Woensdag 9 mei 2007
Tessenderlo in oorlog(paulstrauven) HET BOMBARDEMENT VAN SCHAFFEN( Diest )1.
Het bombardemens van Schaffen.Hier volgt het verhaal van een Looienaar, Karel Verachtert, die het bombadement van Schaffen heeft meegemaakt. Karel was ingedeeld bij het 2e Luchtvaartregiment te Schaffen als mecanicien- wapenmaker. Deze éénheid was pas uitgerust met de nieuwe HURRICANES. Op het moment van het bombardement was Karel van " picet " , samen met adjudant Beulens. We laten hem zelf aan het woord.
(korte samenvatting uit boek Tessenderlo in oorlog.)
Op 9 mei in de morgen waren er nog twee nieuwe toestellen binnen gekomen. Ze waren nog niet voorzien van munitie, daar de camions met materiaal al geladen waren voor een eventueel vertrek; de munitie en de kogelbanden zaten onder in de voertuigen en vooraan tegen het stuurcabine..
Om 10.30 u kwam adjudant Beulens het verheugend nieuws meedelen, dat de verloven weer opengesteld waren, en dit voor vijfdagen verlof, en dat de gewone dienst opnieuw om 8 uur s'morgens aanving, en niet meer zoals nu om 3 uur.
Die avond begaf iedereen zich met een gerust gemoed te ruste. Het zou helaas helemaal anders uitlopen.
Om 2 uur s'achts werd er alarm geblazen, maar de soldaten dachten dat het oefeningen waren voor de afdeling artillerie die in Schoonaarde gelegerd was.
Een weinig later echter worden de specialisten uit hun bed gezet. Ze moeten zo snel mogelijk de vliegtuigen naar buiten rollen, en ze naast elkaar opstellen. De motoren worden aangezet en de piloten nemen plaats in hun toestel.
Majoor H. geeft het bevel de twee nieuwe HURRICANES klaar te maken en te bewapenen. Maar met twee man de camions waar de munitie zich in bevind, afladen en daarna weer opladen, is onbegonnen werk. Kapitein V.D.H. komt ons ter hulp, en stuurt vier soldaten om ons bij dit werk te helpen. De wagens worden afgeladen, de nodige kogelbanden worden naar de vliegtuigen gebracht en daarna werd het andere materiaal terug op de camions geladen.
Ik ga naar de vliegtuigen en plaats de kogelbanden in de mitrailleurs. Wanner de twee Hurricanes in gereedheid gebracht zijn, worden de motoren gestart.
De piloten wachten op het bevel om op te stijgen.
Buiten op het plein roept sergeant- specialist N. " MAAK DAT GE WEGKOMT, ZE ZIJN AL DAAR ".
Om naar buiten te rennen is het al te laat, de mitrailleurs beginnen al te ratelen.
Als het schieten ophoud, wil ik me naar buiten begeven, maar vooraleer ik de deur bereik, fluiten al de eerste bommen.
Bom na bom explodeert, soms zeer dichtbij. Na een tijdje nemen de ontploffingen af. Op het ogenblik dat ik mijn hoofd naar links keer, hoor ik een gefluit naderen. Ik draai mijn hoofd nog terug en het volgend ogenblik voel ik mij sterven. Mijn laatste gedachten voor ik het bewustzijn verlies, zijn mijn vrouw, kind en familie.
