Zondag 18 januari 2015
Filmpje
Een film proberen in te lassen.
Geschreven door Nicolay om 18:24
Reageer op dit bericht
Zondag 11 mei 2008
Een beer leren dansen.
|
Nu ziet men het niet meer maar vroeger, toen de dieren nog konden spreken, zag men af en toe wel eens zigeuners die het land rondtrokken. Bijna altijd waren ze vergezeld door een zwerm kinderen en vrouwen met donkere haren en vurige ogen, gekleed in rode jurken. Voor enkele franken wilden ze je toekomst wel voorspellen of oud ijzer opkopen...
Als er ergens een kermis of markt was vond je ze daar soms ook vergezeld van een beer...
Het waren handtamme beren maar als kind wekten ze toch wel enig ontzag op... Hun lange klauwen, hun griezelige gele tanden.
En dan de grote show : de beer kon dansen...de dans van de beer...
De zigeuner haalde dan een tamboerijn te voorschijn , klopte er op en de beer begon dan te dansen... ’t Is te zeggen, de beer lichte zijn linkerpoot op en daarna zijn rechter...
Als hij dat zo enkele keren gedaan had was het alsof hij danste, begeleid door de tamboerijn.
Daarna ging de vrouw van de zigeuner rond met een koperen schaal om munten op te halen. Haar dwingende vurige ogen lieten geen zuinigheid toe...
Later reisden we met een halfwas busje door het voormalige Joegoslavië. En wat zagen we daar? Een dansende beer, ergens op een dorpsplein.
Eén van de medereizigers wist hoe ze zo een beer leren dansen.
Men neme een jonge beer die nog ongevaarlijk is en leer hem eerst om bij de mensen te leven.
Nadien zoekt men een grote platte steen; legt die op twee andere stenen een stookt daar een klein vuurtje onder tot de steen lekker warm wordt, zeg maar heet !
Dan neemt men de beer vast in zijn lendenen en zet hem op de steen, op zijn achterpoten.
Iemand, de vurige vrouw, schud dan met de tamboerijn en de beer, om zijn tenen niet verbranden, heft één voor één zijn poten op.
De tamboerijn blijft maar doorrinkelen...
Stilaan begint de beer door te krijgen dat telkens hij op de steen gezet wordt en de tamboerijn weerklinkt hij het misschien weer te heet aan zijn poten zal krijgen en begint reeds te “dansen”.
Na vele lessen volstaat het om de beer op een steen of iets dergelijks te zetten, op de tamboerijn te kloppen, en, hij danst....
Als beloning krijgt hij dan een beetje honing.
Toen het verhaal verteld was, kwamen we aan een tankstation. Het was gloeiend heet buiten.
Geen airconditioning in de bus, iedereen zat daar in zomers tenue en vooral zonder sokken ...
Zo een tankbeurt in die Oostbloklanden destijds was steeds een onderneming van lange duur, dat was dus ook een geknipt moment om even uit te stappen om de benen te strekken.
Eens uit de bus hebben we onmiddellijk begrepen hoe zo een beer leert dansen.
Het asfalt plakte aan onze voetzolen.
Maar er was geen tamboerijn.
Donderdag 20 maart 2008
De haven van Antwerpen.
Een mooie PPS toegestuurd gekregen uit Nederland.
Nochtans gaat het over de haven van Antwerpen, vermoedelijk rond de eeuwwisseling.
Klik op het plaatje. De PPS verschijnt, na akkoord. Je moet wel tussen elk plaatje klikken, de beelden gaan niet automatisch verder.
Donderdag 7 februari 2008
Fugu
Als het over straffe kost gaat, wat nu komt dat is straffe kost, letterlijk !
De fugu !
Het is die vis waar vele Japanners verlekkerd op zijn en deze rare “goesting” af en toe met de dood mogen bekopen.
Enkele dagen geleden stond er in EOS, het tijdschrift dat ook met PASC@L tot de zelfde uitgeversgroep behoort, een artikel over de fugu.
Ik was hem vergeten, de fugu.
Ooit heb ik de kans gehad om fugu te gaan eten maar om onbepaalde redenen is het er nooit van gekomen. Mocht het toen slecht afgelopen zijn, wel, no problem, dan zou dit stukje hier ook niet staan. Nu dacht ik er weer aan, dus...
Destijds werkte ik in Korea en ook daar wordt fugu gegeten. Deze vis wordt verkocht in speciale restaurants die alleen deze vis op de kaart hebben.
De eethuizen zijn van buitenaf zeer gemakkelijk herkenbaar. Zij hebben de opgeblazen “kogelvis” als logo. Een groene bol, bezet met grove stekels.
De fugu is een vis die zich razendsnel kan volzuigen met water en daardoor de vorm van een grote bol kan aannemen. De aanvaller schrikt er zo van dat hij het beestje verder met rust laat. Mocht de fugu toch opgegeten worden, dan was het ook voor de agressor de laatste keer geweest.
