Naar de inhoud

boek onder lava

verzwegen berichten
akke.beakke.be

Archief

Een bezinning over het kwade

 Wat brengt een al bij al niet zo slecht mens ertoe om afschuwelijke dingen te verrichten? Er is de aanleg van het temperament; er zijn de omstandigheden: wat meer dan enige andere motivatie ook de demonen naar boven haalt zijn de ervaringen van onmacht – onmacht leidt ofwel tot angst ofwel tot agressie en beide reacties vertrekken volgens de neodarwinisten vanuit het zelfde neurologisch centrum: ‘het reptielenbewustzijn’ (Piet Vroon) dat in de hersenstam of hypothalamus wordt gesitueerd. Dit centrum onttrekt zich het sterkst aan de controle van de reflectie die in de hersenschors is opgeslagen. De fundamentele vraag voor opvoeding en beschaving is dan ook hoe men de energie die uit deze onderste neurologische lagen vertrekt, kan sturen of beheersen. Met Marx ben je ervan overtuigd dat de voorwaarden tot beschaafd gedrag in de eerste plaats buiten de mens moeten gezocht en dat precies die economische en sociale omstandigheden bij voorrang moeten worden aangepakt wil men tot enige vooruitgang komen in ethische zin. Over het algemeen zijn ‘beschaafde burgers’ mensen die met geweld meer te verliezen hebben dan te winnen, pas wanneer dit opportunisme weg valt of door passies wordt uitgeschakeld, komen het individu en de groep tot misdadigheid. Demagogen sturen dit opportunisme naar een ‘misbegrepen’ eigenbelang: massa’s en enkelingen gaan over tot gewelddadigheid omdat ze denken of voelen dat hun belang samenvalt met dat van de demagogen. Achteraf wordt de rekening opgemaakt en zegt de massa: ‘wir haben es nicht gewusst’ of gaat zich te buiten aan wraak; in het beste geval ontstaat een zekere redelijkheid, worden ‘verzoeningscommissies’ opgericht, amnestie wordt verleend of zoenoffers worden geplengd. Zonder enige vorm van veiligheid en vertrouwen in de omgevingsfactoren is een duurzame beschaving onmogelijk. Dit is jouw interpretatie van het axioma van Marx dat de economie de onderbouw is van de cultuur, de materie als noodzakelijke voorwaarde voor de ontwikkeling van de geest.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 13:50 Reageer op dit bericht

Over medelijden en mededogen

 Het christendom spreekt over medelijden, zelf verkies je de boeddhistische term mededogen, al besef je dat het in de praktijk vaak op mede- lijden, lijden om de andere, samen met de andere, neerkomt. Maar lijden is een negatieve term, mededogen een positieve: lijden maakt triest, mededogen stemt mild. Het ene vertroebelt de blik met tranen, het andere doet ons inzien dat wij allemaal falen en dat we met dat ‘menselijk tekort’ zullen moeten leren leven. We moeten dus leren te vergeven, niet alleen  de anderen maar ook en in de eerste plaats onszelf. Een mens kan als mens niet blijven functioneren door zichzelf constant op de korrel te nemen zomin als door zichzelf voortdurend te bewieroken. Geluk en tevredenheid zijn als permanente toestand onwaardig: wie over de grenzen van het eigen ego kijkt kan niet permanent tevreden of gelukkig zijn; maar geobsedeerd zijn door het eigen falen of door het wereldleed is zelfdestructief: niemand kan zich staande houden zonder momenten of periodes van tevredenheid of geluk. Medelijden en mededogen doen allebei het hoofd buigen: er is een overmacht aan negatieve krachten, rampzaligheden die eigen aan het leven zijn en andere die door de boosaardige natuur van de mens extra worden veroorzaakt en dus vermijdbaar zijn. Wat de ‘verlichte’ Amerikanen (Galbraith?) noemen ‘the compassionate society’ is het tegendeel van de huidige dictatuur van het neoliberale marktdenken: niet het recht van de sterkste, de meest begaafde of meest avontuurlijke prevaleert, maar de ontferming over de kansarmen, minder begaafden etc Maar nogmaals: medelijden doet de mond vertrekken in de neerwaartse hoeken van de treurnis, terwijl het mededogen de mondhoeken optilt tot de glimlach, niet de glimlach van de lichtzinnigheid maar die van  de tederheid: ‘laten we zacht zijn voor elkaar want het leven is een onduldbare pijn,’ schreef de nu vergeten Nederlandse filosoof Ton Lemaire in de jaren 60. En Albert Camus zag in zijn beroemde essay zelfs Sisyphus met de glimlach zijn berg weer aflopen: het rotsblok was hem alweer ontsnapt, maar Sisyphus was gekomen tot het geduld, tot een inzicht in het schone van de onvermijdelijkheid, tot een haast moederlijk hoofdschudden om de halsstarrigheid van de zwaartekracht. En hij begon aan zijn zoveelste beklimming.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 11:38 Reageer op dit bericht

nostalgia

uit Een stuk of wat



nostalgia

 

heimwee naar het eiwitwarme

om de faleizen toen we gleden

met ons okere lucifersdoos, afdaalden

tot de blauw-en-groene diepte:

