Orbsen in verscheidenheid

Toen ik nog werkte in de Gevangenis van Maastricht moest ik iets zoeken in de Archiefruimte, daar lagen veel oude boeken en registers, ook werden daar goederen bewaard uit het verleden. Ik vond een miserabel boekje, met getypte tekst en heel eenvoudig samengebonden. Ik begon te lezen en kwam terecht in een gedichtenbundeltje geschreven door Jaap Sickenga, een verzetsstrijder, gevangen gezet op 31 augustus 1941, eerst in Scheveningen later in het Minderbroedersklooster te Maastricht. In beide heb ik gewerkt, dat is al frappant. Deze jongeman is op 23 jarige leeftijd gefusilleerd op 11 mei 1942.

Ik werd heel diep getroffen door een aantal weergaloze gedichten, begonnen op 1 mei 1942 t/m 7 mei 1942 schrijft Jaap Sickenga zijn gedichten, wat een prachtige gave had deze jonge man.
Met deze wil ik Jaap Sickenga in de herinnering brengen en samen met hem al die andere helden, die hun leven hebben gegeven. Ik zal iedere week een aantal gedichten hier plaatsen.

Iets over de foto:

Het herdenkingsmonument bij "Jaglust" te Bilthoven is opgericht ter nagedachtenis aan alle burgers en militairen die sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen in oorlogsituaties en bij vredesmissies. In het bijzonder worden elf plaatsgenoten herdacht die in het verzet tegen de bezetter zijn omgekomen, te weten: H.J. van Aalderen, M. Balk, P.J. ter Beek, A.P.M. Fauchney, A.J. van Ginkel, M.J. Groen, J.G.A. van Medenbach de Rooy, J. SICKENGA, H.J.H. van Tarel, J.W. Vermaak, S. de Wolf.

Het monument is onthuld op 13 december 1958 door Ir. Maas Geesteranus, nadat een grote inzameling onder de bevolking was gehouden, kon het gedenkteken gerealiseerd worden.

1-5-1942

Laat het goed geweest zijn, onze daden
- of misschien ook verkeerd -
Voor hooger doel ons te offren
hebben wij tenminste geleerd.

Is dit niet de zin van het leven
- en misschien ook van de dood -
te leren onszelf te geven
in aller nood?

2-5-1942

Het Noodlot

Sinds lang heb ik het geweten,
Het noodlot klopt aan mijn deur,
Vaak trachtte ik het te vergeten,
Maar het noodlot bleef voor mijn deur.

Het wachtte er zo geduldig,
tot eindelijk het ogenblik kwam,
dat ik, ja heel voorzichtig,
de klink van de deur vernam.

Zo anders kwam het me tegen,
dan ik het ooit had verwacht,
's-nachts heb ik in doodangst gelegen,
maar het kwam, oh zo zacht.

Bescheiden, haast ongemerkt,
trad het mijn leven in,
toch heeft het heftig gewerkt,
en ik weet precies het begin.

Nu heeft het de leiding genomen,
en ik loop als een kind aan de hand,
We zijn haast aan het einde gekomen
daar wacht mij een ander land.


Gedurfd te leven

Wij hebben gedurfd te leven, Goddank
Laten we nu durven sterven
en zeggen kunnen "God, Dank"!

Als schimmen uit verre streken
- door d'aether een stuk van een lied -
komt herinnering uit vroeger verleden
Saam, met een zacht, gelukzalig verdriet.

Wij weten, het is voorbij nu
wat ook gebeurt -
maar de herinnering blijft, nù
des te schoner gekleurd.

Maar tocht, zij wordt ons zo vreemd ook,
als was het nooit werkelijkheid -
want hier tussen muur en geweerloop
heft de ziel zich in eeuwigheid.

Weet, je moogt niets meer verwachten
van's levens verderen loop,
Al gloort in de donkerste nachten
altijd nog een sprankje hoop.

Weet, dat het uur kan komen,
nu- morgen- of vannacht,
dat je plotseling mee wordt genomen
dan is het spoedig volbracht.

In de Kloostergang

Wel spelen wij maskerade
beneden, daar in de gang
Een enkel woord van waarde
tussen veel nutteloos gezwam

Het zijn juist de enkele woorden
zo schijnbaar terloops gezegd,
die diep in je ziel zich boorden
zich daar hebben vastgehecht

Het is juist in dat enkel gezegde
in 'n zee van onbelangrijkheid
dat de ander zijn wezen legde
je steunt, in je eenzaamheid


Wat blijft

Steeds losser worden de banden
en wat aan het leven mij bindt
de blik reeds gericht op de landen
die ik aan d'overzij vind

Toch zijn er banden, die blijven
die houden de binding stand
tussen hen, die achterblijven
en die reist naar dat ander land

Het zijn niet de gesproken woorden
niet de blik van oog in oog,
Het is het voelen, het weten
van wat onze harten bewoog.

