
Vandaag is het 40 jaar dat mama gestorven is,na een jaar van lijden aan leukemie toch zie ik haar nog altijd voor me;ze was zo'n lieve vrouw was er altijd als je haar nodig had,en het blijft altijd pijn doen daarom het gedicht van G.Gezelle.
Den avond komt zoo stil,zoo stil,zoo traagzaam aangetreden;
Dat geen en weet,wanneer de dag of waar hij is gegleden.
t'Is avond,stille...en mij omtrent is iets,of iemand,onbekend;
die zachtjes mij beroerend zegt;t'Is avond en 't is rustens recht.
Ik misse u waar ik henen ga of waar ik henen keer;
den morgenstond,de dagen rond en d'avonden nog meer.
Wanneer alleen ik tranen ween 't zij droevig hetzij blij.
ik misse u,o ik misse u zo,ik misse u neffens mij.