...

                              



                              Tussen

                               het volhouden door 

                         mag je best even uitrusten 


                                            ~ ~ ~

van uit de verte
kwam zij aangevlogen
de vleugels wijd gespreid
haar stoere kop gebogen

een wilde krijs verbrak de stilte
er kwam een einde aan haar vlucht
ze maakte nog een laatste ronde
door de zwoele blauwe lucht

haar vleugels vonden nu de rust
hier was haar zee
haar strand, haar kust

hier voelde ze zich thuis
want geen muziek is mooier
 dan het eeuwig zeegeruis


~ ~ ~

Selene

    zoekt ...
                             en gij zult vinden ...

Als een beeld meer zegt dan duizend woorden,

heb ik al oneindig veel verteld zonder ook maar iets te zeggen.

Wanneer je ergens loopt
en een klein polletje gras ziet ...

Kijk de volgende keer dat je langs komt
even hoe het er mee gaat en hoeveel het gegroeid is.


~  ~  ~

Doe alles met zoveel ernst

alsof het voorbestaan van het universum ervan afhangt

en glimlach tegelijk omdat je denkt dat wat je doet

ook maar enig verschil zou uitmaken.

  .

In de confrontatie

tussen stromend water en steen

wint het water altijd

niet door kracht

 maar door volharding.

.

  Thuis is waar ik het liefst ontwaak.

                       

Op een dag maken de wijsgeer Confucius en zijn volgelingen een wandeling bij een waterval die van honderdvijftig meter hoogte naar beneden stort.
Het schuim drijft over een afstand van zestig kilometer voort.
Geen schildpad, vis of krokodil kan zich in de kolkende massa handhaven.

Dan ziet het gezelschap tot zijn verbijstering een oude man rondzwemmen in het kolkende water.
Het kan niet anders of hij verkeert in doodsnood.
De wijsgeer stuurt zijn volgelingen erop af om hem te redden.
Toen ze dichterbij kwamen, liep de man echter alweer zingend op de kant.
Zijn haar hing los en hij genoot van de prachtige omgeving.

Confucius sprak hem aan, en zei: "Ik zag u voor een geest aan, maar nu zie ik dat u een mens bent.
Mag ik vragen: hebt u soms een bijzondere truc om door dit woeste water te gaan?"

De man antwoordde: "Nee, een bijzondere kunstgreep heb ik niet. Maar ik begon het te leren op jeugdige leeftijd en toen ik opgroeide, werd het mijn tweede natuur.
Nu is de goede afloop zo zeker als het lot.
Ik ga erin en met het water omlaag tot aan het middelpunt van de draaikolk.
Ik kom weer boven als het de andere kant uitdraait.
Ik volg de loop van het water en doe niets uit mijzelf dat daar tegeningaat.

Aldus is de manier waarop ik er doorheen kom."