twee keien in het moederbed

 

de meeuwenschool van Mojacar

huizen als suikerklontjes

op een heuvel van bougainville

 

de ezel droef van vliegen

het dreggen naar prikflessen

op het kiezelstrand

van Carboneras waar ik

de brand zalfde van je rug

jouw verwondering mij

zalig verklaarde

 

dan goot jij de geuren

van Alhambra als smokkelwaar

op de klinkers van mijn ongeduld

werden we ’s avonds belazerd

o gitaanse dinero

op Sacremonte

 

heimwee naar de rode woede

van La Mancha

met de groene sproeten der olijven

heimwee naar het alarmerend oliepeil:

coche esta viejo pero bueno

 

de lieve hotelboy in Sevilla

die uit de broeiende nacht

terugkeerde met  lauw water

en de opener vergat

en nooit jouw borsten

 

zie je, hoe mijn woorden opzwemmen

tegen de neerstortende tijd

zie jij wat ik niet zie:

waarvan werden we toen dronken?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 18:58 Reageer op dit bericht

notte a venezia

uit Een stuk of wat



notte a venezia

 

stilte drijft tussen ons

een zwarte handschoen

tussen gondels

 

een paar dwaze gedachten

hadden we rondgevaren

met hun gretigheid

van fotoapparaten

 

de huizen verloren er geen schilfer

meer om als we lachten

en de bruggen legden hun vermoeide

armen om vermoeide schouders

legden elkaar een vinger op de mond

 

regen leekt van je glazen voorhoofd

gelaten is de liefde hier

stilte drijft en wij staren ze na

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 16:56 Reageer op dit bericht

uit Van Toen en Thuis

baancafé In de Roskam

 

tweemaal daags kwamen we voorbij

aan dat gesloten café op een hoek:

een dubbele knoop in de donkere weg

naar Waasmunster en de betonbaan

die neerdook in de vallei van de Durme

 

die hoek kon je afsnijden over een koertje

met hondenhok en zwarte kiezel

langs een pissijn voor het lozen van de blaas

na met spijt gedane arbeid

 

want daarbinnen werd er de pees opgelegd

in de peeskamer: iemand moest dringend geld verdienen

een al middelbare vrouw die opeens een moeder bleek

met een dochtertje van vier of vijf

 

en later toen het kind de jaren had

voor de lagere school bleven de gordijnen

voorgoed gesloten en bij de verbreding

van het kruispunt werd de woning gesloopt

 

dagelijks kwamen wij schooljongens

toekomstige onderwijzers daar voorbij

en wisten wij veel op onze fiets

van de toekomst van een man:

toch niet tussen de dijen van zo’n vrouw

zo’n schepsel met een derde kale oksel

 

telkens weer kom je daar voorbij

op weg naar je gesloopte thuis

en je denkt aan je collega’s die zeggen

in hun wandelgang: als ze d’r maar liggen

op het einde van de maand  en wie somt

de pastoors en rechters op die klant

waren in deze handel

 

één keer ben je zelf terecht gekomen

in zo’n baancafé: builblauwe, liprode lichtjes –

de dame in het zwart danste

met de chauffeur van je schoolbus

en jij koos een plaatje uit de jukebox:

‘I was born under a wandering star’

 

onder wat voor ster zou het dochtertje zijn geboren:

misschien onder een melkweg die moeder was

bezig met brood en beleg verdienen

en rode en blauwe sporen?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 11:26 Reageer op dit bericht

uit Van Toen en Thuis

‘transmies’

 

een vreemd licht kwam in vaders ogen de eerste keer

dat hij dat woord heeft uitgesproken: ‘transmies’

we waren aan de sloop, een gewezen brouwerij

of een atelier met twee of vier machines

aangedreven door één motor, één riem

 

daar was geen spoor meer van, geen olievlek

noch ziektekiem: een diepe boomgaard

met rijpend fruit, opgeschoten gras als

vele vingers die wilden grijpen

 

het gebouw stond wankel: een stolp

over bruinig stof en die koepel

kon je breken met één hand

we zaten op het dak van pannenlatten

de gevels dansten alsof ze dronken waren

en met één duw plofte de achtermuur gelijk

een vermolmde balk,  verpulverde in het gras

 

die ‘transmies’ namen we mee:

een eindeloze stalen baar en de stenen

op een stootkar die gleden weer met verse

mortel op elkaar tot een stalling met een zolder

en op die zolder lag dat wonder

gerold onder het laagste van de pannen –

‘transmies’: wie zag  die trance in vaders ogen

 

wat voor grote plannen heeft hij gehad

met dat onhandig ding:

het was te zwaar om op te hangen

te lang om te dienen als bonenstaak

wat voor plannen heeft een man

die nog niet weet wat de goden weten:

een jaar of twee daarna was hij dood

naar die ‘transmies’ werd niet meer omgekeken

 

de stalling is nu afgebroken,  vervangen

door een echt gebouw, maar jij ziet

die verdwenen stalen vinger gestrekt

naar een hemels grauw, naar een boom

in die hemel en wat eraan groeit:

