mijn leven

Maandag 6 november 2006

Nog een foto in de duinen

Ik ben altijd heel graag aan zee geweest en met de kinders was het nog zo leuk

Geschreven door teresa om 20:33 Reageer op dit bericht

Maandag 6 november 2006

Zal nog enkele foto's zetten van onze oudste;hoewel ik volop bezig ben met ons babytje van de kleindochter,ze is vandaag naar de gynicologe geweest en hoewel het de laatste week is voor de bevalling is het kleintje nog niet volledig ingedaald dus we moeten geduld hebben,ik zeg maar steeds dat het nergens beter kan zijn maar ja we zijn altijd ongeduldig.

Geschreven door teresa om 20:29 Reageer op dit bericht

Vrijdag 3 november 2006

Mijn kleine grote jongen

Als je zo dat manneke beziet ach hij is zelf nog zo'n kleuter en mama is alweer ochtend ziek,van mijn 2de ben ik heel erg misselijk en bijna mijn 9maanden vol;maar hoe klein hij was vroeg hij mama helpen en dan bracht hij iets om te drinken,en kroop hij heel dicht bij me in de grote zetel als of hij voelde dat het heel moeilijk was,toen had ik ook een winkel in cadeau artikels dus dubbel moeilijk,maar mijn mama kwam dikwijls helpen en de kleine was gek op haar.

Geschreven door teresa om 19:46 Reageer op dit bericht

Donderdag 2 november 2006

Tranen

Kindertranen,fel snikkend enluid,
om een gebroken pop;het spel was uit
maar als mama er een nieuwe bracht,
kwam de pret vlug weer,het kindje lacht.
Mensen tranen moedig bedwongen,
toen het reqiuem werd gezongen
na jaren saam in liefde en trouw
heelt de tijd langzaam,ook in rouw
Moedertranen-eindeloos en droef,
als men haar enig kind begroef,
een deel van zichzelf dat haar verliet,
neen zoiets vergeet een moeder niet..

Geschreven door teresa om 20:50 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 november 2006

Gedicht door W.Vermandere

ne mens gaat niet dood op dies laatste dag
met sombere klokken en met rouwbeklag
misschien overleed ie al zonder geween
nauwelijks merkbaar zoveel jaren geleen.

zoveel grote mensen in werk en verkeer
zoveel dode zielen zo druk in de weer
zoveel arme sukkels in grote nood
als t'kind in ons sterft dan gaan we dood

ne mens gaat nie dood als ie moe is gesjokt
zijn herte begeeft en zijnen asem stokt
dat sterven dat is al jaren aan de gang
dood gaan dat doe j'heel je leven lang

gaan vader en moeder naar den overkant
trekt uw kind uw liefste naar 't ander land
je zinkt en verdrinkt in nen tranenzee
bij ieder sterven sterf j'ook een wat mee

ne mens ga niet dood als zijn lijf ontbindt
tot stof en as zijn lichaam verzwindt
misschien is de dood een vereenvoudeging
door vuur en eerde een soort loutering

kijk naar her licht en hoort hoe dat 't waait
kijk hoe moeder eerde altijd verder draait
zegen de regen onze wijn en ons brood
der is gene grens tussen leven en dood

denk dat men eens mag deze gedachten hebben om aan onze liefsten die we verloren hebben te denken

Geschreven door teresa om 11:25 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 november 2006

mijn eerste

Ik denk dat een eerste kind voor een vrouw die eigenlijk nog meisje is de grootste verandering in het leven is,men is zo beschermd door de ouders dat was vroeger anders dan nu en men werd voor alles afgeschermd;ik zie aan mijn 7 kleindochters dat het nu toch een heel andere wereld is.Ik weet zelfs niet of ik nog een meisje van 14 15 jaar zou willen zijn.
Ik zal een foto bijzetten die genomen is op de vesting bij de molens waar ook onze Robby bij is waar ik reeds vroeger iets over heb gezet dat was een mechelse scheper we hebben hem 10 jaar gehad en was een heel lieve trouwe hond die altijd bij de kinders was en heel gemakkelijk in de omgang.

Geschreven door teresa om 10:48 Reageer op dit bericht

Dinsdag 31 oktober 2006

Herfst gedachten door Wies

Lange slierten draad geweven
dauwbepareld zilverglans
spinnerag op alle wegen
en een laatste muggendans.
Rode,bruine,gele tover
in een eind'loos kleurpalet
ligt nu schitt'rend op het lover
windbewogen tot ballet.
Asters staan weer blauw te gloeien
in het late zonnelicht

Gouden glans op de pompoenen
weemoed op een aangezicht.
Vele vogels gaan nu trekken.
t'Zuiden hunk'rend in hun bloed.
Nevelsluiers d'aard bedekken
weg is allenajaarsgloed.
Alles wordt nu mistbehangen
zwaar drukt droefheid ons terneer.
Leven wordt met dood omhangen
t'wordt november telkens weer.

Geschreven door teresa om 16:15 Reageer op dit bericht

Zondag 29 oktober 2006

vorige foto

De vorige foto was mijn mama met mijn eerste kindje en daar het haar eerste kleinkind was was ze heel fier.ik zal nu een foto opzetten van snoepie mijn katje juist voor ze hier aan de deur overreden werd samen met onze chico hij is 30jaar oud geworden en zo is er de vreugde van een dier dat je in je hart sluit en telkens weer verdriet als je ze moet afstaan.

Geschreven door teresa om 20:19 Reageer op dit bericht

Zondag 29 oktober 2006

nog eentje

Nog een foto van onze eerste kindje,nu ik het zo overdenk met tussen de foto's te zoeken besef ik toch hoe kort een mensenleven is;men heeft verdriet en pijn toch onthoud ik de leuke dingen veel gemakkelijker

Geschreven door teresa om 16:57 Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 oktober 2006

nog een foto

Geschreven door teresa om 20:23 Reageer op dit bericht

Archief