Naar de inhoud

boek onder lava

verzwegen berichten
akke.beakke.be

Archief

drie heren van stand - aanvulling

drie heren van stand - aanvulling

De enthousiaste analyse van zondag moet achteraf worden gecorrigeerd met de bedenking dat er een groot verschil op te merken is tussen een politicus in functie en iemand die terug blikt.
De Gucht zei ook dat hij geen standpunt wil innemen wie er in het Israëlisch-Palestijns conflict nu gelijk heeft en wie niet. Toch is het voor iedereen duidelijk dat de moord op meer dan 1 200 weerloze burgers en het uitstrooien van honderdduizenden clusterbommen onmogelijk een redelijke vergelding kan genoemd worden van de moord op en ontvoering van een paar soldaten.
Het doet denken aan de uitspraken van Dries van Agt in het onvolprezen Zomergasten van de VPRO: tijdens zijn premierschap had deze christen-democraat altijd de kaart van Israël getrokken, achteraf is hij een aantal keren op bezoek geweest in de Palestijnse gebieden en heeft hij een bocht van 180 ° genomen, zijn standpunt is nu dat de sterkste partij ook de zwaarste verantwoordelijkheid draagt en zelfbeheersing moet tonen.
Omgekeerd, de hooggestemde Karel van Miert is als Europees commissaris altijd een fervent verdediger van het concurrentiebeginsel geweest, het in Europa tot dogma verheven vrije marktprincipe, en van een socialist zou men toch mogen verwachten dat hij pleit voor sociale (en ecologische) correcties bij de vrije markt.
Voor beide heren van stand geldt dus overduidelijk dat de geest helderder functioneert als men de handen vrij heeft.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 07:28 Reageer op dit bericht

flora en fauna

 

flora en fauna van schorren en slikken

 

de uiterwaarden en hun ruigtekruid:

het harig wilgenroosje,  de spindotter

een gouden dekmantel, een sliepuit

over de dodelijke ernst van  grauwe schorren

 

in het riet schuilt het geluid

van karekiet en blauwborst

de lisdodde  in zijn schik

trapt lachend op een puit

op het slik en zijn gebroken korst

 

soms duikt een wielewaal

uit de dichte netels of praalt

een fazant die plots gaat

rennen voor zijn leven

 

gele lis en kattenstaart staan

stram buigend op de uitkijk

je weet uit een verleden

wat ze zien en volgen:

de stekelbaars, de goudgerande

torren onder en boven de wolken

 

en er is de fijne wimperborstel

die al het andere uitveegt

al je woede en geworstel

als een betraande tekening op een lei

 

de morgen bij de meersen is meer

dan goud waard: de populier die in je droom

bewoog, staat nu en hier te ritselen in een rij

ruist als de adem van een goede geest

een vreedzame met het geduld van

een moeder,   een zachte meester

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 16:44 Reageer op dit bericht

afgedamd

 

afgedamd

 

foto’s van de verstilde rivier

bochten uit hun loop

geknipt zoals geleerden

knippen in een kronkel genen

 

wat is de erfenis

die jou werd toebedeeld:

 

een closer beeld van het naakte baden

in een luwe zomeravond

libellen boven je hoofd

het grote oog van een herkauwer

 

meisjes bij het modderstrand nog niet

overwoekerd door netel en distel

hoe ze ‘s middags languit glimden

in hun zwarte badpak met ogen

die gaten brandden in je huid

 

een vermoeden van vissen

om vermolmde sloepen

 

op het water ’s avonds

futen in de weerspiegeling

van riet en populieren, een wak

van glans in de deemstering

 

de echo van een lied

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 16:35 Reageer op dit bericht

the face that lynched a thousand

 

je kijkt voor je uit

als een mausoleum van bloederige

tsaren, hun dood is toegejuicht

als een zegening

 

ja,  je bent bekleed met roze marmer

een man vergaapt zich aan het fresco

in je koepel wanneer zijn blote voeten

lopen over mozaïeken als over een bed

van witte bloemen in een paarsblauw licht

 

op hol slaat zijn stem die bidt

als een gebalde vuist op arduin

en zijn smeken waanzinnig zangvogel

tuimelt in je schemer, breekt

tegen je geschater zijn nek

 

en in een hoek van de gouden kroonlijst

trilt het spinrag van je ziel

trilt: ik ben zo vreselijk

ik ben zo vreselijk alleen

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 14:08 Reageer op dit bericht