De fugu bevat een enorm sterk gif !
Over bereiding valt er niet veel te vertellen, de vis wordt meestal rauw gegeten of even in een hete bouillon gedoopt. Sushi of sashami... De lever ( of milt ) zou het beste stukje zijn maar ook het gevaarlijkste.
Onze Koreaanse chauffeur, mister “OH” sprak er altijd over als zijnde : danger fish. Gevaarlijke vis.
De vis bevat een vergif dat honderden malen sterker is dan cyaankali. ( Het vergif dat Agata Christie met kwistige hand door haar geesteskinderen liet hanteren.)
Enkele milligrammen van dit fugu gif zijn voldoende om een mens te doden. Een hoeveelheid die een kopspeld nog niet eens kan bedekken.
Dit gif bevindt zich vooral in het bloed, de darmen en in de geslachtsorganen van de vis. De koks die dergelijke vissen verwerken krijgen een opleiding van enkele jaren vooraleer zij bekwaam genoeg zijn om de vis op de juiste manier voor te bereiden. Vooral het reinigen schijnt een moeilijke klus te zijn.
Als de kok faalt bij zijn werkzaamheden dan wordt dat een drama. Het klantenbestand van het restaurant daalt daardoor spectaculair. Vooral omdat ’s anderendaags in grote letters in de krant staat hoeveel doden er weer gevallen zijn. Bijna elke dag lazen wij artikels over restaurant zus of zo, gesloten wegens klanten gestorven na het eten van “blowfish”.
En die klanten betaalden uiteraard de rekening niet meer! Naar het schijnt zou een portie fugu tussen de honderd en de tweehonderd US dollar kosten. ( Nu )
Voor de kok bleef er maar één oplossing over : hara kiri.... In een land als Korea was het verliezen van klanten omdat ze stierven in jouw restaurant een schande die alleen maar kon uitgewist worden door ze zelf in de dood te volgen.
Schande over de familie brengen was een ernstige zaak. Zelfs bij een gewone aanrijding tussen twee personenwagens was de eerste taak; een doek over de nummerplaat hangen zodat ze onherkenbaar werd...!
Hoe het visje smaakt weet ik niet vermits ik het spijtig genoeg nooit gegeten heb. Daarentegen kan ik mij troosten met andere exotica die ooit op mijn menu stonden zoals: sprinkhanen, de poppen van zijderupsen, kamelenschouder, schapenkloten, waterbuffel, eland, andouillette, hond en bananenbier dat spontaan ontstaat omdat oude vrouwtjes de bananen eerst voorkauwden om ze aan het gisten te brengen. Krokodil en ratelslang at ik ook maar die kwamen gewoon uit de diepvriezer van de Aziatische supermarkt...
De fugu’s zelf heb ik dikwijls gezien, ze lagen gewoon te koop op de centrale grote vismarkt van Seoul, Korea. Geel en groen gevlekt, een kilo of vier, vijf per stuk. De twee konijnentandjes in hun muil duidelijk zichtbaar. Ik heb ze zelfs aangeraakt maar daarna voor alle veiligheid toch maar zo goed en kwaad als het ging mijn handen afgeveegd. Je weet maar nooit. Naar het schijnt kan het gif zelfs door de huid dringen
Naar wat smaakt de vis? Ik weet het dus niet maar zoals dikwijls, als het gerecht peperduur is en als men het overleefd heeft, dan kan het alleen maar goed geweest zijn.
Te vergelijken met truffels....
Alhoewel van truffels kan je niet dood gaan.
Als dit geen straffe kost is, dan weet ik het ook niet meer !
Geschreven door Nicolay om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 5 november 2007
Rhutenium
Enkele weken geleden kreeg ik een mailtje. Of ik ergens in Antwerpen rhutenium zou kunnen kopen. Honderd gram.... het zou moeten dienen om goud blauw te kleuren...en : wat zal dat kosten ?
Mijn eerste gedachte was : rhut...watte ???
Nooit van gehoord. Dan even gaan zoeken via Wikipedia en toen begon mijn frank een beetje te schuiven.
Rhutenium is een metaal dat tot de groep van de platinametalen behoort...samen met iridium, palladium, osmium en nog enkele.
Maar waar zou zo iets te koop zijn ?
Het was toen vrijdagavond en in Antwerpen zou er toch niets te vinden zijn gedurende het weekend.
Nog een beetje verder gezocht via het internet en al spoedig begon mij duidelijk te worden dat die ruthenium een zeer zeldzaam metaal is dat maar in zeer kleine hoeveelheden gevonden wordt en in bepaalde omstandigheden zelfs een vrij gevaarlijk spul is.
Naar de voorzitter van de mineralogische kring gebeld, ACAM, om wat inlichtingen in te winnen.
Daar werd alles bevestigd: dat is uitermate zeldzaam, voor wat moet dat dienen, ge gaat dat nergens niet vinden en let op dat is gevaarlijk spul....
