Gedicht door W.Vermandere

Ik denk dat een eerste kind voor een vrouw die eigenlijk nog meisje is de grootste verandering in het leven is,men is zo beschermd door de ouders dat was vroeger anders dan nu en men werd voor alles afgeschermd;ik zie aan mijn 7 kleindochters dat het nu toch een heel andere wereld is.Ik weet zelfs niet of ik nog een meisje van 14 15 jaar zou willen zijn.
Ik zal een foto bijzetten die genomen is op de vesting bij de molens waar ook onze Robby bij is waar ik reeds vroeger iets over heb gezet dat was een mechelse scheper we hebben hem 10 jaar gehad en was een heel lieve trouwe hond die altijd bij de kinders was en heel gemakkelijk in de omgang.

Lange slierten draad geweven
dauwbepareld zilverglans
spinnerag op alle wegen
en een laatste muggendans.
Rode,bruine,gele tover
in een eind'loos kleurpalet
ligt nu schitt'rend op het lover
windbewogen tot ballet.
Asters staan weer blauw te gloeien
in het late zonnelicht

Gouden glans op de pompoenen
weemoed op een aangezicht.
Vele vogels gaan nu trekken.
t'Zuiden hunk'rend in hun bloed.
Nevelsluiers d'aard bedekken
weg is allenajaarsgloed.
Alles wordt nu mistbehangen
zwaar drukt droefheid ons terneer.
Leven wordt met dood omhangen
t'wordt november telkens weer.

De vorige foto was mijn mama met mijn eerste kindje en daar het haar eerste kleinkind was was ze heel fier.ik zal nu een foto opzetten van snoepie mijn katje juist voor ze hier aan de deur overreden werd samen met onze chico hij is 30jaar oud geworden en zo is er de vreugde van een dier dat je in je hart sluit en telkens weer verdriet als je ze moet afstaan.

Nog een foto van onze eerste kindje,nu ik het zo overdenk met tussen de foto's te zoeken besef ik toch hoe kort een mensenleven is;men heeft verdriet en pijn toch onthoud ik de leuke dingen veel gemakkelijker

Slilaan geraak ik de huwelijke staat gewoon,ga ook niet meer buitenshuis werken mis dus ook de dagelijkse omgang met de collega's,maar alles went en na enkele maanden ben ik zwanger en kan ik babykleertjes naaien en breien,en dan gaat alles vlug en de bevalling nadert,had nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn;na 3 dagen werken zoals dat toen heette en 38 inspuitingen later had ik eindelijk op Zondagavond om 5 uur mijn eerste zoon in mijn armen,wat een geluk nu nog 9dagen tellen en wij gingen samen naar huis.

8jaar geleden werd ons 8ste kleinkind geboren,het was een heel kleintje van amper 2kilo waar veel zorg aan was;

Op de foto is het een lief blondje,dat de tijd toch zo vlug voorbij gaat dat kleine meisje van toen is nu 23 en zal binnen ongeveer 2weken bevallen van mijn eerst achterkleinkind,het is nog een verrassing of het een jongen of meisje wodt;ik zie er erg naar uit zo'n nieuwe baby is toch altijd weer bijzonder en dan is het net of men de tijd van zelf bevallen weer meebeleefd.Ik ben nu bezig aan de kaartjes een leuk werkje.

Nog even een foto van ons huwelijk het was een mooie maar drukke dag zoals bij de meeste huwelijken zeker eens heel de familie te samen en ook de schoonfamilie een beetje beter leren kennen,ook voor mama was het tijd dat alles achter de rug was;dat ze een beetje met haar huishouden kon bezig zijn want ze maakte zich zo zenuwachtig dat er mischien iets zou tegenslaan.

Wekenlang was het een drukte van jewelste,een huis huren meubels kopen,het feest organiseren,en dan maakte ik ook nog de kleren van mama en schoonma en mijn eigen trouwjurk en binst de dag gaan werken er was niet veel rust gegunt;en dan dacht ik eraan dat het nooit meer zou zijn zoals het reeds heel mijn leven was;mijn 4broers die nog allemaal thuis waren,ja mijn ouders en broers waren er nog maar toch was het alsof ik een beetje op visite kwam telkens ik thuis kwam zo'n 2 keer in de week en ook mama kwam iedere woensdag namiddag langs;maar mijn man was na een week vakantie terug aan het werk en ik miste ons druk huisgezin.Ik maakte kleren voor de mensen en terwijl ik aan het werken was lag onze robby aan mijn voeten een mooie scheper van 2 maanden want je dacht toch niet dat ik het zonder een lieve kameraad zou uithouden,(we hebben haar 10jaar gehad)en ze was altijd bij me ik zal er wel nog een foto van opzetten.

Ik wist als het zover zou komen dat ik en mijn lief huwden dat het heel moeilijk zou worden om mijn ma en pa te verlaten,ik was nog nergens geweest zelfs niet op vakantie geen reisjes met het lief,wat nu heel gemakkelijk gaat;ik ondervind dat met de kleinkinders hop ze zijn zomaar een weekend weg samen alsof het niks is en niemand maakt daar bezwaar tegen maar we moeten de moderne tijd aanvaarden;dus al pruttelen en wees voorzichtig en niet zomaar met iedereen,zeggen ze maraine je moet niet zo bezorgd zijn maar ze denken dat ze groot zijn,en ze zouden nog zoveel kunnen genieten van hun jeugd zonder zich nu al zo te belasten en hun vrijheid die ze denken te hebben toch te beknotten door die vrienden,want nu zijn er heel veel vrienden en vriendinnen niet zomaar één lief.

