De boekenbeurs staat voor de deur.

Als men op de trein leest krijgt men cadeautjes.

Radio 2 vraagt welk boek je aangezet heeft tot verder lezen...

Bij mij was dat het kookboek van de boerinnenbond.

Samen met de “Mechelse catechismus” moet dat zowat het eerste boek zijn dat ik ooit gelezen heb. Nu ja, lezen...

Het startte allemaal , ik moet zo wat in het tweede leerjaar gezeten hebben, toen mijn moeder bij haar broer ging helpen om de oogst binnen te halen. Dat ging toen nog met kar en paard, veel handenarbeid en het duurde wel even! 

Ik zat dan alleen thuis, dat kon toen ook nog en moeder vroeg dan of ik al de aardappelen wou schillen voor ’s avonds...

Ze zette twee wekkers klaar, één die werkte en één die stil stond. Als ze alle twee gelijk stonden zou ze thuis komen. Ondertussen heb ik geleerd dat om zes uur was.

Ik kon de aardappelen amper vast houden in mijn kleine pootjes en hield ze tegen mijn borst aan geklemd en peuterde er dan de schil af met een dunschiller...dus zonder bloed vergieten !

Tegen zes uur stonden de patatjes dan netjes geschild. Dat denk ik toch ...

Volgende stap was dan om ook al wat sla uit de tuin te halen en die al te wassen.

Bij sla hoort mayonaise, die heb ik dan ook maar leren maken. Allemaal tijdens de zonnige juli of augustusmaanden...

Ondertussen dan ook aan het snuffelen gegaan in het kookboek of er geen dingen in stonden die ik ook reeds zou kunnen maken vooraleer ons moeder thuiskwam.

Zo ontdekte ik de “quatre-quart” , vier vierden gebak !

Na controle van de schapraai bleek alles in voorraad te zijn. Eieren, zelfrijzende bloem, suiker en boter. Van alles 250 gram.

Eerst de suiker met de boter goed mengen, dan de eieren er bij, één voor één en maar roeren en ten slotte de bloem.

Als bakvorm hadden we zo een springvorm, die gebruikt werd bij het maken van biscuit.

De vorm netjes ingeboterd, het deeg er in ...en er was genoeg deeg, ik kon het zelfs mooi op een hoopje strijken. Zo dacht ik dat er een koek zou ontstaan die zo mooi bol zou staan na het bakken.

We hadden toen zo een primitieve gasoven, tien minuten voorverwarmd want dat stond in het boek, taart er in en dan maar wachten !

Na enkele minuten begon het al lekker te ruiken maar nog even later steeg er een brandgeur op uit de oven.

Voorzichtig gaan kijken; en wat gebeurde er...? Wat ik toen niet wist was, dat het deeg zou beginnen rijzen en nu begon het uit de vorm te rijzen en liep op de bodem van de oven en begon daar te verbranden. Er stegen vette walmen uit de open op maar de taart zelf bleef er vrij mooi uit zien. Nadien de verbrande stukken gewoon in het toilet gekieperd en dacht dat moeder het niet zou weten. Ze heeft ook nooit iets gezegd ( ze was slimmer dan dat ) en vond de resterende taart ook heel lekker. Na...!

Hetgeen er van restte was zelfs goed eetbaar, gelukkig maar !

Nadien heb ik nog allerlei recepten geprobeerd, onder andere biscuit, smoutebollen van aardappelen, vlierbollen, deze herinner ik mij nog goed. Wat ik mij ook nog goed herinner is dat er veel mislukkingen in het WC beland zijn.

Later is alles toch nog goed gekomen.

Vroeger werd ik aanzien als specialist in het maken van ornamentale stukken voor koude buffetten.

Ergens in Zuid-Westvlaanderen was er zo een gereputeerde zaak waar ik regelmatig uitgenodigd werd om enkele stukken te maken voor de “chique” koude buffetten.

Zulke buffetten waren steeds voor veel personen bedoeld, minsten een honderdtal, anders was het sop de kool niet waard...