En toen; als iemand dat verkoopt zal het UMICORE zijn.
Nu ligt de afdeling van UMICORE die zich specialiseert in edele metalen in Hoboken, zo goed als in mijn achtertuin...
Dus op maandag naar UMICORE getelefoneerd. Een vriendelijke juffrouw of dame antwoordde mij...of ze rhutenium hadden ?
Zeer simpel, ja, hoeveel zou ik willen ?
Ook even geïnformeerd hoeveel dat wel zou kosten maar daarop wilde ze geen antwoord geven. Wel kreeg ik het telefoonnummer van een meneer die zich met dergelijk materiaal bezig hield en zelfs zijn E-mail adres.
Toen heb ik mij verder onthouden en alle info doorgegeven aan de persoon die naar het rhutenium zocht.
Een week later stond hij bij mij thuis met een prachtig houten kistje, verzegeld met blauwe bandjes.
Ik dacht dat hij een plak metaal uit zijn zak zou halen maar het bleek om een wit poeder te gaan.
Honderd gram rhutenium. Tweeduizend dollar !
Toen hij er mee naar huis reed heb ik even gecontroleerd of mijn tafel was het kistje gestaan had, nog intact was.... maar.. geen beschadigingen opgemerkt !
Het pakketje schijnt nadien naar Duitsland verhuisd te zijn...
Als er weldra blauw gouden juwelen op de markt komen. Ik heb daar aan meegewerkt ....
Woensdag 8 augustus 2007
Fokker
|
Enkele weken geleden zat ik per toeval vele malen aan tafel met een groepje Duitsers.
Nu is mijn Duits niet meer wat het geweest is en buiten “planckskes sagen” en “der, die, das”, kom ik niet veel verder...
Gelukkig voor mij zat er in het gezelschap een vriendelijk dame die Engels sprak.
Zodoende zaten we daarna elke avond naast mekaar wat keuvelend over koetjes en kalfjes.
( Cows and calfs, in dit geval...)
Waarover praat je dan zoal, van alles en nog wat, tot ze vertelde dat ze tien jaar lang air hostess geweest was bij een of andere mij totaal onbekende Duitse luchtvaartmaatschappij.
Daardoor was ze ook meertalig, ze sprak eveneens een behoorlijk mondje vol Frans en ze kon in perfect Nederlands zeggen; de passagiers met een ticket voor Amsterdam, Schiphol, gelieve het vliegtuig te verlaten langs de deur achteraan.
Later begin je wilde verhalen te vertellen over grote jets die bijna kantelden tijdens de vlucht of over die captain die het hele verslag deed van een baseballmatch tijdens een trans-Atlantische vlucht naar de US...
Maar nee, zij had steeds gevlogen in een Fokker. Nu bestaan er vele types van Fokker vliegtuigen maar ik vermoed dat het over de Fokker Friendschip ging... Een vliegtuig(je) dat nog steeds gebruikt wordt om passagiers te vervoeren. Ik zie er hier in Antwerpen steeds één rond elf uur dertig richting Deurne vliegen en ’s avonds rond zes uur komt er weer één....
Toevallig heb ik er ook enkele keren met kunnen meevliegen. Het is een aangenaam klein vliegtuigje, ten opzichte van een Boeing 747 toch, het geluid van de propellers en de hobbelende vlucht, het is eens een ander ervaring dan in die logge reuzenvliegtuigen...
Er kunnen zo ongeveer tachtig passagiers in dacht ik....
Enfin gans deze uitleg om er toe te komen dat ik op één van de vluchten met een Fokker iets meegemaakt heb dat weinig anderen ooit zullen meegemaakt hebben of nog kunnen navertellen.
Vermits ik dit nu schrijf heb ik het overleefd...!
We zouden naar Luanda vliegen, dat is de hoofdstad van Angola...in Afrika.
We dat zijn: Roger, een leraar van de hotelschool van Koksijde, ikzelf en twee Antwerpse artiesten die destijds een beetje bekendheid genoten ; Serge en Rita.
De vlucht ging van Brussel naar Kinshasa met een vliegtuig van Sabena (zaliger)
Van die vlucht herinner ik mij niets meer, alleen dat ik gans de nacht geslapen heb...
Vanuit Kinshasa ging er dan een vlucht naar Luanda, inderdaad met zo een “kleine” Fokker...
Stel je dus het vliegtuig voor: de achterdeur geopend. Twee dikke zwarte matrones die als hostess fungeren. De passagiers stappen in via een laddertje en zoeken hun zitje op...
Het vliegtuig was geparfumeerd met de geur van gezouten en gedroogde kabeljauw, dat ‘s morgens op je nuchtere maag.
Achteraan in het vliegtuig ontstaat er grote herrie... Helemaal duidelijk was het niet maar ik begreep dat het vliegtuig te zwaar geladen was en dat er bagage uit moest want dat zij anders niet zouden kunnen vertrekken... Nu, een deel van die bagage zat geladen achteraan in de staart van het vliegtuig...
