Het is vrijdag 11 september 2009. We staan klaar voor vertrek naar Schiphol waar het toestel van Transavia klaar staat om ons voor een weekje vakantie naar La Palma te vliegen. Een Boeing 737 type 800 met vertrektijd 14.20 uur. Met we bedoel ik Hardy, mijn vriend uit Hengelo en ik, Marjon, wonende in Veendam.
Tevoren moest de auto geparkeerd worden bij Quick Parking, waar we online een plek hadden gereserveerd. Daar aangekomen bleek dat men "overboekt" had en dat alle volgende reserveringen zouden worden doorverwezen naar een parkeerplaats die slechts met een slagboom was beveiligd. Geen beste beurt van Quick Parking dus en voor ons niet voor herhaling vatbaar.
Doordat we ondanks het oponthoud bij Quick Parking toch vroeg genoeg aanwezig waren hadden we heerlijk de tijd om op Schiphol rond te kijken. Het inchecken was een fluitje van een cent, mooie raamplaats en zicht achter de vleugel langs. Het was prachtig helder weer, dus beloofde het een vlucht te worden met veel zicht op de grond.
Na ruim 4 uur vliegen landen we op het vliegveld van St. Cruz de La Palma. Het is er bewolkt en wat vochtig warm. Gewapend met informatie over de te rijden route naar onze casa gaan we op zoek naar de gereserveerde huurauto. Op z'n Spaans is de verhuurder te laat aanwezig en vrezen we het laatste stuk in het donker te moeten rijden. We vinden onze vierwieler 2 verdiepingen onder de grond in een parkeergarage met de benzinetank halfvol. We gaan op pad in onze witte Renault Clio die ons gedurende de week onmiskenbaar duidelijk zou maken dat het op La Palma vereist is over voldoende vermogen en stuurmanskunst te beschikken.
Na de doorsteek door de tunnel van oost naar west blijken we de wolken en de regen achter ons te hebben gelaten. De inmiddels langzaam ondergaande zon schijnt in onze gezichten. In Tijarafe melden we ons bij Bar Canarias waar de eigenaar van onze casa ons opwacht. Pas de volgende dag krijgen we zicht op de weg die we in de vallende avond ervoor hebben afgelegd. We volgden de achterlichten van de rode auto van Pedro Rodriquez blindelings. Steil, steiler, steilst, haast tollend naar beneden ... De beloning: een prachtige casa met een eigen zwembad waar de verlichting en het kabbelende water zorgden voor een Hollywood-gevoel dat niet geheel paste in de omgeving.
... en meemaken dat heel geleidelijk de zon boven de bergen uitkomt en haar licht op de palmen en de zee laat schijnen. De koffie smaakt bovennatuurlijk terwijl we ons koesteren in de warmte.
Om van Tijarafe in het noordwesten naar bijvoorbeeld Puerto Naos te komen moeten we de grote kloof overbruggen. De autoweg LP1 brengt ons al slingerend langs de randen ervan naar de overkant. De eerste plaats die we aandoen is Tazacorte. Badplaats met een haventje en een heuse boulevard met een aantal flinke terrassen. We laten ons de cafe Americano en de Capuccino goed smaken vlak bij de pier die we uit de brochures herkennen.
We rijden door naar Puerto Naos. Daar voelen we voor het eerst de temperatuur van het zeewater. De golfslag is stevig en voor je het weet ga je kopje onder. We zijn blij met onze waterschoenen die het lopen op de lavasteentjes veraangenamen. We koesteren ons even in de zon en waken voor verbranding. Onze knorrende magen leiden ons naar een leuk strandrestaurantje waar we genieten van een heerlijke vismaaltijd. En oh, die Aioli en de mojo ........... hemels !!
Van west naar oost weer door een tunnel die een tweedeling bewerkstelligt op het gebied van het weer. Gelukkig bleek bij doorkomst dat we ditmaal ook aan de oostkant door de zon zouden worden verwelkomd. We kregen te zien wat de eerste keer door een donkere wolk werd verhuld.
de typische balkons die we herkenden uit de reisinformatie
het plein bij de kerk
het straatje parallel aan de boulevard, vol authenticiteit en dus gevuld met toeristen
een beeldig restaurantje op de eerste verdieping aan de boulevard
Vandaag is het noorden aan de beurt. In onze informatieboekjes lazen we dat het noorden van het eiland veel groener is dan de rest. Authentieke dorpjes langs de weg naar Barlovento met diverse schitterende uitzichtpunten (miradors) en natuurlijk de drakenbomen. Eindpunt: los piscinas de La Fajana ...
Mensenhanden creëerden zwembassins door een deel van de rotskust af te schermen van de immer aanstormende zee
Op de terugweg nemen we de afslag naar El Tablado. Een dorpje dat aan het einde van de wereld lijkt te liggen. Een kronkelende weg leidt ons naar beneden tot we niet verder kunnen. Een paar huizen en een prachtig uitzicht op de oceaan.
We hebben veel gezien, de zon was veelvuldig aanwezig en we hebben ons eraan gewarmd. We zetten de koffers in de auto die onze laatste rit op La Palma zal uitvoeren. Richting Santa Cruz, waar we ervoor moeten zorgen de plotseling opdoemende afslag "Aeropuerto" niet over het hoofd te zien. We wachten tot we kunnen inchecken, we wachten op de boarding in de wetenschap dat we als gevolg van een tussenstop op Tenerife zeker zes uur onderweg zullen zijn.
Het vliegtuig landt op Schiphol om 01.30 uur. De chauffeur van Quick Parking brengt ons in vliegende vaart naar onze auto. Even later rijden we door de stille, heldere maar donkere nacht terug naar huis.
Vlakbij ons huisje, Casa Tota, via een smal weggetje naar beneden is de playa Candelaria te bereiken. Een klein stukje te bezichtigen kust tussen de rotsmassieven. We komen een heel eind met de Renault, tot de weg ophoudt en er een steil dalend voetpad begint. Zover hebben we ons niet gewaagd. Wat we zagen was mooi. Een baai omgeven door rotsen begroeid met de meest prachtige cactussoorten. Een kleine klim ..... nou vooruit dan .........!
De dag van vertrek
