeklaagd worden voor de Russische misdaden in Tsjetsjenië, de Chinese leiders  al evenmin voor de mishandeling van hun eigen volk, de Tibetanen noch voor  hun gewetenloos opportunisme in Afrika.

 

Bovendien toonde de heruitgezonden Panoramareportage op Canvas nogmaals aan dat de terreur in Irak geen bezwaar was noch voor Europa noch voor de VS om Saddam  als handelspartner te beschouwen, sterker nog:  de grondstoffen voor het gifgas in  het Koerdische Halabja en de helicopters die het uitstortten, kwamen uit het Westen. In die zin is de executie van 'de duivel van Bagdad' puur opportunisme: de kans is nu zeer klein dat de Westerse regeringen en bedrijven vanwege hun medeplichtigheid voor een rechtbank zullen moeten verschijnen.

 

Op het menselijke en morele vlak  wekten de officieel geselecteerde beelden van Saddams executie  (en de clandestiene nog meer) ongeacht het monsterachtige van zijn schuld huivering  op  en versterkten de afschuw voor de doodstraf als juridische moord met voorbedachten rade . Een beschaving toont haar superioriteit niet door zich tot het niveau van ‘de barbaren’ te verlagen.
 
 
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 12:59 Reageer op dit bericht

rabbi

rabbi

 





en hij ging rond al doende

goed aan vrouw en dochter

vermenigvuldigde de broden

van hun adem, de vissen van hun vrede

 

de melaatsheid van hun droeve lakens

genas hij in haar klamme  plooien

en van zijn stem alleen al

stond de dood op in hun ogen

 

en de verhalen die hij weefde

aan de natte twijgen van hun vlees

zij hoorden toe, vergaten

de drukte van hun hand en dagen

 

meester, zei hun mond, o meester

en hij ging rond

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door staf de wilde om 00:00 Reageer op dit bericht

tell me

tell me – The Rolling Stones

- voor Lieve -


 

we zaten in de wagen

van je broer, mijn gabber

en je vroeg: waarom

 

waarom jouw pirouettes

als ik de spil niet ben

jouw polonaise rondom

en niet aan mijn lijf

 

 

je woorden zijn warme lucht

en ik zweef als een vlieger

van zijdepapier, dan kijk je

weg en ik tuimel in je zwijgen

 

waarom, vroeg je, in het donker

van die wagen  en ik waagde

het niet: jouw gezicht

een ovaal van ivoor en rozen

een borstje tegen mijn arm

een sponsje dat de lei wou

vegen van al mijn zonden

 

we reden naar een bowling

en wie won die avond:

we waren een onklopbaar

paar en verslagen zat ik

naast je in de vallei

van de Durme, een nevel

om ons heen, weerom

een zwijgen, je lichaam

dat vroeg: waarom?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 21:08 Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava

↑ Terug naar de berichten