Pijn

Zat even in de fotoalbum te neuzen en vond de foto van mijn eerste communie juist 6 jaar en toch weet ik daar nog veel van,hoewel de oorlog juist begon was het als kind toch leuk een feestje en verder dacht ik nog niet;alleen als er een vliegtuig overvloog was het wel even schrikken want ervoor zag je eigenlijk geen vliegtuigen ook heel weinig auto's;zo zat ik na te denken hoe vlug het leven gaat.
De laatste dingen die ik wil bewaren wanneer het stil wordt met de laatste koude;
zullen geluiden zijn,innig onthouden,uit de gewelven van mijn kinderjaren.

Eventjes proberen om button te plaatsen.

De dagen zijn niet zo zomers er is ook veel wind,en daar de bebouwing heel open is kan het duchtig waaien,zo hebben we alletwee een ontsteking van de luchtwegen en zelfs met de dokter en pilletjes duurt het al 4 weken,dus het kan alleen maar beteren,ik stel al mijn hoop op een indian summer hoewel de dagen reeds veel korter worden zouden we nog kunnen genieten van de zon;de laatste 3 dagen hebben we zo'n mooie zonsondergang hoewel het niet zo lang duurt kan ik er geen genoeg van krijgen.De foto is zelf genomen en op de computer gezet want ik leer nog altijd bij.

Gisteren was en mooie dag,mijn man wilde graag eens met lady naar zee,dat zag ik niet zo goed zitten;daar we naar cadzand zouden rijden en dat is toch een goede 40 km.heen en terug en door ons ziek zijn alletwee was het weken geleden dat ze meeging in de auto en dat waren maar kleine eindjes dus toch vertrokken met haar dekentje van thuis,ik had ook een badhanddoek op de vloer van de auto gelegd want je weet maar nooit,de rit naar zee ging heel goed alleen als er een beetje veel kronkels waren begon ze te hijgen,toen we aankwamen in Cadzand zijn we toch een driekwart uur gewandeld langs het water,Lady wist niet hoe ze het had allemaal nieuwe indrukken en die reuk die ze niet kende,ze ging ruiken aan schelpjes en zeewier alleen als het zeewater te dicht kwam was ze bang er waren ook veel hondjes en dat ziet ze ook niet veel,na ons evenement want voor ons was het ook spannend;zijn we terug met de auto naar huis gereden ,ze was zo moe dat ze bijna in slaap  viel en de tocht naar huis ging zonder moeilijkheden.

Mijn ooievaar wil absoluut niet te voorschijn komen,nog eens proberen.

Mijn papa was een mooie man,op de foto is hij 49 jaar;zo'n 12 geleden is hij gestorven ik had bij hem gezeten tot 9 uur s'avonds,hij was een beetje grieperig meer niet we hebben zitten vertellen,hij was heel helder van geest,vertellen over mama ik kreeg er nooit genoeg van.Toen s'morgens om 6 uur de telefoon ging wist ik niet wat ik hoorde de verpleegster hadden hem gevonden bij de 12 uur controlle s'nachts en daar hij overleden was hadden ze maar om 6 uur gebeld ik kon daar toch niets doen zeiden ze;maar met alle verdriet was ik zo gelukkig dat we die avond nog gekregen hadden samen wij twee hoewel hij 82 jaar was is het toch altijd tevroeg.En daar papa zijn moeder vroeg verloor zijn mijn moeder en hij getrouwd toen papa 19 jaar was en daar ik de oudste was had ik een heel jonge papa;ik heb een gedichtje over vader waar ik echt mijn vader en mezelf herken.

      Vader
Vader wat zou ik ervoor willen geven,als je er af en toe nog eens kon zijn,
en een zondag kwam zitten in mijn leven,bij mijn werk,mijn boeken en mijn wijn.
Soms zie ik mannen van 90 met een gezicht vol zon en zin;
en dan denk ik god allemachtig,als ik hem zo nog eens meenemen kon.
Want op de een of andere manier,leef ik toch ook nog steeds voor jou
jouw ogen wil ik,met hun aandacht,pret en mededogen
bij mijn geploeter,mijn huis en mijn hier en ik zag ze zo graag een keer genieten,
van al wat ze vol tranen achterlieten.

Ik ben weer een beetje sentimenteel ach het weer is ernaar,het wil maar niet zomeren het heeft heel de voormiddag hard gedonderd en veel regen gisteren was er zelfs hagel bij maar we hopen op beter;maar door het weer zat ik mijn foto's te ordenen en voila ik zat weer in het verleden.
          Het ouderlijk hius.
Daar is een lieve plek op aard,een dierbaar stille woon.
Vergeten op de wereldkaart,maar fris en rijk en schoon.
Daar heeft mijn eerste traan gevloeid,mijn eerste lach gespeeld.
Word de kunst geboeid.
En moeders ziel gestreeld,daar werd met zwakke wankle voet;
mijn eerste stap gezet,
Daar rees uit kinderlijk gemoed mijn eerst en reinst gebed.

Ik heb haar nooit gekend alleen door verhalen van ouders en grootmoeder,dat was dus haar moeder en ze had bijna niets,alleen hele dagen op haar kantkussen om toch enkele centjes te verdienen want meestal waren de mannen nog werkloos ook;ze woonde na de dood van haar man in een godshuisje in de nieuwe gentweg de huisjes bestaan nog maar men heeft 2huisjes 1huis gemaakt en gerestoreerd dat het wat menselijker is.Zij heette Sabbe Sophie-Marie-Josephine geboren op 25 September 1858;op de foto zit ze met haar kantkussen en ernaast staat haar buurvrouwtje die heeft wel een mooier schort aan er is zelfs een kant aan;want het gaat over hun schort;van een hobbymaatje op zijn brabants een gedichtje over moeders schort.