De deur van de stuurcabine vliegt open, de captain, grote chef, komt er uit en begint zich te bemoeien in het krakeel en beveelt dat er bagage uit het vliegtuig moet gegooid worden... Gegooid zeg ik wel... ze begonnen inderdaad allerlei pakken en zakken vanuit de staart van het vliegtuig gewoon naar beneden te gooien, misschien wel vier, vijf meter dieper, de tarmac op...
Tot daar geen probleem tot er plotseling ook een gitaar uit het vliegtuig gegooid wordt....boiink, op het asfalt...
Serge, de zanger herkent zijn gitaar, vliegt recht uit zijn stoel en begint daar een kabaal te maken, dat, dat zijn gitaar is en dat hij die moet hebben, uiteraard, en er ontstaat een nog grotere herrie, trouwens hoeveel weegt een gitaar...???
De chef piloot, trekt zijn schouders op en gaat doodgemoederd terug naar de besturingscabine, zet zich naast de tweede, we kunnen ze zien want de deur van de stuurhut staat wagenwijd open.... Hij start de turboprops en begint te taxiën.... Serge in alle staten vliegt naar voor naar de piloten, mijn gitaar moet mee, mijn gitaar moet mee en een hele scheldtirade volgt nog, het vliegtuig taxiet gewoon door....
We horen de motoren luider grommen, teken dat ie zal opstijgen, het vliegtuig versnelt, en versnelt...
Serge wordt woest en grijpt de piloot bij zijn strot.... Mijn gitaar !!!!
Het vliegtuig stijgt op, bestuurd door een piloot die bezig aan de wurgingsdood te ontsnappen....
Fokkers zijn blijkbaar goede machines, het vliegtuig is verder gewoon opgestegen, met een versufte piloot, verder hebben we een aangename vlucht gehad boven de reusachtige tropische wouden van Zaïre en Angola... de term ‘luchtzakken” hebben we toen wel opnieuw geleerd...
Eens in Luanda was de anderen hun bagage, ook de mijne, er ook niet bij... de klassieke historie. Is ze er ook in Kinshasa uitgegooid, wie weet.
Volgende week komt er weer een vliegtuig en die brengt de bagage mee... ! Dat was de troost. Ondertussen is het een kwestie van zich behelpen, roeien met de riemen die men heeft.
Het hotel zorgde er wel voor dat we elke avond twee flessen whisky kregen om het leed te verzachten....
Koppijn dat ik daar gehad heb....!
Over de poging tot wurgen van een piloot in actie is er verder nooit niets meer gehoord!
Zondag 22 april 2007
De gekaapte trein
De laatste treinstakingen deden mij terug denken aan een voorval uit mijn jeugdjaren.
Het moet ergens in het begin van de jaren zestig geweest zijn. Er was toen een algemene en zeer grimmige treinstaking. Waarom dat weet ik niet meer en de herinnering aan het voorval is nogal vaag maar het past wel perfect in dit blog over straffe kost!
Dus er was een treinstaking.
Maandag gingen we naar school, de hotelschool in Koksijde en namen daarvoor de trein van Brussel naar Adinkerke. Een spoorlijn die nog steeds bestaat.
Het was al zeer rommelig geweest met treinen die wel en niet reden en de trein die we moesten nemen reed niet, maar de volgende dan weer wel...
Tijdens die staking stopte die trein in Gent, dat deed hij altijd wel maar nu bleef hij er ook staan. Hij reed niet verder. Staking !
Nu, als student vind je dat niet erg, staking is overmacht en we namen het er goed van en gingen in een frituur op tien uur ‘s morgens biefstuk met frieten eten in Gent... Met veel pinten daarbij natuurlijk. Al ons zakgeld voor de rest van de week er reeds doordraaiend...
Laat in de namiddag zijn we in Koksijde gearriveerd. “Ja, meneer den directeur ‘t is treinstaking” ....alsof hij dat ook niet wist en hij wist ook dat er ondertussen reeds twee andere treinen toegekomen waren...
De week gaat voorbij en de volgende zaterdag zouden we ook terug naar huis keren. Maar, ‘t was nog steeds staking en de staking was heel wat grimmiger geworden. Er reden bijna geen treinen meer.
Toch hadden we vernomen dat er op zaterdagvoormiddag een trein van Adinkerke naar Brussel zou rijden. Dus allen daarheen.
Inderdaad, er komt zo een losse wagon aan , één rijtuig, wij noemden dat toen een losse geit....
Ik geloof dat zoiets officieel een motorrijtuig heet. Op de koop toe stond dat rijtuig volgepropt met reizigers. Ik zeg wel, stond, want zitten was er niet bij.... Zeker het dubbele van de toegelaten capaciteit van het voertuig was bezet. Niemand is ooit komen vragen naar onze kaartjes, dat deed er ook niet toe, we reden naar Brussel....