Mac World
Journalisten maken soms correcte analyses maar die op zichzelf toepassen is weer een andere zaak. Bijvoorbeeld, het wij-zijdenken wordt terecht de belangrijkste hinderpaal genoemd om tot een vreedzame coëxistentie te komen, doch wat zagen en hoorden we gisteren alweer in het vrt-journaal? Over het Midden-Oosten werd gezegd dat Israël een 80 miljoen dollar of euro heeft vrijgemaakt voor de Palestijnen, alleen in het journaal van 19 uur werd hieraan toegevoegd dat het eigenlijk om Palestijns belastingengeld gaat dat door Israël wederrechtelijk werd geblokkeerd. Uit de USA kwam een minutenlange reportage over de ‘flat daddies’, soldaten van bordkarton die door hun familieleden worden uitgesneden om hun afwezigheid draaglijker te maken. Telkens ging het om bezorgde ouders die verklaarden aanvankelijk achter de oorlog gestaan te hebben en nu pas zijn beginnen twijfelen. En steeds weer wordt dat cliché herhaald: ‘he is doing his duty’. Wat we vrijwel nooit te zien krijgen zijn beelden en getuigenissen van Irakese of Libanese gezinnen, of Afghaanse: de slachtoffers blijven voor ons in hoofdzaak cijfers, eventueel bloederige ledematen zonder identiteit en van de rouwenden of treurenden zien we af en toe een hysterische massa, zelden een mens met een eigen gezicht, een eigen naam en geschiedenis. Onze nieuwsfabrikanten zorgen ervoor dat wij inderdaad tot de Westerse hemisfeer behoren en als wij onszelf met het Westerse kamp identificeren, hoe kunnen we dan verwachten dat de heethoofden aan de overkant dat niet doen? In het bijzonder: waarom zou een mudjahedin het onderscheid maken tussen Europese tegenstanders of critici van de oorlogen in hun deel van de wereld en de sympathisanten of collaborateurs? Krijgen zij via onze eigen media een ander beeld van onze opinies en betrokkenheid dan via hun Arabische zenders, gradueel allicht wel, maar fundamenteel? Wie in het Westen woont, wordt, of hij/zij dat nu wil of niet, door onze media tot een namaak-Amerikaan gemodelleerd, via filmkeuze, overgenomen spelletjes, berichtgeving, kortom: onze cultuur wordt door onze tv-zenders in het bijzonder (maar niet uitsluitend) ingelijfd bij de Amerikaanse, wij zijn onderdeel van Mac World en niet omgekeerd
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 12:40 Reageer op dit bericht

asielenpoten?

-  refusons la Refuge -

 

ze komen

gesmokkeld door bendes

verbrokkelde  korrels

van een bedorven zaad

 

opgezwollen spoelen ze aan

worden geborgen, of op de valreep

overboord gesprongen en opnieuw

verzonden naar hun overkant

 

ze komen het land in onderkoeld

uit het ankerhuis van schepen

die de vruchten aanvoeren van hun bodem

worden opgesloten in een vesting

wat onze wet dan noemt een beveiligd huis

een centrum, een Refuge

 

ze blijven komen

stikkend in een laadbak of buiten adem

wachtend op de verklikker, op de handhavers

van onze beschaafde orde – want onze zeden

heeft  het stempel lief

in het exacte vak, de etiquette aan tafel

voor de honden en hun bazen

 

