Mijn schoonmoeder

Winden worden stillaan koud,bladeren glinsteren in het licht,
Schaduw danst voor je uit,zonne laatste stralen richt.
Haardje mint reeds vuur,deurke goed gesloten.
Ieder klokje slaat dat uur,dagje heen geslopen.
Avond wiegt zijn weke glans,kimme neigt ten westen.
Radio speelt een weense wals,rode gloed aanschouwd die resten.
En weder komt de nacht ons huisje binnensluipen.
De herfst denkt treurend zacht,aan hen die buiten rusten.
    G.Broeckaert.

Het is toch wennen aan een heel nieuwe familie met schoonouders en (schoon)tantes en nonkels en nichtjes en neven,broers of zusters waren er niet alleen kreeg mijn lief nog een zusje dat doodgeboren was toen we reeds kennis hadden dus bijna was het toch gelukt om een zusje te krijgen,dat bijna een generatie verschil was met mijn man maar ook dat mocht niet zijn;dus toen mijn man voor 18 maanden zijn legerdienst deed ging ik ook veel bij hem thuis daar mijn toekomstige schoonmama heel lang ziek is gebleven en veel verdriet had;Mijn schoonpapa in spé waar ik heel goed mee opschoot had gebokst tot aan zijn huwelijk maar daar mijn schoonma daar erg tegen was bokste hij niet meer toch heb ik nog veel foto's van toen en van maten.

Het echte leven begon want eens men gaat werken is alles veel ingewikkelder,men moet goed doen voor de bazen ook thuis moet alles goed gaan;en dan begint men ook te vrijen,dus alles is moeilijker dan op school,dan moest het lief zijn legerdienst doen en dat was nog 18maanden,dus ik mocht niet veel buiten of mijn lief moest erbij zijn van mama;dat was een tijd van veel thuis zitten en handwerken maken en sparen.

De foto lukte niet daarjuist was te groot.

Het is hier hard aan het hagelen en donder,Lady is gelukkig niet bang van de donder want dat kent ze nog niet maar die hagel op het dak van de veranda ze is er niet gerust in,en komt voortdurend troost zoeken;deze week leert ze in de auto zitten en aan de leiband lopen  we hebben een drukke week voor de boeg er komt iemand om de hagen te knippen dus wij moeten opruimen.

Met 18j en 4maanden was de schooltijd afgelopen,de meeste van de meisjes na zoveel jaren samen zal ik niet meer zien;enkele echte vriendinnen blijven wel kontact houden.Met 2 zusters die in het laatste leerjaar samen met mij zaten werk ik 2seizoenen in een kinderkledingwinkel aan de kust het waren lange dagen meestal 12 uur van huis met tram of trein,maar we hadden nog geen tv dus de avonden waren lang,maar we hadden wel de bonte dinsdagavond trein was een leuk programma en ook zelf zingen of verhalen vertellen waar we dan naar ons bed niet durfden.

We hadden jaarlijks een schoolfeest voor de ouders en andere familieleden;mijn vriendinnen en ik hadden moeten repeteren en de uitbeelding was een schip;dat was ieder jaar iets speciaals want we deden ons best voor onze ouders.

Soms denk ik dat verleden en heden moeilijk te scheiden zijn ,ik ben vooral bezig met die oude foto's te bekijken sommige zelfs jaren geleden,en nu zijn we reeds 2dagen aan het snoeien in de tuin we hebben er alletwee een pijnlijke rug van en toch was het heel dringend want het was bijna niet te overzien,maar morgen zal ik mij weer een beetje bezighouden met mijnpctje.

Het is 14jaar geleden dat ik onze Duck alles heb aangeleerd het was een welsh terrier en hij leerde heel moeilijk iets aan,misschien komt het omdat we ouder geworden zijn maar ik wist niet dat het zo inspannend zou zijn;ze is nu vier maand en half en we hebben haar drie weken en al wat ze vast krijgt bijt ze kapot ik denk dat we naat de hondenschool zullen moeten gaan daar ze ook geweldig trekt aan de leiband.

Ik zal even onderbreken vindt dat mijn beschrijving van mijn leven veel te vlug gaat;daarom even dit mooi gedicht.
Zeegedicht      door lenze l.bouwers.

De zee kan troosten als een moederhuid:het blanke zand dat om de voeten sluit,
het schuim spat hoog op,water trekt weer recht het spel van duikvlucht,vliegertouwgevecht;
wat golven nemen geven ze als buit je ademt er met vissen in en uit
als eb en vloed,als bruidegom en bruid:de zee kan troosten als een moederhuid;
de zon staat hoog en is aan haar gehecht,de vogels hebben wolken afgezegd
en jij,je hebt jouw hand op mij gelegd,terwijl je rustig ademt in en uit:
de zee kan troosten als een moederhuid.