Dus op een mooie dag weer zo een paar sierschotels gaan maken maar dergelijke creaties worden niet gemaakt op metalen schotels of spiegels maar op stevige platen vezelplaat die bekleed worden met aluminiumfolie. Het probleem hierbij is dat de randen, de uiterste randen, nooit mooi kunnen afgewerkt worden. Een oplossing was om daar dan schijfjes citroen afwisselend met tomaat of komkommer en dergelijke er rondom te leggen maar dat is allemaal veel werk. Een veel simpelere oplossing was om er met een spuitzak er een mooie rand rond te spuiten met zacht gemaakte margarine, ’t is toch maar ter versiering. Boter was daar een beetje te duur voor.

Nu hadden ze bij het opzetten van dat buffet in de zaal toch die schotel compleet gelijk met de rand van de buffettafel gezet zeker...dus die margarineboord liep gelijk met de rand van de tafel aan de zijde waar het publiek langs kwam. ( Maar ik wist dat niet !)

Tijdens het buffet even gaan kijken....en wat zie ik, chique publiek, jongens toch, allemaal dames met veel kledij onderaan en weinig boven, mannen in zwarte pakken of smokingjasjes, die voorbij die tafel komen met hun bord, om zich te laten bedienen. Al degenen wat dicht tegen de tafel gelopen hebben, hadden kleren aan, vol gesmeerd met klodders margarine....

In dezelfde zaak maar tijdens een ander buffet had ik mandjes gemaakt met daarin “neptruffels” .

Even uitleggen. Het waren mandjes gemaakt in aardappeljulienne en dan gebakken in de frituur. Naar het schijnt ziet men die nu regelmatig bij “de chinees”.

Deze mandjes werden dan gevuld met namaaktruffels. Eenvoudig hoor; neem nog warme koffiegruis ( prut) en los daar enkele ( vele) bladeren geweekte gelatine in op. Laat even bekoelen en begin er dan bollen van te vormen ter grootte van een truffel en laat ze drogen en verharden in de koelkast. De vorm mag vrij ruw zijn , anders ziet het er niet “echt” uit !!!

Van op een afstand van een meter bekeken zou je zweren dat er echte truffels liggen !

Dus die mandjes stonden her en der verspreid op het buffet als decoratie !

Op het einde van het buffet, ik sta zo wat van ver te kijken, komt er een chique madame met haar bord in haar hand en aan haar arm hing haar handtas....reeds een beetje geopend...

Zij nam zo een beetje van één en ander tot ze bij een mandje met “truffels” kwam en kieperde de inhoud snel in de geopende handtas....

 ’s Anderendaags had ik een vlieg willen zijn ....

Voor degenen die deze blog regelmatig volgen, het was duidelijk merkbaar dat deze op automatische piloot voort draaide!

Goed, we, dat zijn  mijn vrouw en ik , terug uit de Périgord, niet uit vakantie zoals iedereen denkt maar terug na een zware werkperiode.

De school is dan ondertussen reeds opgestart maar die kunnen het wel even zonder mij stellen maar dat wil ook zeggen dat de eerste schoolweek voor mij dan ook zeer hectisch is.( ‘k weet van niks !)

Blogs opvullen komt dan op het laagste niveau te staan maar we zijn er weer, moe maar gelukkig en ondertussen zelfs fris en vrolijk!

In Frankrijk weer enkele nieuwe producten leren kennen. Ik wou de foto’s tonen via “Webshots” maar ‘k heb zo wat problemen met die firma. Hopelijk raken ze opgelost en dan kan ik de foto’s publiceren. ’t Zijn er nogal wat.

Enfin ; lavagnons, ooit van gehoord? Ik ook niet, zelfs niet via Google te vinden. (Wel via Google.fr...)

Heel lekkere kleine schaaldiertjes maar dus alleen maar te vinden in de buurt van Arcachon.

In de supermarkt ( Leclerc) waren “nectavignes” te koop , een kruising tussen wijnperzikken en nectarines, donkerpaars van kleur, eigenlijk er niet zo smakelijk uitziende maar uitermate lekker. Het vruchtvlees is donker paarsrood.

Platte perziken waren er ook, maar die zijn ondertussen gewoon , normaal geworden.

Zwarte tomaten, niets speciaals behalve de prijs, ook tomaten “coeur de boeuf”, zeer vlezig en praktisch geen pitten, zeer geschikt om er “tomates concasées” van te maken.