wij hebben de zegels lief over de lading

en zij komen als ongenode gasten

op onze feestmalen en verstoord

bevelen we de wachters aan onze poort:

gooi wat brokken naar de honden, want

we hebben de vrede lief in onze ingewanden

 

ze komen bedorven door een blik uit de verte

op onze spijskaart, als een echo

van onze boerende kelen spreken zij ons aan

dringen doorheen de verschansing

van onze chemische vrede: zij zijn

de chimaeren wanneer wij gelukzalig

dromen van hun stranden

 

of we nu slapen of wakende dwalen door onze

bewapende woning: ze blijven komen

 


 

 

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door staf de wilde om 16:52 Reageer op dit bericht

drie heren van stand
 
Als een gesprek met twee politici en een zakenman hartverwarmend kan zijn, dan zeker het jaaroverzicht in De Zevende Dag van 24 december met Karel de Gucht, Karel van Miert en de Indische ceo van Janssen Pharmaceutica (zijn naam ontsnapt me nu). De ceo bewees dat een multinationaal ook met een ethische bekommernis succesrijk kan ondernemen; de Gucht was zoals steeds de rationalist die misleidend koel overkomt want in wezen zeer gedreven met zijn vak bezig is; van Miert bezit nog altijd als geen ander ‘de gave van de verontwaardiging’. Natuurlijk is het voor een politicus die de arena van de dagelijkse politiek al heeft verlaten gemakkelijker om ongezouten zijn mening uit te spreken, maar dan nog moet je eerst die mening hebben en ze met oprechtheid en passie kunnen ventileren. Hier zaten drie mensen samen van een verschillende partijpolitieke kleur doch alle drie bewogen door eenzelfde energie en ultieme doelstelling: deze wereld meer tot een veilig en aangenaam huis maken voor zoveel mogelijk bewoners. Drie heren van stand, als je het mij vraagt.
 
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 13:21 Reageer op dit bericht

 

 

 

een stuk of wat

gedichten 1973-2005

 

 

Staf de Wilde

 

- ‘is dit genoeg een stuk of wat gedichten voor de rechtvaardiging

van een bestaan’. Jacques Bloem -


uit Tsja (1973)

 

je handen

 

je handen vertellen sprookjes

aan mijn huid

van hoge winden

van diepe vissen

 

ik heb je handen niet gehoord

je handen niet gezien

geroken, doorsidderd

ik heb je lief

ik heb je handen lief

 

je handen vertellen sprookjes

aan mijn huid

feeën aan mijn wangen

dwergen in mijn zijden

zo heeft elke tuin zijn lusten

elke vinger zijn verrukking

 

verrukkelijk zijn je handen

over mijn huid, de poriën zijn

luisterend en fluisteren

ik heb je handen lief

 

ik heb je lief

hou mij in je handen


evasio

 

een raaf zetelt aan de Schelde

vervaarlijk gekrijs

ben je bang liefste

zoek dan de schelp van

een schouder aan de Schelde

 

genoegzaam rent een gnuiven

over je rug, een vluchtende Bunt

vervaarlijk langs de Schelde

een bek krijst, de schicht in een oog

gelijk het bot van een arm grijpt

naar de avond

 

over de Schelde hollen de lijken

benemen de adem

van de dijk

 

wanneer het grint kriept

krijst de raaf en vlucht

 

aan de Schelde zetelt de vlucht


danse macabre

 

je grote ogen liefje

zullen grote gaten zijn

wanneer je huid lang al is vergeten

en in je haren larven dromen

van vermetel mooie vlinders

 

je zachte dijen liefje

zullen poreuze knoken zijn

wanneer mollen rennen door je ribben

en in je bekken de ratten paren

 

ik zal je schedelnaad weer lijmen

je onderkaak aanroepen

als een goede huisfee

wanneer je huid lang al is vergeten

en over je verkrampte hand

de slakken kruipen


sluipmoord 1

 

