Cap Blanc Nez...

Vooreerst wil ik wel uit de "biecht klappen": de hierboven vermelde titel is een grapje.
         

Want ik hou, zoals jullie al wel gemerkt hebben, enorm veel van paarden maar ezeltjes vind ik ook enorm schattig.
Dit beeldmooie paard heeft zelfs als beste maatje dit snoezig ezeltje.
Ze kunnen niet zonder elkaar want ze zoeken steeds elkaars nabijheid, ook buiten de weide.
Op jumping ken ik een persoon die paard en geit meebrengt.
Die geit natuurlijk niet om de hindernissen te springen maar gewoon omdat het paard anders te onrustig is alleen.
Zo zie je maar hoe dieren ook aan elkaar verknocht kunnen zijn!...

Mieneke: "Als jij mij niet streelt, dan zoek ik maar kontakt met deze figuurtjes in de bloempot..."

Ziet ons Mieneke er niet stralend uit?
Geen enkel letsel heeft ze overgehouden van haar hachelijk avontuur enige tijd geleden.
Wel zit de schrik voor auto's er nu goed in...hoop ik toch...

Enkele dagen regenweer en opeens steken ze de kop boven de grond.
Specialist in al of niet eetbare paddestoelen ben ik niet maar ik geniet des te meer van de soms mooie en indrukwekkende formaties die je her en der ziet.
Meer dan een plaatje waard...

Rozen hebben dan wel de minder goeie eigenschap om doornen te hebben maar langs de andere kant is het een plant die echt niet weet om op te houden met bloeien.
Ik heb hier een detailfoto van een enkele klimroos in mijn tuin en als je de details goed bekijkt, dan zie je zelfs een insect verborgen zitten tussen de kelkblaadjes.
Je zou voor minder gaan schuilen bij zo'n belabberd weer...

Het paard in de weide stoorde ik blijkbaar want het bekijkt mij nogal argwanend, de koeien daarentegen grazen overstoord verder.
Helemaal op de achtergrond kan je het heuvelend "Muziekbos" ontdekken.
Elke dag is het echt genieten van deze omgeving met zijn steeds wisselend uitzicht...

Heeft een kat dan werkelijk 9 levens? Ik moet het nog geloven ook!
Ons Mieneke is onlangs niet meer naar huis gekomen.
Een buurman wist te vertellen dat ze bij het overlopen van de straat gegrepen werd door een wagen...huilend verscheidene malen overkop rolde om daarna via een gracht verder te strompelen.
Ik ben dan ook op zoek naar haar gegaan maar...tevergeefs.
Nu stond zij hier deze nacht miauwend en ongedeerd aan de achterdeur en dit precies 9 dagen na haar verdwijning.
Wat een opluchting!...

Even ontspannen in de Vlaamse Ardennen. Het landschap met zijn heuvels, weiden en charmante wegeltjes straalt rust uit.
En die kan ik momenteel wel gebruiken na enkele turbulente dagen...