3-5-1942

Lente

Zon op de plassen
Strakblauwe lucht
bloeiende bomen
vogelgerucht

De Lente gaat komen
al zie ik het niet,
thuis bloeien de bomen
en groent het verschiet

Maar ook is gekomen
de Lente in mijn ziel,
toen na donkre dromen
Gods Licht binnenviel


4-5-1942

Mijn God

Mijn God, ik kan het niet geloven
dat dit het einde moet zijn
Het leven ging zoveel beloven
was alles slechts zilv'ren schijn?

Waarom moest ik haar dan ontmoeten
die voor mij de toekomst ontsloot?
Waarom moet zij hiervoor boeten
wijl toch reeds beschikt was mijn dood?

Och, Heer, wil mij vergeven
mijn twijfelend gemoed
'k weet, U zijn dood en leven,
Wat Gij doet, dat is goed.


het Noodlot

het Noodlot heeft ons geslagen
en onze levenskracht
Maar juist in deze dagen
heeft het ons samengebracht

Het heeft in ons diepste wezen
een nieuwe band gelegd
die het schrijnende kan genezen
van ons verwonde hert

5-5-1942

Ons bedreigt
Een andere dood
dan het lood.
Onverschilligheid
die daaraan lijdt
sterft vóór zijn tijd


Oppermachtig

Het is heel eenvoudig
oppermachtig te zijn
Het Heelal te besturen
God's gelijke te zijn

Het enige wat je moet willen
is willen wat Hij wil,
dan zal al ander willen
gaan wijken voor Uw wil.

Ach, het is zo eenvoudig
Oppermachtig te zijn
ge moet steeds Uzelve vergeten,
Vergeten om "ik" te zijn.


Niet vangen

Zij kunnen mij niet vangen
al is mijn lichaam hier
mijn geest volgt zijn verlangen,
mijn lichaam is slechts hier.

En zelfs als ze dàt nemen
wat nood is er dan nog?
Mijn geest zweeft vrij erhenen
En vindt zijn woning toch



Het is die heilige vriendschap
die opbloeit in dezen nood
als een goddelijke boodschap
die duurt tot in de dood.


Herinnering

Laat herinnering schoner steeds blinken
Laat verlangen feller mij slaan,
Laat in mijn ziel de strijdroep weerklinken
van het hart, dat niet onder wil gaan.

Want niet wil het in grauwjheid verzinken
in doffe berustinh, van wat schijn beschikt
neen, tot het laatst zal de strijdkreet weerklinken
al wat ik weet ik heel goed, dat de mens enkel wikt.

Daarom, oh God, laat mij branden
in het vuur van herinnering
en wil met gloeiende banden
mij binden aan het leven dat ging.
Want dan alleen zal ik weten
dat in mij dit leven nog bloeit.


6-5-1942

Mijn last dragen

Ik heb mijn last te dragen
En doe het met vrolijk gezicht
maar ach, niet alle dagen
woog zij even licht.

Ik weet van dagen van kommer
van grondeloos verdriet,
als de ziel, steeds stommer
smacht naar wat haar verliet.

Maar als de nood het hoogst is
dan is de redding nabij
en wat mijn grootste troost is:
ja, dat opnieuw in mij
een lied is opgeklonken
dat maakt de ziele vrij

Deze foto stond op de rouwkaart

Dit verhaal gaat over een vrouw die Tira altijd hielp bij de aanschaf van make-up bij een Parfumeriezaak in Maastricht, zij heet Uschi. Toen ik aan Tira vroeg wie ik van de winkeltjes een kaart zou brengen na haar overlijden vond ze dat ik maar naar 1 winkel moest gaan, en wel naar de Parfumeriezaak om Uschi een rouwkaart te brengen.

Eind september ging ik daar een rouwkaart brengen, helaas was Uschi niet aanwezig, het personeel zou de kaart bezorgen aan Uschi.

En nu de tekst van Uschi op de kerstkaart:

Duizend maal excuses dat ik u niet eerder op de hoogte heb gebracht van Tira’s laatste woorden. “Uschi, doe mijn man de groeten van me”.

Ik snapte er niets van en zei nog tegen Tira, u zult hem eerder zien dan ik, maar ze was al weg.

De laatste keer dat ik u in de winkel zag en u over Tira’s ziektebed sprak zei ik dat ik haar nog pas gezien had in de winkel. U zei toen dat dit onmogelijk was en ik merkte de teleurstelling… en ik was dat ook in mijzelf. Ik snapte er niets meer van, ik had toch echt Tira gezien!?! De twijfel sloeg toe, zou ik zwangerschapsdementie hebben?

(Uschi was n.l. in verwachting).