Wij stonden, we waren met een groepje van een zestal studentjes, vooraan tegen het tussenvenster geplakt van de bestuurderscabine. Zoals alle jongeren van die leeftijd, achttien ongeveer, waren wij zeer geïnteresseerd hoe of zo een trein nu wel werkte.
Heel simpel ; zoals een auto...
Versnellingen, ontkoppelingpedaal, enz... Dat zouden we zelf ook wel kunnen, zo een trein besturen....
Let wel, het was één wagen.... met dieselmotor....
De trein stopte op zijn gewone haltes: Veurne, Roeselare, Lichtervelde....
In Lichtervelde stapte de bestuurder uit, ging het station binnen .....en kwam niet meer terug....
Na een kwartier is er dan iemand gaan vragen wat er nu eigenlijk gebeurde of zou gebeuren.... De deuren van het treinstel konden geopend worden. Dat is belangrijk, seffens toch...
De treinbestuurder was het beu en wilde niet meer verder rijden....
Ja, maar, zo gaat dat niet hé, wij wilden naar Brussel ! In Lichtervelde was er geen vreugde te rapen !
Toen kwam het duivels idee: we gaan de trein kapen !
We hadden gezien hoe hij kon starten en stoppen, het rijden konden we onderweg wel leren...
Wie zich in de bestuurderszetel gezet heeft ga ik hier niet vertellen, ik weet zeer goed wie het was, de man is ondertussen reeds gestorven, veel te vroeg... Toen was hij nog een jonge snaak ...
Hij zette zich achter het soort stuur, startte de wagen, en die ging zelfs aan het grommen... Ontkoppelingspedaal ingetrapt.... Een stang in eerste versnelling gewrikt, pedaal lossen wat “gas” geven..... en daar gingen we, tot groot jolijt van alle passagiers die nog overgebleven waren....
Toen sloeg de paniek bij onze nieuwbakken "machinist" waarschijnlijk toe... Een spoorweg is geen autosnelweg, hoe gaat dat daar.....paniek....!
Op hetzelfde ogenblik kwam de echte bestuurder terug uit het station gelopen om zijn trein te “pakken”.... Bij onze student bestuurder sloeg waarschijnlijk ook de schrik om het hart, stopte de trein en is weggevlucht.... de deuren konden open, weet je nog ?
Wat er daarna verder gebeurde ? Niets.... We hebben nooit verklapt wie die kaper was, we kenden hem zelfs niet...!!!
Volgende maandag zijn we gewoon terug naar school gegaan, wel met moeilijkheden, want die staking heeft ongeveer drie weken geduurd dacht ik....
Er zijn mensen van de NMBS op bezoek geweest, we hebben ze een goede maaltijd voorgezet, ze hebben lekker gegeten, en .....mij naam is haas....!
Vrijdag 9 maart 2007
Beroofd
Smiling Cobra schreef onlangs in één van zijn verhalen dat hij zich feestelijk uitgedost had om met een bevriend paar ergens uit te gaan eten.
Net toen hij zich in zijn feestelijk pak met das gewurmd had krijgt hij telefoon van het ander stel, de vrouw is ziek en ze kunnen daarom niet mee.
Hij verontschuldigd zich beleefd maar is in alle staten wegens verloren tijd, mooi opgedoft en nu alles voor niets.
Dus besluit hij, ik ga alleen op restaurant, zijn outfit is toch reeds in orde.
Terwijl hij in het restaurant zit te wachten aan het raam ziet hij buiten op het plein het zogenaamde bevriende koppel lopen, de vrouw in super goeie doen. Ziek ? Alles behalve...
’t Is om ....Ja om wat ? De vriendschap zal daarna waarschijnlijk wel enkele graden lager gezet geweest zijn....
Maar dit voorvalletje deed me terug denken aan een gelijkaardig feit ten tijde dat ik, wij moet ik zeggen, in Spanje werkten.
Ik dus, werkte er in een hotelletje maar wij woonden het dorp ernaast. Prachtig dorpje en we woonden er in een prachtig huis !!!
In het hotel logeerde een koppel uit Zuid Afrika. Vriendelijk mensen en het hotelletje was zodanig klein dat we mekaar af en toe wel eens tegen het lijf liepen. Van het een kwam het ander en we maakten af en toe wel eens een praatje.
Op een mooie namiddag nodigde ik hun uit om thuis koffie te komen drinken.
We praatten wat over koetje en kalfjes, lieten hun het huis zien, want het was een zeer mooi huis, hoog boven op een rotswand met uitzicht over de Middellandse zee en interessant voor mij, de dorpskroeg juist naast de deur. Bij Trini en Pepe... wat wil je nog meer...
Het Zuid-Afrikaanse stel logeerde lang in het hotel en op een mooie dag inviteerde hij ons om ergens “cabrita” te gaan eten. Dit omdat ik hem verteld had dat geit nu niet bepaald mijn lievelingskost is. Ik hou niet van geiten...!