ik ging in je meren baden

je kikkers kwaakten me aan

ik gaf ze een hand

een tikje op de stuit

 

dankbaar hebben ze mij

gedeeld van hun watervlooien

en kwaakten me aan

 

ik waadde uit je meren

droogde me met de haren van

de maan - kwaakten je kikkers

me na, je kikkers kwaakten me na

 

op hun rug lag groen vuur

het verdampte je ogen in

het water, in de nevel hoorde ik

je kikkers zachtjes

als vissen gillen

 

toen al baadde ik

in het spinrag van nevel

en op mijn vijvers dreven

de schubben van een doodzieke vis


epitaaf voor de familie God

 

rust zacht

lieve doden

 

gij

die de bomen hebt gegeven

en het luchtbederf

die het manna liet regenen

soms ook wel stront

gij hebt u kras gehouden

door de eeuwen

ik vergeet u niet

 

gij

die woord waart

en woorden hebt verwekt

uit zwavel en salpeter

die man werd uit een maagd

ik zal u niet vergeten

 

gij

die in me woont id est

in een onbewoonbaar verklaarde tempel

die door me wiekt met radde beelden

en mijn klokken klepelt

geplukt verteerd zijn uw pluimen

en uw streken

gij minder vos dan wezel

ik vergeet u niet

 

rust zacht

lieve doden

gij zult in mij verblijven zoals malse

mollen in een proper lijk


twee november

 

wanneer ik moet gaan

wens ik te vertrekken als de zon

in vele kleuren

misschien zullen enkele dennen

ruisen en wil een lijster schuifelen

 

het zou enig zijn

zelfs Beethoven is niet zo

ten grave gedragen

 

wanneer ik moet gaan

wens ik allen ver van mij

zeker gij mijn tere mijn teder

geliefde, sta ergens op een dijk

en kijk in het westen hoe mijn ogen

bloeddoorlopen worden dichtgedrukt

door de duimen van de nacht

 

het zou enig zijn

 

wanneer ik moet gaan

mijn liefste

geef u over aan de nacht

uw klaar lichaam een landerig

vers in het licht van de Schelde

 

het zou enig zijn

 

wanneer de maan mijn blauwe

lippen kust en van nevel een traan

valt op mijn voorhoofd

zal het enig zijn

 

zo wens ik te sterven


praat tegen de eeuwige vaak

 

praat met mij

mijn liefste

wanneer ik zal begraven zijn

praat met mij

wanneer ik op de rand van je bed

zal zitten en naar je lach

 

praat met mij

telkens je mijn wolkige wangen streelt

en de holten van mijn ogen spreken

praat met mij en vraag mij

al die rare dingen

die men enkel aan schimmen

vragen durft en kan

 

ik zal wanneer ik ben begraven

komen, en met jou praten

mijn bloot gebeente zal niet weerom

met zijn bek vol tanden staan


 

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door staf de wilde om 12:48 Reageer op dit bericht

man/vrouw van het jaar

Wie heeft zo’n geheugen dat hij/zij kan zeggen: dit was de man/vrouw van het jaar?

Wat weeg je af: het grootste lijden, de meest intense lust? Verkies je de vluchtelingen van Darfoer boven de even naamloze uiteengereten lichamen in de Gazastrook, in en rondom Bagdad? Denk je eerst aan de hoertjes van Ipswich, de maanbleke zwartwerkers van de voortvluchtige lust, aan de kindhoertjes in Kenia en Bangkok waar we zelf misschien heen zouden gaan mocht viagra niet zo omslachtig zijn. Hoe ijdel moet je zijn om je naam te plaatsen bij een naamloze, bij een befaamde of gevreesde, vraagt men aan de zee: wat was de golfslag van het jaar?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door staf de wilde om 09:33 Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava

↑ Terug naar de berichten