Er is niets aan de hand en ik voel me nog fris,
  want ik ben zo gezond als maar mogelijk is;
t'Is alleen dat ik wat jicht in mijn knieen krijg,
en het praten gaat soms met een piepend gehijg.
Mijn pols is wat zwak,en wat dun wordt mijn bloed,
    maar ik ben voor mijn leeftijd nog vreselijk goed.

     Die steunzolen onder mijn voeten dat gaat,
  anders zou ik niet best kunnen lopen op staat.
Soms wordt me de slaap nachtenlang niet gegund,
     maar ik merk dat je ook wel eens zonder kunt.
Mijn geheugen wordt minder,soms duizelt mijn hoofd,
    maar dat valt zo niet op,geen mens die 't geloofd.
      Denk niet dat ik daar vaak in zorg over zit;
   want ik ben voor mijn leeftijd nog werkelijk fit.

             Ze zeggen dat je de oude dag
       als de gouden leeftijd beschouwen mag.
           Maar af en toe twijfel ik daar toch aan,
als ik s'avonds weer moe naar bed ben gegaan.
Met mijn oren in de la en mijn tanden in een glas,
    en mijn ogen op de tafel als ik uitgelezen was.
           En voordat ik inslaap bedenk ik me dan,
          zit er nog iets los dat ik wegleggen kan?
         Terwijl het met mij zo slecht nog niet zit,
    want ik ben voor mijn leeftijd nog tamelijk fit.

             Wat is van dit alles tot slot de moraal
        die te leren valt uit dit goedmoedig verhaal?
      Voor elk die het ouder zijn glimlachend draagt
als een ander je weer eens'hoe maak je het?vraagt
      is het beter te zeggen dat het best met je gaat
  dan die lui te vertellen hoe het echt met je gaat.

Prullemieke heeft me doen nadenken hoeveel men met een dier kan begaan zijn.We hebben een half jaar geleden in de voortuin een poesje gevonden van 4 of 5weken oud,het was zo mager en vuil;hoe sommige mensen dat toch kunnen doen;ze at of dronk niet een hele tijd maar als er niemand in de buurt was verminderde geleidelijk het eten of drinken dat ik haar voorzette.Na 2maanden geduld kwam ze kopjes geven eerst om eten te krijgen later zomaar.Nu we Lady 5weken hebben laat ze haar plaats niet afpakken zo van je krijgt me hier niet weg,hoewel Lady alleen maar wil spelen denk ik;nu wil ze ook aan Lady kopjes geven maar dat lukt nog niet goed;maar als ik denk aan dat hoopje ellende in de voortuin,ik heb een lieve kat gekregen die weet wat ze wil en dat is hier blijven.

Mijn schoonma was toendertijd wel een meisje die lang naar school mocht wat toendertijd niet zo maar ging,want mijn schoonpa moest reeds gaan werken met 12jaar,toen zijn moeder een jongentje van2jaar had en een meisje van een half jaar ging haar man werken in frankrijk voor de bietenoogst en kwam na 2maanden niet meer terug dat waren tijden dat men niet zo eenvoudig zomaar iemand kon opsporen men kan het zich eigenlijk niet voorstellen ;er is altijd gedacht dat hij ginds aan een nieuwe familie is begonnen.

Ik zal enkele keren foto's zetten van mijn schoonfamilie,nu een foto van mijn schoonma bij haar plechtige comunie in het jaar 1923 zo is er ook iets te zien over de mode van toen heb ook foto's toen zij en haar vriendinnen uitgingen,hoe die jonge meisjes toen gekleed gingen en ze zagen er erg gelukkig uit.

Winden worden stillaan koud,bladeren glinsteren in het licht,
Schaduw danst voor je uit,zonne laatste stralen richt.
Haardje mint reeds vuur,deurke goed gesloten.
Ieder klokje slaat dat uur,dagje heen geslopen.
Avond wiegt zijn weke glans,kimme neigt ten westen.
Radio speelt een weense wals,rode gloed aanschouwd die resten.
En weder komt de nacht ons huisje binnensluipen.
De herfst denkt treurend zacht,aan hen die buiten rusten.
    G.Broeckaert.

Het is toch wennen aan een heel nieuwe familie met schoonouders en (schoon)tantes en nonkels en nichtjes en neven,broers of zusters waren er niet alleen kreeg mijn lief nog een zusje dat doodgeboren was toen we reeds kennis hadden dus bijna was het toch gelukt om een zusje te krijgen,dat bijna een generatie verschil was met mijn man maar ook dat mocht niet zijn;dus toen mijn man voor 18 maanden zijn legerdienst deed ging ik ook veel bij hem thuis daar mijn toekomstige schoonmama heel lang ziek is gebleven en veel verdriet had;Mijn schoonpapa in spé waar ik heel goed mee opschoot had gebokst tot aan zijn huwelijk maar daar mijn schoonma daar erg tegen was bokste hij niet meer toch heb ik nog veel foto's van toen en van maten.

Het echte leven begon want eens men gaat werken is alles veel ingewikkelder,men moet goed doen voor de bazen ook thuis moet alles goed gaan;en dan begint men ook te vrijen,dus alles is moeilijker dan op school,dan moest het lief zijn legerdienst doen en dat was nog 18maanden,dus ik mocht niet veel buiten of mijn lief moest erbij zijn van mama;dat was een tijd van veel thuis zitten en handwerken maken en sparen.

De foto lukte niet daarjuist was te groot.