Hij kende een restaurant waar ze subliem jonge geitjes klaar maakten en we zouden er samen eens naar toe gaan.
Goed, ik wou wel eens proberen, “cabrita” klinkt al wat exotischer dan “geit”...
Dus op dinsdag of woensdag, mijn vrije dag, weet ik niet meer, zouden we naar het fameuze restaurant gaan. Hij, de man, had alles reeds geregeld, de plaatsen waren gereserveerd.
Een uur voor we samen zouden vertrekken komt hij me melden dat er iets met zijn paspoort niet in orde is en dat hij dringend naar de “guardia civil” moet om enkele zaken te regelen maar dat er van op restaurant gaan nu niets kan in huis komen....
Spijtig, een andere keer dan maar..... Maar zegt hij de plaatsen zijn toch gereserveerd, ik heb reeds afgebeld maar ga er toch naar toe, alles is geregeld, je hebt vrij en alles is voorzien...
Ja, natuurlijk, overmacht noemt men zoiets en inderdaad wij, mijn vrouw en ik stonden klaar om ook eens uit te gaan eten, die kans deed zich niet zo dikwijls voor.
Dus, wij weg....
Eerlijk gezegd, de “cabrita” heeft lekker gesmaakt.
Een weelderige serveerster die ons bediende en het zonnetje scheen door het lover van de moerbeiboom waaronder we zaten...
’s Anderdaags was het Eurovisie songfestival....Dat herinner ik mij nog zeer goed.
Later toen alle stukjes van de puzzel in mekaar klikten werd alles duidelijk of toch duidelijker...
De hotelgast had zich nogmaals verontschuldigd om niet mee te kunnen maar er zou wel een andere dag komen en vroeg tussen zijn tanden door of we naar het songfestival zouden kijken op TV....
Het was net het festival na Sandra Kim en nu werd het uitgezonden vanuit Brussel met Viktor Lazlo als presentatrice. Als je op dat ogenblik in Spanje zit, dan moet dat meegemaakt worden...
Tot daar alle voorbereidingen...
Enkele dagen later komt mijn vrouw zo wat zenuwachtig uit de slaapkamer en vraagt mij of ik weet waar haar halssnoer met robijnen is.
Weet ik veel, ik draag geen halssnoeren!
Ja maar zij vind het nergens meer....
Nadien bleken vele juwelen te ontbreken, allemaal verdwenen...alleen de echt mooie dure stukken waren weg...foetsjie !
Geween en tandengeknars....
Iemand moet die spullen dus gestolen hebben!
Ja maar wij zijn hier toch steeds, hoe kan hier nu iemand iets stelen ???
Niemand komt hier binnen... Tenzij...?
Onze fameuze hotelgast had terwijl reeds een slechte reputatie gebouwd, zijn rekeningen van zowel van hotel als restaurant bleven onbetaald en stilaan begonnen de puzzelstukjes in elkaar te klikken.
Mijnheer de Zuid-Afrikaan, als hij dat ook al was, had ons weg gestuurd naar het restaurant ondertussen heeft hij ingebroken, langs het venstertje van de badkamer, dat hebben we later ontdekt en heeft eerst zijn verkenningsronde gemaakt of reeds een deel gestolen.
’s Anderdaags, tijdens het songfestival, heeft hij dan zijn grote slag geslagen of heeft nog meer gestolen, wie weet dat...
Het ergste aan het verhaal is dat dit alles niet bewijsbaar is.
We hebben nog met de hoteleigenares nog hun kamer doorzocht maar niets te vinden natuurlijk.
We hebben wel wat voetafdrukken gevonden, maar van wie waren die ?
De politie: die toeristen, die spelen alles kwijt ...! Volgens hun toch!
Toen zij, de Zuid-Afrikaanders uiteindelijk vertrokken heeft hij mij zijn foto gegeven. Zo zou ik hem nog lang herinneren.... Hij was duiker, zegde hij, en dit was een werkfoto...
Ook zonder foto ben ik hem nog steeds niet vergeten!
Alleen ben ik zijn naam vergeten, ik dacht dat het John was....
Maandag 19 februari 2007
De schildpad en de haas
Tijdens mijn werkzaamheden destijds in Korea werd ik rond gereden in een auto met chauffeur.
‘t was wel een klein autootje en met een manke Koreaanse chauffeur maar stijl had het wel.
De chauffeur was er gedurende de werkdagen, de andere dagen mochten we de auto houden en zelf rijden.
Dit betekende ook dat rijden in de hoofdstad Seoul en omstreken tijdens de weekends zeer gevaarlijk was...voor de Koreanen.
Nu, daar gaat het hier nu niet over maar over mijn chauffeur: mister OH...
OH was zijn familienaam wat zoveel betekent als vis...Mijnheer VIS.