Ook een speciale komkommer gevonden maar dat was niets speciaals, deze was een beetje taaier dan de gewone en dat was het dan...

Niet te vergeten , de vijgenboom produceerde vijgen, niet bij te houden om ze te eten en te verwerken tot confituur. Braambessen waren er nu niet zoveel...

Er zijn minstens 10 kilogram vijgen omgezet tot confituur..

Ik heb er ook een deel opgelegd in alcohol, nu wachten tot kerstmis, en dan proeven.

Zo nog wel enkele zaken, maar er waren praktisch geen paddestoelen te verkrijgen!

Dat is dus de minder positieve boodschap, een ramp eigenlijk...

Een beetje verdorde chanterellen waren er te koop en op het einde van de maand augustus werden er “cèpes” aangevoerd uit Hongarije en Roemenië maar dit aan 25 € per kilogram alstublieft....

Een rechtgeaarde Fransman koopt dat niet, loopt er zelfs in een wijde boog omheen. Ik dus ook. Uiteindelijk heb ik dan toch een beetje “cèpes” uit de Corrèze gekocht, volgens de Périgourdins ook niet te vreten maar nood breekt wet. Ze waren lekker enne niet voort vertellen aub !

( Ook 24,85 € per kilogram, dat was toch als iets goedkoper...)

De buurman , Michel, stond elke morgen om vijf uur op om in “zijn” bos te gaan controleren of er nog geen cèpes te vinden waren, maar elke dag, noppes !!!

Tot de laatste dag juist voor ons vertrek staat hij daar ’s avonds met de stralende lach van een overwinnaar met een bakje cèpes, waar hij ze gehaald heeft ??? Dat zal nooit in de analen vermeld worden...

Michel, mijn goede vriend? Vergeet het, ‘k heb er geen enkele gekregen !!!

Zijn foto mag en kan en moet er bij, een pracht van een moment. Apollon was er ook bij, alhoewel die eigenlijk kwam om te kijken of er weer niets was om te eten, paddestoelen lust hij niet !

Noot ; cèpes zijn eekhoorntjesbrood !

De meest geliefde paddestoel van de bewoners uit de Sud- Ouest.

Als de weersomstandigheden gunstig zijn groeien ze massaal en iedereen gaat dan op zoek naar “cèpes”. Als er dan per toeval, zoals dit jaar, door de droge zomer er geen zijn is dat een nationale ramp....voor de Périgourdins en de rest van de bewoners uit het Zuid-Westen van Frankrijk.

Er weer even tussenuit knijpen, spijtig, ’t zal zijn om te werken !

’ t Zal weer wat rustiger worden. De taak roept weer, de vakantiegangers wachten, en ik zal weer in de keuken moeten ... Gelukkig heb ik tijdens “week twee” zeer veel assistenten.

Dus weer voor een drietal weken naar Douchapt, de eendjes opjagen !

Kijken hoe het met Apollon is en Michel gaan helpen bij het wijn maken.

Eén van de grappigste foto’s die daar ooit gemaakt is staat hier boven .

Ooit gehoord van de drie tenoren, Pavarotti, Carreras en Placido Domingo ???

Natuurlijk wie niet ...

Hier zijn het de vier chefs, gerangschikt in volgorde van gewicht :

120, 95, pluimgewicht, 130 kilo ....dat pluimgewicht, de François zal ooit ook wel eens de vereiste norm halen als hij blijft voort ijskreemkes en brandade eten en rode wijn drinken.

Raadsel: wie ben ik ? Eerste prijs een pijp ! Af te halen na 2 oktober in Aantwaarpen. Een onschuldige kinderhand zal de winnaar trekken uit de duizenden inzendingen.

De blog blijft doorlopen, een beetje trager, dan gewoonte en in plaats van de gewone verhaaltjes komen er nu diverse Nederlandse termen, zeg Hollandse uitdrukkingen op te staan.

Deze terminologie is verzameld via een Nederlands forum, al enige tijd geleden.

Hollandse kookboeken zijn nu wel wat uit de mode, maar het kan altijd helpen om ze beter te begrijpen...bijvoorbeeld weten jullie wat “blote billetjes in het gras” zijn ?

Even wachten...