Ik moest veel op mijn broers passen,maar ook een van de tantes kwam wekelijks een avond voor ons zorgen dan hadden mama en papa hun cinema avondje;die tante was één van de zusters van mama en was getrouwd met een broer van papa;ze hadden één jongentje van 6jaar die gestorven is aan een gesprongen apendix en daardoor kwamen ze veel bijons.Het ging stillaan beter met ons papa had nu werk en ook mama was nog altijd huishoudster op die hoeve.We hadden een ziek broertje die maanden lang in een sanatorium aan zee verbleef,daar gingen we maandelijks eenzondagnamiddag met de trein naartoe.

Toen mama vroeger de was deed moesten we eerst naar het eind van de straat om emmers water te halen aan de pomp waar iedereen soms in de rij stond.Water om eten gereed te maken mochten we enkele huizen verder halen dat was 25 centiemen per emmer en dat was veel dus moest er veel gesleurd worden;later kregen we een kraantje achter de voordeur maar eindelijk water in huis.

De vorige foto was mijn geboorte huis daar ben ik ook geboren,het 2de huisje ernaast woonde de vader van papa met zijn 2de vrouw hij was ook mijn peter;die tijden waren toch heel anders ik had nichtjes en neefjes in de straten rond ons huis en we liepen overal zomaar binnen en buiten,gingen samen naar school speelden samen buiten en maakten ons huiswerk met de nichtjes bij een van de tantes.De foto hierbij was ons koertje daar werden konijnen gekweekt en kippen daar werd gewassen en zelfs gekookt want in die ene plaats beneden was daar niks om te koken of af te wassen dus ik denk dat onze ouders blij waren dat we op straat speelden.

Ik was bezig foto's te sorteren en er waren erbij van de zee,gelukkig is er geen foto getrokken toen ik mijn nieuw zwembroekje aanhad;ik was een jaar of 11en ik weet niet of er zwembroeken in de winkel lagen want het tekort na de oorlog was niet zo gauw voorbij;dus ik heel gelukkig mama had een mooi zwembroekje gebreid we speelden in het zand en na een tijd mochten we in zee om ons af te spoelen maar toen ik uit het water kwam hing het sprietje van mijn zwembroek op mijn kniëën;het was een klucht en iedereen maar lachen maar ik had traantjes in mijn ogen maar ik kon het nog dragen op het strand tot ik een echte zwembroek kreeg.

 Ik volgde in die 4jaar de les in de school snit en naad,ik had twee lieve vriendinnetjes  waar ik al eens mee naar de film mocht dat waren dan de films van tarzan veel keus was er niet want de meeste films waren voor boven de 18.In de lessen maakten we kleding voor onszelf of voor mama en de eerste 2jaar waren babykleertjes dus ik deed dat heel graag voor het kleinste broertje.We gingen ook met het hele gezin naar de braderie dat was heel leuk voor ons,hoewel mama dan zei we hebben weer een droge wandeling gemaakt want we gingen nergens binnen.

Toen ik 15jaar was mocht ik met meter en een nichtje met de trein naar Rijsel datwas iets heel speciaals want die trein stopte aan ieder stationnetje dus die reis duurde lang maar was heel plezierig;want we waren niet gewoon op reis te gaan;het verst was naar de zee met de fiets en dan gingen we mosseltjes trekken hele lekkere ook karkooltjes en in zee zwemmen.
Maar nu gingen we naar Rijsel we bleven daar 8dagen bij een zuster van mijn meter er was veel te zien we mochten met de dochter op stap,want meter en haar zus waren alletwee slecht te been ze hadden elkaar ook al jaren niet gezien(wat je nu niet meer kan voorstellen)en hadden veel bij te praten .Dat waren gelukkige jaren met al mijn nichtjes en neven.

Enkele maanden na mijn plechtige communie beviel mijn mama van haar 5de kind ze was daarna heel lang ziek en ik hielp haar met de verzorging van de baby,ik denk dat ze toen genoeg kinderen gebaard had want er zijn er geen meer gekomen;en hoewel ik heel graag een zusje had gekregen hield ik van dat broertje het meest;ik weet nog hoe ik al schommelen mijn huiswerk maakte ging ook veel wandelen en het proper maken van mijn broertje ging ook goed;na een tijd ging mama weer werken en zo ging de tijd weer verder.Ik ging veel bij mijn mémé op bezoek dat was ook mijn meter en daar ze 14 kinderen had gekregen en de miskramen zei mama dan want dat was zo het kind was er amper en ze waren weer in verwachting,kon ze heel moeilijk aan haar voeten en ze was zo tevreden als ik haar voeten eens duchtig wastte want ze kon er niet meer aan,wat was een mens vroeger gauw tevreden.Ik was ook de oudste van de 56 kleinkinderen die ze had.