Tijdens onze ritten van en naar het werk babbelden over van alles en nog wat en soms vertelden we wel eens sprookjes aan mekaar.
Ik vertelde van Hansje en Grietje en van de zeven geitjes en hij vertelde dan van de schildpad en de haas.
Niet van die haas die eerst een slaapje ging doen en dacht dat hij tijd genoeg had om de koers te winnen van de landschildpad, maar over een zeeschildpad en een gewone haas. ( The turtle and the hare )
Er was eens een haas, zo beginnen vele sprookjes, een uiltje aan het vangen aan de rand van de zee...
De zee kabbelde rustig, het zonnetje scheen en alles was vredig.
De golfjes kabbelden bedaard en braken met een schuimrandje op het witte zandstrand.
Opeens kwam er onrust in het water en een grote zeeschildpad dook op uit de golven en klauterde log en moeizaam op het strand.
Zij bekeek de haas en de haas bekeek de schildpad.
De schildpad vroeg : ben jij een haas ?
Ja, dat zie je toch antwoordde de haas.
Ik woon in de zee en heb nog nooit een haas gezien antwoordde de schildpad daarop.
Wel, ik had nog nooit een schildpad gezien repliceerde de haas.
Zo onder water leven dat moet toch wel een wonderlijk leven zijn ?
Zou je het eens willen meemaken vroeg de schildpad.
Ja, maar ik kan niet onder water leven. Ik zou verdrinken.
Maar nee, de schildpad kende en toverspreuk waardoor de haas onder water zou kunnen ademen...
Indien dat zou kunnen dan wou de haas zeker eens een kijkje op de bodem van de zee gaan nemen. Ook omdat de schildpad volgens zijn zeggen in het paleis van de zeekoning leefde.
De schildpad omschreef dat paleis van de zeekoning als iets buitengewoon prachtig wat de haas zeker nog nooit gezien zou hebben. Een waterpaleis met doorzichtige wanden, met honderden vissoorten , zeemeerminnen, zeesterren en luchtbelletje ten allen kanten.
Ja, dat wou de haas wel een meemaken.
Hij klampte zich vast aan de hals van de schildpad, deze sprak een toverspreuk uit en hop....daar gingen ze onder water.
De duik naar beneden was prachtig....Overal vissen, in allerlei kleuren, wonderlijke octopussen, knoestige kreeften en flitsende vissen.
Zij kwamen al vrij snel bij het paleis, nog een stevige duik en daar kwamen ze aan in een ongeëvenaard prachtige onderwaterwoning. Zoiets had de haas nog nooit gezien.
Alle glinsterende tinten van azuurblauw en smaragdgroen. Het paleis was een enorm grote luchtbel waarin iedereen gemakkelijk kon rondwandelen, de vissen konden zo naar binnen en weer naar buiten door de wanden.
Door kleine watervalletjes was de ruimte verdeeld in verschillende kamers en zalen.
En ? Vroeg de schildpad. Wat vind je hiervan ?
Zoiets prachtigs had de haas nog nooit gezien moest hij toegeven.
Daarna werd hij voorgesteld aan de zeekoning, een statige grote figuur met lange warrige haren, een wijde mantel en een drietand in zijn hand. Hij had iets triests in zijn blik....zo leek het toch.
Wees welkom in mijn paleis, sprak de zeekoning.... Kijk maar even rond, je mag overal rondlopen, straks zien we mekaar weer...
Ondertussen leek het ook of er steeds maar meer bezoekers in het paleis aankwamen en stilaan zag de haas overal merkwaardige figuren rondlopen, of zwemmen of kruipen....
Grote, kleine, met schubben, met scharen, sommigen met een staart andere met een bovenlichaam van een mens...of met tentakels
De haas dwaalde met grote verwonderde ogen door het paleis, overal was er wel wat te bewonderen, allemaal even fantastisch en overweldigend mooi.
Zijn aandacht werd getrokken door twee zeemeerminnen die achter een watermuurtje een vertrouwelijk gespekje aan het voeren waren.
Hazen zijn ook nieuwsgierig en toen hoorde hij het : dit is toch wel erg van de prinses dat zij nu reeds zo jong moet sterven.... de zeekoning ziet er toch zo triest uit. Alleen de lever van een haas kan haar redden. De vissenmedicijnman heeft gezegd dat alleen het eten van een hazenlever haar leven kan redden.... ( Hij had dat gelezen in het grote Piet Huysentruyt ’s kookboek ) Hopelijk kunnen ze snel een haas te pakken krijgen.
Ohlala, de haas kreeg snel het plannetje door. Hij, hij was de haas die ze nodig hadden om voor de lever te zorgen.
Hazen zijn slim en zijn ontsnappingsplannetje was dan ook snel klaar.
Hij ging terug naar de schildpad en vertelde dat hij per toeval het gesprek van de twee zeemeerminnen gehoord had en dat hij waarschijnlijk de haas was die ze nodig hadden voor de lever.