Op 21 september, ga ik terug aan de slag in België, beuh....en dan komen er wel nieuwe verhaaltjes uit de Périgord en vroegere herinneringen.

Het is van dat hé...

Ik heb jullie allerlei wijs gemaakt. Eigenlijk vreesde ik er een beetje voor.

Maar een “expert” , ’t is te zeggen , de Ludo, is even gaan zoeken en is tot de conclusie gekomen dat de persoon die de phyloxera ramp in Frankrijk heeft helpen oplossen niet een mijnheer Baco is, maar Pierre Viala.

Verder doet dit aan het verhaal van Michel en zijn wijnmakerij niet veel.

Hij gebruikt de cépage, baco...

Nu moet ik verder uitzoeken waarom er een slechte naam kleeft op dat druivenras.

Nog vier weken wachten en dan zal ik het weten. Ik zal ter plekke even gaan informeren !

Mail van Ludo :

Fons,

Die Baco dat is fout hoor :

Il suit en cela la passion pour la vigne de son propre père Pierre Viala , qui sauva le vignoble français détruit par le phylloxera dans le premier quart du siècle, en introduisant le porte greffe américain résistant à la maladie.

Het is PIERRE VIALA, in samenwerking met de Texaan Thomas Munson....

Lees hier:

http://www.agriculture.gouv.fr/histoire/5_grands_noms/viala.htm
http://perso.wanadoo.fr/tutures/fra/hist.html
http://www.ville-cognac.fr/article.php3?id_article=6

Mijn antwoord :

We zullen dat rechtzetten en de snoodaard die mij dat wijsgemaakt heeft eens behoorlijk aan de tand voelen.' t Was Stefaan Massart, van Château Vilatte.

Ik heb hem nog een mail gestuurd maar daar heeft hij niet op geantwoord !

Goed, daarmee hebben jullie nu heel mijn E-mail box ingekeken.

Later meer hier over.

Welke zijde van de aluminiumfolie moet naar boven gericht zijn als , een gerecht afgedekt met folie in de oven gaat ?

En in de diepvriezer ?

Bij even na- google-en lezen in boekjes, genre Tante Kaat, krijgt men de meest diverse antwoorden voorgeschoteld. Met zeer ingewikkelde theorieën daarbij, over stralingswarmte en weerkaatsing van de warmte op de glanzende zijde en absorptie aan de andere zijde enz...

In de diepvries zou het dan weer andersom moeten, en nog veel meer van dat soort larie. Erg , hé ! Er zijn zelfs mensen met een ernstige reputatie die zich hier aan bezondigen ..

Ja , erg!  Want het is allemaal larie !

Het onderwerp is ooit al eens behandel geweest in het vroegere zeer populaire programma “Jongens en wetenschap”, waar ik trouwens erelid nummer 577  van ben !!! ( Radio 1)

Daar werd dus ook de vraag gesteld, welke zijde binnen of buiten? De meest diverse antwoorden kwamen dan binnen via telefoon of mail en dan uiteindelijk werd er een “specialist “ bijgehaald, die het goede antwoord kwam geven.

In dit geval was het de directeur ( of zoiets ) van een fabriek in België die aluminiumfolie vervaardigd en de man was zelfs een beetje verwonderd, dat er mensen dachten dat er een verschil was tussen de matte en de glanzende zijde.

Hij legde toen uit dat het verschil tussen mat en glanzend veroorzaakt wordt door het feit dat tijdens de laatste walsfase, er twee vellen folie op elkaar gelegd worden en samen door de wals gehaald worden. Zo ontstaat aan één zijde een blinkende kant en de zijde waar de twee vellen op elkaar zaten is mat. Aluminiumfolie wordt fijn geplet, gewalst dus, tussen twee dicht op elkaar draaiende zeer gladde rollen.

Dan de cruciale vraag, welke kant moet er naar buiten gericht zijn ...?

Er is geen verschil ! De man zijn antwoord was zeer pertinent.

Zeer onlangs kwam ik dezelfde discussie weer eens tegen op het Franse forum van

“ Marmiton”.  Dezelfde discussie en dezelfde uitleg. Uiteindelijk was er dan toch een Française die duidelijk wat Engels kon lezen, wat een zeldzaamheid is in Frankrijk, en zij vond volgende link naar de site van de bijna wereldberoemde firma Reynolds , de best gekende fabrikant van aluminiumfolie.

