Enkele dagen terug werden, in een nachtelijke sfeer zoals bijna  in de meeste regeringscoalities, de laatste loodjes gelegd om de federale begroting sluitend te maken. De dramatisering van het begrotingswerk werd nu wel overschaduwd door het af te sluiten akkoord omtrent de staatshervorming tussen de politieke partners. De beide 'beleidsdaden' werden onderling gelinkt.

Wat de begrotingsmaatregelen betreft vind ik dat er niets spectaculairs naar voren wordt geschoven:

=> alle deelnemende partijen kunnen zich vinden in sommige maatregelen en die uitleggen aan hun achterban,

=> de traditionele trukken zijn nog steeds van dienst, zoals het 'overschatten' van de inkomsten en 'onderwaarderen' van de uitgaven, ook het inschrijven van 'hypothetische' te innen inkomsten, enz..

Wat het akkoord omtrent de staatshervorming betreft, die in verschillende fasen zal uitgevoerd worden, vind ik dat fundamenteel 'het probleem' niet is opgelost. De politieke formaties uit het Noorden van dit Land staan zeer kritisch wat betreft de 'inhoud' en de 'uitvoerdatum', vooral van de maatregelen die vervat zouden liggen in de tweede fase. De overdracht vervat in de eerste fase worden afgedaan als 'borrelfhapjes'!

Wat niet kon opgelost worden tijdens de afgelopen maanden verleden jaar, vanaf 11 juni eigenlijk, is nog steeds aanwezig, t.w. er is geen eengezindheid omtrent de richting waarheen het moet uitgaan met de federale staat en met de deelstaten. De visies op deze materie blijven zo verschillend en uiteenlopend dat het waarschijnlijk zeer moeilijk zal zijn hieromtrent een 'akkoord' te bereiken.

Deze week is het zover. De federale Minister van de Voorlopige Regering dienen zich te buigen over de begroting 2008, wetende dat we reeds drie maand verder zitten in dit jaar, als de 'definitieve' regering begin april deze begrotingsmaatregelen zal moeten in beleidsdaden omzetten.

Een begroting opmaken, en dit geldt zowel voor een begroting van een Land, een Ministerie, een Openbare Dienst, een Stad of een Gemeente als deze voor een gezin, een familie,  is een 'oefening' waar men alle kanten uitkan.
 
Men kan begroten (voorzien in de soorten en het volume van de inkomsten en de uitgaven op jaarbasis) zoals men wil. Ik verklaar mij nader. Als men de vooruitzichten stoelt op 'realistische' parameters, dan heeft men een begroting waarvan de waarschijnlijkheid dat zij waarheidsgetrouw is (dus na aflopend jaar correct), zeer groot is. Als men de hypothesen niet laat aansluiten met de werkelijkheid (b.v. door de economische groei te onderschatten) , dan heeft men een 'fantasie-begroting'.

Welke kant zal de 'voorlopige regering' met het budget uitgaan, die moet begroten voor de 'definitieve'? Dat is de vraag die zich heden stelt.

Gezien de kalender van de regionale verkiezingen volgend jaar, zullen er voor de verschillende formaties 'geschenkjes' moeten inzitten om hun kiezerspubliek te kunnen bekoren. De 'verhoging' van de (laagste) pensioenen is zo een maatregel. Elke partij heeft dit ingeschreven in haar programma. Een ander punt, waar een groot gedeelte van de bevolking grote hoop koestert op een postitieve beslissing, is de afschaffing van de zgn."solidariteitsbijdrage". 

Een derde voorbeeld waar de burger om vraagt zijn maatregelen om de 'koopkracht' te vrijwaren. Er is de zgn. indexaanpassing; maar iedereen weet dat dit niet voldoende is om de verloren 'koopkracht' terug te winnen. De prijzen van sommige produkten en diensten stijgen meer dan 2 %. Er zijn voorbeelden genoeg te noemen. Dit niet aanvaarden is blind zijn, en dat kan ik toch niet veronderstellen van politici die dagelijks onder de mensen komen en weten (of dit zouden moeten) wat onder de bevolking leeft.

Ik persoonlijk heb de indruk dat de huidige 'voorlopige' Ministers zich maar weinig inlaten met de problematiek van de begroting en met de werkelijke problemen van de burgers. Ik vermoed dat zij meer begaan zijn zich te positioneren om hun partijbelangen of hun eigen politieke loopbaan uit te tekenen. Dit is wat ik ervan denk als ik de verschillende politieke debatten volg op de radio en de Televisie.

Ik hoop dat ik mij vergis, maar de afgelopen zes maanden verleden jaar hebben toch geen positieve indruk op mij achtergelaten wat betreft de doeltreffendheid waarmede men problemen in het algemeen en 'politieke' problemen in het bijzonder oplost.

Het zijn, het ware,
het goede
en het schone:
dat is de betrachting
van elk levend wezen
 dit te kunnen realiseren
 en waarmaken. 

Professor D. Kahneman (Princeton Univ.) stelde samen met Prof. E. Diener (University of Illinois) en Prof. N. Schwarz (Univ. of Michigan) een uniek wetenschappelijk boek samen: Well-Being. The Foundations of Hedonic Psychology. Vrij vertaald: de Theorie van het Geluk en het Plezier.

Tot dusver is daar weinig onderzoek naar verricht, om de voor de hand liggende reden dat de farmaceutische industrie zo'n studies niet sponsort. Mensen nemen pillen wanneer ze zich slecht voelen, niet wanneer ze zich amuseren.

Het lijvige werk dat de heren schreven is geen lachertje. Gedurende 600 pagina's wordt aan de hand van studies en psychologische proeven aangetoond dat verscheidene factoren bijdragen tot onmiddellijk geluk.

Bij de lectuur van het boek wordt het duidelijk dat er meerdere niveau's zijn waarop de mens geluksprikkels kan ervaren.
 
Overduidelijk is dat sex, voedsel, drank en succes het soort van prikkels vormen die we dagelijks nodig hebben.
 
Maar er zijn ook hogere niveau's van geluk: een mooi landschap zien, de zon die plots van achter de wolken komt, de mooie zang van een vogel die ons verrast.

Nog beter wordt het wanneer we plezier hebben in goede muziek, leuke films, geld vinden op straat. "Hier blijft het geluk zelfs nog tien à 15 minuten nagalmen" schrijft contributor Prof. Michael Argyle (Oxford Brookes University).

In het hoofdstuk Preadaptation and the Puzzles and Properties of Pleasure (Paul Rozin, University of Pennsylvania) komen we dan aan de meest verheven vormen van geluk: momenten waarop onze intelligentie (indien aanwezig) zich vermengt met hoger zintuiglijke genot: de auteur denkt dan aan het appreciëren van klassieke muziek.