De schildpad bekende zijn snode euvele daad om hem naar de zeebodem te brengen maar dat er toch geen weg terug was.... Niemand zou hem ook nog maar naar buiten laten. Daarbij de toverspreuk om onder water te kunnen leven was opgebruikt en hij zou toch niet terug kunnen...
Ja, maar....nu was het de haas weer....
Jullie weten blijkbaar niet dat hazen hun lever uit hun lichaam kunnen halen...?
Als wij een beetje moe zijn of wat teveel gegist berkensap hebben gedronken, dan halen we onze lever uit onze buik en wassen hem even in zeewater. Daarna moet de lever een uurtje drogen en dan is ie weer goed en fris voor een poosje!
Toen jij, schildpad, uit het water opdook was ik een uiltje aan het knappen terwijl mijn lever lag te drogen op het strand....
Ik heb mijn lever niet bij me!
De schildpad wist niet wat haar overkwam. Haar mooi plannetje, waarvoor zij door de zeekoning bevorderd zou worden tot eredame, viel in duigen....
Maar zegde de haas. Er is toch geen enkel probleem. We gaan gewoon mijn lever halen.
Die ligt daar vast en zeker nog wel op het strand. Ik heb die niet nodig. Wij hazen kunnen leven zonder lever....
Dus breng mij even terug naar boven, we halen mijn lever en ik blijf nadien hier tot de prinses weer beter is....
Het plan werd goedgekeurd. De toverspreuk om door het water te kunnen reizen werd weer opnieuw uitgesproken en weg waren ze.....naar de oppervlakte van de zee.
De schildpad was een goede navigator en ze kwamen terug boven water op dezelfde plaats waar ze vertrokken waren....
De haas sprong, als een haas...van de schildpad haar rug en rende weg in ijltempo....het hazenpad kiezend!
Wat er nadien met de prinses en de schildpad gebeurde wordt er niet bij verteld....
Er is geen happy end.
Er komt ook geen varken met een lange snuit want die kunnen ook niet onder water leven...
Geschreven door Nicolay om 00:00
Reageer op dit bericht
Zondag 24 december 2006
Dmitri Sjostakovitsj
Lang geleden dat ik hier nog wat gepost heb op dit blog. Dat heeft te maken met andere activiteiten op mijn website en de twee andere blogs. Er zijn prioriteiten en de laagste prioriteit geldt voor dit blog. ’t Is maar een uitlaatklep...
Nochtans wou ik al lang wat schrijven over het concert van Dmitri Sjostakovitsj dat ik ooit meegemaakt heb in Korea.
Het moet waarschijnlijk in 1983 geweest zijn of daaromtrent.
Dmitri Sjostakovitsj zelf kwam niet om de eenvoudige reden dat hij reeds sinds 1975 overleden is. Maar Maksim, de zoon van Dmitri kwam naar Japan en zou ook een optreden verzorgen in Korea in het “Sejong Cultural Center”.
Niet dat ik zo een fanaat ben van klassieke muziek maar in het buitenland begint men dergelijk soort muziek al vlug op prijs te stellen. Alle cassettes zijn vlug “afgezaagd” en de lokale radio, ja, dat is ook niet wat je er van verwacht.
Toch had Korea twee klassieke radiozenders van zeer hoge kwaliteit. Het waren dikwijls deze zenders die voor de organisatie van de klassieke concerten zorgden.
Maar Sjostakovitsj zou dus komen. Er was in het begin nog wat herrie omdat hij eerst in Japan optrad, de Koreanen haten de Jappen hartsgrondig.... en met reden....
Er was ook iets omdat Sjostakovitsj een Rus is en Rusland was ook niet de meest bevriende natie voor de Koreanen.
Maar hij kwam!
Samen met zijn zoon, ook een Dmitri Sjostakovitsj, maar dan wel wat jonger !
Samen speelden ze de muziek van hun vader, respectievelijk grootvader.....
De vijfde symfonie, onder andere....
Maksim dirigeerde de muziek van zijn vader Dmitri en de jonge Dmitri zat aan de piano. Als solist....
Geweldig, dus drie keer Sjostakovitsj op één podium....
Muziek beschrijven is moeilijk maar laat ons maar zeggen dat het een puik concert was. Dat is het minste wat er van te zeggen viel.
Na afloop ging vader Maksim naar zijn zoon om hem te feliciteren en gaf hen daarbij de “accolade”. De vaderlijke of broederlijke kus.....Daarbij mekaar zo een schouderklopje gevend.
De koele Koreanen hadden zoiets nog nooit meegemaakt en barsten in een luid applaus uit zelfs met de voeten stampend op de grond....Encore, encore...
Hoeveel bisnummertjes ze gegeven hebben weet ik niet meer maar de belevenis was wel onvergetelijk....
Lees meer over Sjostakovitsj door op zijn foto te klikken.
Geschreven door Nicolay om 00:00
Reageer op dit bericht