Hieronder het stukje voor degenen die niet verder willen zoeken :

Which side of Reynolds Wrap® should I use, the shiny or the dull side?
Actually, it makes no difference which side of the Reynolds Wrap® Aluminum Foil you use—both sides do the same fine job of cooking, freezing and storing food. The difference in appearance between dull and shiny is due to the foil manufacturing process. In the final rolling step, two layers of aluminum foil are passed through the rolling mill at the same time. The side coming in contact with the mill's highly polished steel rollers becomes shiny. The other side, not coming in contact with the heavy rollers, comes out with a dull or matte finish.

Ooit van gehoord ?

Het is nochtans een soep die reeds zeer lang bestaat. Het originele recept is ergens in de mist des tijds verdwenen. Het recept van deze zeer kruidige soep zou uit India afkomstig zijn maar andere bronnen beweren dan weer dat de oorsprong van de soep gewoon in Europa zit.

Tijdens de middeleeuwen waren we hier ook niet vies van zwaar gekruid voedsel.

Gember, kruidnagel, peper saffraan, kaneel, het werd allemaal en zeer royaal gebruikt.

Een recept uit de middeleeuwen is de “blanc manger”, ook hiervan is de oorsprong zeer vaag en verwarrend maar in oorsprong was dit een kippensoep, wit van kleur, door de toegevoegde amandelmelk en bij het afkoelen stolde ze tot een vaste massa. Later is men een blanc manger gaan associëren met een zoet nagerecht.

Laat ons dezelfde soep nemen, de Engelsen nemen het recept mee naar India en maken er daar een Indiase versie van, met kip, lamsvlees, rijst, veel kruiden, enz...

Later keert deze soep terug naar Europa en voila , we hebben een kerriesoep of currysoep, voor de Vlamingen. Mulligatawny zou peperwater betekenen.

Er bestaan nu een tweetal varianten, de “Lady Curzon” en de “Mulligatawny”.

Deze huidige recepten zijn eigenlijk Frans.

Waarom nu al deze uitleg ?

Ooit waren we op reis, van Antwerpen naar Nepal. Meestal rijdt men daar naartoe via India...want we reisden over land !

Ergens in New Delhi gingen we eten en wat stond er op de kaart ? Mulligatawny...!

Dat wou ik natuurlijk proeven, de echte Indische versie van de mulligatawny...’k Zou het dan eindelijk weten hoe het “echt” moet.

In India is het meestal zo dat ze wel een uitgebreide kaart hebben maar dat ze uiteindelijk maar één of enkele gerechten in huis hebben. Maar ze hadden de soep !

Het was dan ook een redelijk chic restaurant, met pluche zetels en zelfs tafelkleden op de tafel.

We waren met vier personen. Mijn vrouw en ikzelf zaten op een bank tegen de muur, de twee anderen zaten uiteraard aan de andere kant van de tafel.

De soep werd opgediend en ze zag er uit zoals ik verwacht had. Met stukjes vlees er in en rijst en lichtjes rood gekleurd door tomaten.

Nu bleek de tafel een ietsje te ver van de muur verwijderd te staan om gemakkelijk te kunnen eten.

Ik moest elke keer zeer ver uithalen met de lepel om mijn soep op te scheppen en dan het hele traject doorlopen, terug naar mijn mond.

Dus aan de anderen gevraagd om even op te houden met eten, we zouden proberen om de tafel wat dichterbij te trekken.

Nu hadden die Indiërs die tafel toch wel op vier conservenblikken gezet zeker, zodat ze wat hoger werd.

U moet het maar proberen, een tafel met daarop vier gevulde borden soep, tien centimeter naar beneden doen vallen. Weg, mulligatawny....!

Vroeger heb ik ooit het genoegen gehad om Jelena De Belder te leren kennen. Het was eerder een toeval, zoals zo vele zaken in het leven. Ten tijde dat wij in Korea leefden, zijn wij daar ooit naar een arboretum geweest, eigendom van een Amerikaan, ik dacht ene mijnheer Miller, maar hier kan ik fout zijn. ’t Is ook alweer een tijdje geleden. ( 1980-84 )

Nu bleek dit Koreaans arboretum Belgische planten in de tuin te hebben waarover de eigenaar vrij fier was omdat ze ingevoerd werden via het arboretum van Kalmthout. Van het een komt het ander en de eerstvolgende vakantie in België stonden we dus in Het Kalmthoutse arboretum bij Jelena en Robert De Belder.