ach, vergeet het gauw

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 11:15 Reageer op dit bericht

getuige

uit Van Toen en Thuis

 

getuige


 

leven is getuigen van verdwenen leven

de zee verdrijven uit het dorp

dat ze heeft bedolven om met een schelp

in zand te schrijven

 

beenderen samenroepen zoals men met vuur

dieren aanlokt uit het duister

en ze bekleden met pezen en vlees

tot ze hun oren spitsen naar jouw gefluister

 

schrijf dus ‘vader’ en een gestreepte kiel

staat weer rechtop van het stijfsel,

een leiband hangt tussen man en hond

zoals een telefoondraad

tussen paal en woning

 

schrijf dan ‘moeder’ en er ligt een reep

in een hand, een halve reep,

want méér is kwalijk voor je lever

een stiekeme hand omdat er een zwaardere is

die het niet mag weten

 

schrijf maar ‘huis’ en het asfalt barst open

zoals kleigrond scheurt van een eerste

vlasscheut en zie hoe blauw

het vierkante venstertje bloeit

oplichtend in de ochtendnevel

om het hoofd van een oudste broer

die wéér ontbijt met Groene Michel

 

verdwenen levens waar je getuige van was

en die in je oren tuiten tot jij ze vorm geeft

in een krul of in een kras

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door staf de wilde om 09:01 Reageer op dit bericht

over het mandaat van de vrt

Vriend R. antwoordt op jouw kritiek op de vrt met: ‘gelukkig is de vrt er nog, de commerciële zenders die zijn pas een ramp…’

En daar zit je dan, je wil argumenteren met de verplichtingen die voortvloeien uit het mandaat van de vrt maar wie weet wat er in dat mandaat staat?

En altijd weer gaat het bij de beoordeling van een product om de normen die de makers beweren na te streven en om de ijkpunten of vergelijkingsmodellen: vergelijk je met de Vlaamse commerciële zenders of met  de beste zendverenigingen uit Nederland zoals NPS en VPRO; Arte zullen we maar buiten beschouwing laten en Channel Four is al jaren van onze kabel geweerd. Dan voer je de term ‘beheersovereenkomst vrt’ in op Google en je leest in Artikel 1 ‘het beleidskader en de opdracht van de VRT’ in het bijzonder paragraaf §4:

‘De VRT brengt in de uitvoering van zijn openbare omroepsopdracht een meerwaarde aan de Vlaamse samenleving op cultureel, maatschappelijk, democratisch, sociaal en economisch gebied. (…) Wat de culturele meerwaarde betreft, ondersteunt de VRT de eigenheid en diversiteit van de cultuur in Vlaanderen. Hij heeft bijzondere aandacht voor de culturele creativiteit in Vlaanderen. (…) Hij schenkt bijzondere aandacht aan educatie.’

In hoofdstuk 2 over ‘de inhoudelijke opdracht’ lees je in artikel 4, paragraaf §1:

‘prioritair: nieuws en informatie en cultuur, en daarnaast sport, kennis en wetenschap (educatie)’…

Ook in deze proclamatie ontbreken de referenties en de exacte streefdoelen en tot je teleurstelling worden de culturele opdrachten in hoofdzaak in verband gebracht met Klara, dus niet met Canvas: cultuur lijkt duidelijk of niet zo duidelijk bedoeld voor de minderheid die op deze radiozender afstemt, de meerderheid die vooral tv kijkt hoeft niet zo nodig met cultuur te worden lastig gevallen. En met de term ‘educatie’ lijkt de opdrachtgever uitsluitend kennis en wetenschap te bedoelen en niet ‘sensibilisering’, opvoeding in goeie smaak of politieke belangstelling of maatschappelijk engagement. Kortom, met deze tekst kan je vele kanten uit: hij kan gelezen worden als de bevestiging van het status quo of als een oproep tot meer kwaliteit en verdieping. En waar sta jij zelf nu: ben je een elitaristisch fanaticus, een kunstenfundamentalist, een linkse ‘beroepsagitator’ (dixit Paul Van den Boeynants) of een pretentieuze volksopvoeder die zijn smaak en belangstelling aan de bevolking op wil dringen?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 08:42 Reageer op dit bericht

Félicien Rops


‘même la plus belle (…) ne peut donner que’ –Félicien Rops


 

hij zegt: het is maar dat

en het is heel wat - hoor je

aan een muziekdoos hoe

krom en luchtig een sleutel

zijn vlechtwerk draagt,

 

ruik je door het  verbogen,

verfloos gaas van cederhout

de balsem in de harem

 

doen namen ter zake wanneer

de bloem raaskalt gelijk

een dronken horzel die

stepdanst met zijn stekel

 

het is maar dat en weinig

is meer: een scheur in

een schaduw, een baard

aan een schelp, een huig

als een harp van slijmen

 

en je hoort de muziekdoos

ziet een gezicht dat wegdraait

alsof het lichaam wentelt

op een vliegend wiel of wiekt

als een ster van celluloid

 

hij zegt: het is maar en

het tolt maar en geen naam

kan je roepen die het bedaart

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 18:36 Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava

↑ Terug naar de berichten