Toch had ik in deze voor mij donkere dagen een machtig mooi geschenk gekregen en dan heb ik het niet alleen over mijn zoontje die in maart 2008 is geboren, maar ook over uw bijzondere mooie vrouw Tira!

Alles viel veel later op zijn plaats. Maar ik ben Tira al die tijd blijven zien en met haar blijven praten, totdat ik haar overlijdenskaart vond tussen de papieren op het kantoor met haar foto op de kaart. Toen wist ik het zeker!

Even daarna nam Tira afscheid op afstand, ze straalde alsof ze licht gaf, machtig mooi om te zien.

Er vielen veel dingen op zijn plaats, ik dacht al dat Tira wat overspannen was, ze zei wat “vreemd dat je mij kan zien?”

Ik zei: “ook al koopt u niets ik zie u echt wel staan hoor!” Want ze was al bijna elke dag in de zaak geweest. En ze vroeg hoe het met me ging en hoe het ging met mijn studie natuurgeneeswijzen.

Ik vertelde haar dat ik teleurgesteld was in de leraar en dat mijn studie vriendin was opgegeven aan borstkanker en ik daardoor geen interesse in het spirituele meer had op het moment.

Het was druk op het werk en mijn collega vroeg of ik even wilde komen helpen, maar ik vroeg of ik deze zeer dierbare mevrouw de foto van zoontje Mauro kon laten zien.

“Waar is die mevrouw dan?“ vroeg ze. Oh, ze zal wel in het hoekje zijn bij de ronding, achter in de winkel. Ik heb Tira toen de foto van Mauro laten zien. Ze zei dat ze ook pas weer Oma was geworden, vol trots.

Ik zei dan geniet er nog maar van, en ik zag het verdriet in haar ogen. En dat kon ik wel begrijpen, omdat ze me al een tijd terug had gezegd dat ze er ernstig aan toe was.

Maar dat moest toch wel meevallen, aangezien ze me steeds bleef opzoeken?!

Ze had me wel gezegd dat ze het door meditatie kon. (Ik dacht kracht herwinnen in jezelf en het positieve eruit halen oké”), maar dat ik astraal werd bezocht had ik nooit verwacht.

Totaal géén verschil met een sterveling.

Ze had me al eens gevraagd: “heb je altijd al overleden mensen kunnen zien”. Ik vertelde haar dat ik dat inderdaad wel vaker had meegemaakt, niet wetend dat ik op dat moment met zo iemand sprak.

Ik dacht nog meer dat ze een soortgenootje was.

Nog nooit zo tastbaar iemand meegemaakt en nog nooit een dierbare en ik heb er al heel veel verloren.

Tira is schijnbaar zo sterk geweest dat ze op haar ziektebed al Astraal deed reizen. En is dit een geruime tijd blijven doen, want ik heb haar overlijdensbericht pas 3 maanden later gevonden.

Sorry, ik kan het niet bevatten maar ik wil het toch echt met U en Uw dierbaren delen.

Uw vrouw is een Engeltje.

Hoop dat u gaat genieten van de Kerst en Oud en Nieuw, wetend dat ze echt altijd bij u is!

Koude rillingen, warm gevoel in uw hart! Dichter bij dan men kan verklaren.

Uschi heeft pas in december van 2009 dit verhaal kunnen schrijven omdat ze tijd nodig had om alles te laten bezinken.

Naar aanleiding van dit prachtige verhaal heb ik een afspraak gemaakt bij deze lieve familie om hen mijn dank uit te spreken en er nog verder op door te gaan. Hier hoorde ik dat Tira tijdens haar ziekbed altijd volledig in het zwart was gekleed in de winkel, Tira kon vanaf  augustus 2007 tot aan haar overgaan op 17 september 2008 niet meer lopen en liggen, ze heeft alleen zittend doorgebracht, vanwege de botkanker in haar hele ruggenwervel. Zelf heb ik vanaf die begindatum de boodschappen gedaan voor Tira ook voor make-up.

Zodoende vond ik het al heel vreemd dat Uschi Tira in de winkel had gezien, ik dacht zelf dat ze haar misschien met iemand had verwisseld.

Toen Uschi de foto van haar zoontje liet zien, die was toen 9 maanden, vertelde Tira dat ze ook weer Oma was geworden (toen was Tira al enkele maanden over), ze keek heel bedroefd bij het uitspreken. Uschi wilde een arm om haar heen doen, en bemerkte dat ze door haar lichaam ging. En nog geen besef van wat daar gebeurde, ze had zelfs nog wat monstertjes voor Tira op de toonbank gezet. Ze vond het maar vreemd dat Tira die liet staan. Het was voor mij bijzonder om deze lieve spirituele familie te mogen ontmoeten, bij deze dank aan haar man Mark, zoontje Mauro een schatje en Uschi, we hadden een prachtige spirituele herkenning en dat is prachtig.