Jelena De Belder- Kovacic, was een van de grootste tuindames van de Lage Landen. Samen met haar man, Robert De Belder, bouwde ze het Arboretum van Kalmthout uit tot een van de mooiste tuinen en plantencollecties van België. Ook haar domein Hemelrijk in Essen is eveneens van een zelden geziene schoonheid. Tientallen beroemde botanisten van over de hele wereld waren bij haar in de leer. Jelena De Belder schreef naast talloze artikels in tijdschriften ook meerdere boeken, waaronder het prachtige kijkboek 'De smaak van bloemen', en de monografieën 'Arbres et arbustes' en 'Le livre des baies'.

Hij, Robert, was een ex-diamantair die beschikte over een fabuleuse bibliotheek, handelend over planten uiteraard. Nadien heeft hij door een foutieve belegging in een diamantmijn zijn collectie van de hand moeten doen. Deze boekenverzameling , die een klein fortuin waard was is uiteindelijk voor een bijna belachelijke som verkocht geweest aan een vrij onbekende Amerikaan. Daarbij denk ik nu aan deze mijnheer Miller...

Later is de collectie verder verkocht voor , geen klein fortuin, maar voor een echt fortuin...

Waarom nu al deze uitleg ? Gewoon om te vertellen dat Jelena De Belder niet zo maar de eerste de beste was. De dame is ondertussen overleden...

(Zij zijn het ook die de shiï-take in België geïntroduceerd hebben!)

Tijdens één van onze wandelingen, waar het meestal over paddestoelen ging, ging de aandacht plots naar een onnozel plantje, meestal onkruid genoemd...
Volgens mijn vrouw, en die heeft altijd gelijk, bestaat er geen onkruid. Dat is een uitvinding van de mens, zegt ze ! Elke plant heeft wel zijn reden van bestaan...

Zo ook dit kleine stukje onkruid...

Jelena begon er wild enthousiast over uit te weiden...

Zij is, of was, Joegoslavische van oorsprong...bij ons in Joegoslavië noemen ze deze plant : communisten! Omdat er zoveel van zijn... ( ’t Was nog in de tijd van Tito)

Verder nog, zou ik er soep kunnen van maken die naar kippensoep zou smaken. In Joegoslavië doen ze dat ook... Zoiets moet men mij geen twee keer vertellen en reeds ’s anderendaags, ’s middags, bij mijn schoonmoeder een poging gaan ondernemen. ‘t Was ook de laatste !

Dus , soep gemaakt volgens de regels van de kunst, een uitje, beetje prei, aangestoofd in boter ( margarine, ’t was bij de schoonmoeder ) een grote handvol van het onkruid erbij gedaan, nog even verder stoven, water erbij , aardappel en een bouillonblokje ( schoonmoeder) , een twintigtal minuutjes gekookt. Dan de staafmixer er in en het soepje door een zeef gegoten en vol verwachting : aan tafel ....!

De smaak viel wel mee, zo wat kruidig, maar kippensoep... ?

De rest van de namiddag op het toilet doorgebracht . Gelukkig had mijn schoonmoeder twee toiletten...We waren met drie, begrijpt u ?

Waarschijnlijk heb ik veel te veel van het plantje gebruikt...

Wie een goedkoop purgeermiddel zoekt, niet verder bij nadenken, doen !

Via het seniorennet, waar alle informatie op te halen is, even nagevraagd hoe het plantje echt heet in plaats van communisten...

Het gaat over het : kaal knopkruid ( what is in a name ,) of voor de techneuten : galinsoga parviflore. Overal te vinden maar wie weet hoe het heet ? “Dingske” misschien , of onkruid ?

Een mevrouw, Fried'l, vroeg info over "fidlenecks". Omdat er geen E-mail adres te vinden is, een antwoord via deze weg.