         Moeders schort
Van ons moeders durre schort wil ik oe iets vertelle,
hij is heel simpel,mar veul meer als heel veel dure vellen.
Ons moeders durre schort die was mar van katoen
die droeg ze alle dagen dan was ze in hare doen.
Ik zie ons moeders durre schort,mee brood er tegen aan
daar tikte ze dan 'n kruske tegen,eer zou ze nie 't snijden gaan.
Ons moeders durre schort,daar kroop ik ger onder
als ik verlegen was van mensen,of bangvan hel en donder.
Mee ons moeders durre schort,onder aan de rechtse dip
poetste ze ons oren,of veegde kruimels van ons lip.
Ons moeders durre schort,was altijd bij de haand
ze veegde er zelfs onze snotneus mee,we waren vaste klaant.
Als ons moeders durre schort,tot de draad toe was versleten
was hij als stof-en schoteldoek,bij lange na nog niet versleten.
Onder ons moeders durre schort,leefde een tevreden ziel
die alles aan hierboven liet,ook als er wat te treuren viel.
Onder ons moeders durre schort,zaten niet de duurste kleren
maar klopte wel een heel groot hart,waar we veul van kennen leren .
Op ons moeders durre schort,werd het bidden nog geleerd
nou dragen ze nie meer zo ne schort,en bidden lijkt wel haast verleerd.
Onder ons moeders durre schort,daar zat geen feministe
maar gezag dat had ze wel;heur woord was het leste,dat wiste

Laat je zonnetje schijnen,iedere dag laat iedereen genieten van je lieve lach;
en als je eens wat sipjes bent,en het in je hartje regent;
vergeet dan niet de wijze spreuk ,na regen word je met zon gezegend.
Hoe hoger je klimt op de ladder der jaren,hoe mooier het uitzicht word
heel veel dingen zijn overbodig,maar vriendschap heb je nodig;
Handen heb je om te geven van je eigen overvloed
en een hart om te vergeven wat een ander je misdoet;
Ogen heb je om te zoeken naar wat mensen nog ontbreekt;
en een hart om te zeggen wat een ander moed inspreekt;
Schouders heb je om te dragen,zorgen en pijn van een ander;
en een hart om te verdragen wat een ander beter kan.
Voeten heb je om te lopen naar een mens die eenzaam is
en een hart om waar te maken dat een mens geen eiland is.
Oren heb je om te horen naar een mens die vrede is
en een hart om te geloven dat er toch maar één liefde is
De langste reis die een mens kan maken,
is een reis door zijn innerlijke.
De beste medicijn in je leven is een trouwe vriend
doe wat je altijd gedaan hebt en je zult zijn wat je altijd bent geweest
Als het tegenslagen regent gebruik dan je glimlach als regenscherm.

Mijn schoonvader ging in 1929 werken in Oostende,als glazenier daar moesten ze in een kerk grote ramen in gekleurde ruiten met figuren in volledig vernieuwen;en zoals jonge mannen altijd al zijn keken ze naar de meisjes die naar het strand gingen;één meisje met haar 3 vriendinnen viel hem op;dat ene meisje was wel leuk en een afspraakje was gauw gemaakt;dat werd dus mijn schoonmoeder;toen rond nieuwjaar zond hij zijn eerste kaartje naar zijn meisje,dat kaartje heb ik nog altijd hoewel ze nu beiden gestorven zijn;ik zal het even hier zetten;zo zie je dat liefde van alle tijden is hoewel een mensenleven in een flits voorbij is.

Nooit gedacht maar toch ons feest kunnen bijwonen,alles is heel goed verlopen;mooie bloemstukken en kaartjes gekregen en het was zo'n mooi weer dat we regelmatig in de tuin konden zitten of wandelen wat wel nodig was met onze 9 kleinkinders waarvan de oudste met vriendje,ook mijn eerste achterkleinkind deed niets dan lachen zodat iedereen er gek van was.3 van mijn 4 broers zaten met op getrokken broek in de vijver dikkopjes te vangen,en aan het tuinhuisje staat mijn oudste kleindochter met onze schat Melina.
Toen ik daarna voor 2 weken naar de kliniek moest heeft mijn man zogoed voor al onze bloemen gezorgd dat ze ook nu nog heel mooi staan.Het zal nog niet iedere dag zijn maar ik hoop toch regelmatig naar de blogs te kijken;veel lieve groetjes van teresa.

zal even verstek moeten geven voor een opname in de kliniek,hoop dat het niet te lang duurt want mijn man heeft liever dat ik thuis herstel,maar de dokter wil alles liever onder controle en we hebben niet alles zoals we wensen,veel groetjes aan mijn blogvrienden en tot binnenkort;groetjes van teresa.

Hoewel ik het zo druk had met de 4 kinders was het een heel verdrietige tijd na het sterven van mijn moeder wat eigenlijk nooit helemaal overgaat na al die jaren.Ook mijn vader die amper 52 jaar was vond geen uitweg met zijn verdriet gelukkig voor hem moest je nog tot 65 werken zo was zijn verdriet niet alles in zijn leven,hij moest zijn tijd verdelen met ons en zijn collega's.mijn kleinste kon amper lopen  dus ik kon volop met haar bezig zijn.