Deze “fidlenecks” zijn de jonge bladscheuten van een soort varen dat ook in België welig tiert. Er is wel iets fout met de benaming “fidleneck”. Fidleneck, wordt vooral gebruikt voor een andere plant die familie is van de boragiesoorten. De toppen van deze plant groeien in een soort krul zodat ze ( met veel fantasie) gelijken op de gedraaide kop van een viool...het adelaarsvaren doet hetzelfde.

Dus ik zou het houden op varenscheuten !

Ze worden ingevoerd door sommige handelaars in fijne voedingswaren.

Ik heb ze ooit gezien in het ISPC.

In welke kleinhandel ze te verkrijgen zijn is natuurlijk moeilijk te zeggen.

Bel even naar ISPC in Gent. Misschien ook in Mabru ?

Deze groente is waarschijnlijk ook seizoensgebonden, vermits het de jonge topjes zijn van het adelaarsvaren.

Ik zou zeggen ga ze zelf zoeken in het bos, in het voorjaar, als de varens opschieten. Maar let wel op, eens de varens volledig uitgegroeid zijn worden ze lichtjes giftig en daarbij zo taai dat er nog weinig lol aan te beleven valt.

Het is nog volop barbecueseizoen.

Laatst deed iemand me er aan denken. Ze vroeg een recept - of een manier - om een gans varken aan het spit te braden. Zeer rap gevraagd, veel moeilijker gedaan...

Mocht het varken een lam zijn , dan wordt het een méchoui, in Noord-Afrika tenminste.

Zij die het kennen denken bij het woord méchoui onmiddellijk aan een heel lam of een schaap aan het spit, maar méchoui betekent eigenlijk gewoon, een gebraad of gebraden vlees.

Ik heb het één keer meegemaakt, destijds toen ik in Algerije werkte.

Er was hoog bezoek verwacht en het meest gastvrije gerecht dat men dan kan voorzetten is een méchoui.

Hiervoor wordt een heel lam of schaap, naargelang de hoeveelheid verwachte bezoekers, aan een primitief spit geregen en gebraden boven een houtskoolvuurtje.

Het lam wordt hiervoor speciaal voorbereid, de buik mag niet te ver opengesneden worden zodat er nadien nog verscheidene kruiden kunnen ingestopt worden zonder dat ze er uitvallen.

Aan de staart moet nog een pluimpje wol blijven en uiteraard moet de kop er aan blijven.

Dan wordt de buikholte gevuld met knoflookteentjes, zeezout, munt en diverse andere groene kruiden, wat er ook maar in de woestijn ter beschikking is. Met een paar grove steken word de buik daarna toegenaaid.

Nu wordt een lange, zelfs zeer lange, spitse paal door het schaap gedreven zodat aan weerskanten zeker één meter van de paal vrij is. Nu het schaap vastmaken met ijzerdraad, dat is de eenvoudigste methode maar niet zo simpel als het er uit ziet.

Ondertussen hebben enkele enthousiaste medewerkers een groot houtvuur gemaakt en daarnaast een greppel gespit van zo een dertig centimeter diep. Aan de beide uiteinden van de greppel wordt een driepoot gesjord (zoals bij de scouts) waarop het spit kan draaien.

Niet te vergeten; eerst de staart van het schaap te snijden...

Nu wordt er een klein beetje gloeiende houtskool in de greppel geschept en het schaap of lam erboven gehangen op de driepikkels. Om beurt gaan de medewerkers nu draaien met de paal zodat het beestje stilaan en regelmatig braadt. Het wordt een langdurige bewerking: 4 tot 5 uur is de normale tijd om een heel lam te braden tot het doorbakken is. Wij Europeanen zouden het sneller kunnen beëindigen omdat lamsvlees voor ons nog een beetje rosé mag zijn. Niet zo voor de Noord-Afrikanen.

Nu de staart nog. Wel die dient als borsteltje. Er zit nog een pluisje wol aan en dat pluisje wordt regelmatig in gesmolten boter met water en kruiden gedoopt en gebruikt als borsteltje om het lam tijdens het braden in te strijken.

De man die het vuur regelt heeft een zeer belangrijke functie, hij moet er voor zorgen dat de hitte niet te hevig wordt, anders zou het lammetje of schaapje verbranden... Regelmatig wordt er dan een beetje gloeiende kolen met een schoffel onder het schaap geschept.

Om beurten wordt er aan het spit gedraaid. Bij ons zou dat al snel gepaard gaan met het overvloedig nuttigen van bier of wijn, daar zou niemand bezwaar tegen hebben. ’t Is hier woestijngebied en dus is men dorstig. In Algerije geen sprake van!

Indien de tijd om het lam te braden dreigt te kort te zijn, dan voert men het lam naar de lokale bakker en wordt het daar nog een tijdje in de oven gezet.

Nu nog het opdienen.

Indien je ooit uitgenodigd wordt voor een Noord-Afrikaanse méchoui, let dan goed op dat men je niet aanduidt als eregast. De eer zal je dan te beurt vallen om het lekkerste stukje van het lam geoffreerd te krijgen... Nee, het zijn niet de testikels van het lam, maar het erestukje is het oog !

Het lam wordt op een grote koperen schaal gelegd en naar de plaats gebracht waar er zal gegeten worden.

Eerst en vooral, moet iedereen nog de handjes wassen!

Het oog wordt door de gastheer met de handen uit de kop gehaald en aan de eregast gegeven, als deze het dan goedkeurend knikkend opgegeten heeft valt iedereen aan...

Attaque ...!

De stukken vlees worden er met de handen afgerukt en staande opgegeten. Nadien zet men er zich wel bij om wat rustiger aan verder te eten en ook wat sla en warm brood te gebruiken.

Het feest stopt niet voordat er geen vezeltje vlees meer aan het karkas zit!

Geen wijn of bier maar cola of spuitwater...

Diegenen die ooit al eens op mijn website rondgesnuffeld hebben zullen daar gezien hebben dat ook ethymologie mij interesseert;  Ethymologowat ???

Woordverklaring ! Klik hier...om er naar toe te gaan.

Bijvoorbeeld , waarom heten de Belgen, Belgen ?

Omdat zij destijds allemaal dikke balgen, buiken hadden !!! Dit is geen grapje …

Dan vraagt men dikwijls, waar haal je die informatie vandaan ?

Simpel, men koopt een boek over ethymologie en schrijft het dan over, de meeste kookboeken worden ook zo gemaakt.

Of men gaat op zoek via boeken, internet, tijdschriften en telkenmale er wat te voorschijn komt mag men dan ook niet vergeten het te noteren.

Men kan ook geluk hebben, zoals nu :

In een gewone doordeweekse Franse krant; de Sud-Ouest staan regelmatig stukjes over “La langue d’ Oc” het Occitaans. Een taal die nog gesproken word in grote delen van Zuid Frankrijk maar alleen door een minderheid. Nu probeert men om de taal er levendig te houden door programma’s op de radio uit te zenden en door artikeltjes in de kranten en tijdschriften te publiceren. Oudere mensen hoor ik nog dikwijls Occitaans spreken bij de slager of op de markt…het doet wat Spaans aan maar met een eigen woordenschat, maar als men Spaans verstaat vallen er wel stukken van te begrijpen.

Nu dat krantenartikel.

De schrijver heeft het over het woord, “la ventrêche”. Een woord dat zelfs in het Frans niet bestaat, alleen in het Zuiden wordt dit woord gebruikt en is waarschijnlijk een verbasterd Occitaans woord. In het Occitaans spreekt men het uit als ; la veintrèso: doorregen spek.

De schrijver gaar door met te stellen dat het product zo lekker is dat destijds toen de Engelsen  Guyenne bezet hadden, tijdens de honderdjarige oorlog, ze de ventrêche ook geadopteerd hebben en er zelfs een nationaal gerecht van hebben gemaakt; spek met eieren, bacon and eggs !

Een woord voor spek kenden ze toen nog niet en hebben het Occitaanse woord voor “zoutwaren” aangenomen. Het zouten van varkenvlees is in het Occitaanse “ : “baconar”.

Dus in het Occitaans is gezouten spek : “lo bacon”, Engels “bacon” !

Nu blijft alleen de vraag: is dit juist of niet ? Zoiets zal men nooit te weten komen, tot er misschien eens iemand komt met een niet te weerleggen stelling dat de oorsprong van het woord van ergens anders komt. Meestal bestaan er meerdere stellingen en daaruit moet men dan maar kiezen.