Hoog tijd! .

Net zoals bij haar iets meer humanistisch getinte Franstalige zusterpartij, is ten langen leste ook bij de CD&V de spreekwoordelijke frank gevallen. De partijleiding komt in handen van een vrouw.

Niet zomaar een vrouw! Geen traditionele anti-urban tante want Europees gepokt en gemazeld. Marianne Thyssen. Klasse troef! Haar debuut als voorzitter ad-interim, zondag ll.  in “ De Zevende Dag” was af. Geen Freyaans uitslaande armen en prietpraat. Body language perfect beheerst. Verfijnd taalgebruik.. Geen “goh zeg of allez”. Puntgave antwoorden. Doordacht. Beschaafd. Stijlvol dat ranke lijfje in een modieus tweed pakje. Mevrouw Thyssen mag dan allicht eerder conservatief gestoeld zijn qua opleiding, doch die gesofistikeerde charme, dat vleugje pudeur vermoedelijk eigen aan haar achtergrond… wat een verademing vergeleken met de rest van de vrouwelijke voorzittersmosselbank.

Ik zie haar al zitten tijdens de voorzittersdebatten. Escada tussen Kempermanklodden en streetwear met afgewassen jeans. En zeggen dat zo’n dame de Mont Ventoux trotseert. Wielertoeriste; jawel. Staat op haar blogje. En een goed getapte pint bier versmaadt deze eurocrate ook niet. Laat dit in hemelsnaam de enige punten van overeenkomst met haar premier zijn!

Over partijbonzen gesproken, bij onze Noorderburen lijken er enkele meer dan prettig gestoord. De strapatsen van rechtse “maatjes” maken het land knettergek. Neen, ik wil het niet hebben over die geperoxideerde clown uit Venlo; wel over Rita. Rita Verdonk, the Hollandse versie van the Iron Lady, met big boobies en bruin gevlekte onderbuik. In kruiswoordraadsels wordt een tweeletterwoord gebruikt om dat soort van vrouwmens aan te duiden: een KA. Een manwijf, het soort dat ongegeneerd, onberedeneerd met de wieken slaat en steeds van zich afbijt. Zat ze reeds op knoerten van blaren ten tijde van de brand op Schiphol, lesje nog niet geleerd. Eind vorig jaar overdonderde zij de kranten met haar eis om op alle openbare plaatsen uitsluitend Nederlands te spreken. Hoor je de Friezen al bezig?

Bij het lanceren van haar beweging “ToN” komen daar nu zesbaanssnelwegen bij. Zesbaanssnelwegen in Nederland, wat met de verhoogde uitstoot van gassen en fijnstof? Plus gratis openbaar vervoer, boerkaverbod uiteraard, geen steen voor een nieuwe moskee en… herinvoering van de doodstraf. Maar ja tussen woord en daad…trouwens de woorden van Rita klinken fermer dan haar vermogen om ze waar te maken. Vraag dat maar aan Balkenende. Over de schabouwlijke toestanden in het onderwijs, over de pijnpunten inzake Zorg geeft Verdonk niet thuis. Dat haar programma heel vaag is komt simpel door haar achterban. Zij bepalen en Rita voert uit. Komaan zeg, je kan Nederlanders net zoals de Vlamingen heel wat wijsmaken, maar zoiets? Tarara!

Zesbaanssnelwegen! Hoe komt dat mens erbij? Dan liever dat Sp.a wicht  dat ijvert voor de vermindering van BTW op inlegkruisjes of een van de Somers-girls die tekeer ging tegen de té hoge prijs voor vaginale glijmidelen. Vrouwen voor vrouwen, zeker als het om de onderbuikgenoegens gaat. Wil ons Mie eerst blabla en dan boem boem. Voor creaturen genre vrouwe Verdonk, wil ik pif, poef en paf!

Nooit eerder meegemaakt... .

Zaterdagavond. Een intiem, doch gerenommeerd restaurant. Een kleine maar uiterst verfijnde spijskaart en de kers op de taart: een snoepje van een wijnkelder. Grote ronde tafel met uitzicht op de feeëriek verlichte tuin. Drie echtparen, de middelbare leeftijd een poosje voorbij. Zielsverwanten, iets meer dan goeie kennissen zonder daarom echt wat men noemt intieme vrienden te zijn. Gesprekspartners vooral, van de bovenste plank. Kortom een buitenhuisavondje om naar uit te kijken. Doen we dan ook. Tweejaarlijks want overdaad schaadt.

Een minpuntje. Nou ja wat heet een minpuntje. De aanpalende tafel bleek gedekt voor een groot gezelschap. Veertien couverts. Komt het nu door het feit dat ik geen sociaal beest ben, want met z’n tweetjes uit eten gaan, hij en ik, blijft voor mij de max. Af en toe met één hooguit twee koppels à la bonheur. Al wat meer is, is voor ons des Gutens zu viel.

De zaalmeester noteerde onze wensen. De aperitieven werden geserveerd en de aanpalende tafel bemand. Keurige mensen, mensen van stand. Vijftig- en zestigplussers. Enkele sjieke krijtstreep maatpakken, de dames overwegend slankmakend zwart, verhullend tot en met. Geen streepje huid, laat staan een zuchtje décolleté. Naar mijn gevoel een tikkeltje teraardebestellingachtig. Wel een fortuin aan nieuw goud. Oogverblindende creaties van topjuweliers.

Dan stak Julien, onze huis-standupper, van wal en toostte op de jarige Veerle. Zoals steeds met brio. Gewoon geniaal die man. Salvo’s aan woordspelingen, vervlogen herinneringen doorspekt met humor schudde hij zo maar uit de mouw.

Thuis lagen wij normaliter al twintig keer in een deuk. Met Julien is het altijd gieren geblazen. Buitenhuis en vooral in dit soort van etablissement kan dit niet. Temperen dus. Begin er maar aan. Voorwaar geen lachertje, geloof me: mio marito schokte, Veerle ging hinnikend schuil achter haar anti-vapeurwaaier, Juliane wist, zoals steeds, geen weet met haar lachtranen, Georges hield de kaakspieren strak geklemd en knikkebolde richting plafond en ik…ik trachtte wanhopig mijn proesten tegen te gaan achter mijn samengevouwen handen en krachtig op de neusvleugels drukkend. Lukte natuurlijk niet, met als gevolg die ellendige slappe lach, weliswaar gedempt.

Aan de aanpalende tafel werden geen amuses wel champagne en platte oesters gebracht. Iemand tikte tegen een glas. Een magere, lange krijtstreep heer stond recht. Hij kuchte en bleef zeer nadrukkelijk kuchen. Zodanig zelfs dat ik even opkeek en merkte dat hij mij expliciet viseerde en bleef viseren. Wat een arrogantie zeg! En een engerd bovendien: grijsgrauw perkamenten gezicht, een haviksneus zoals je er weinig ziet, flaporen, een kanjer van een adamsappel en puitenogen die mij misprijzend de tuin in boorden. Was mijn slappe lach haast verdwenen, door zo’n sujet werd hij opnieuw gestimuleerd. En hoe!

En toen, toen gebeurde het. Ook de krijtstreep stak van wal. Met grootse gebaren en krachtige stem: “In de naam des Vaders en des zoons en des….”

Het gezelschap vouwde de handen, boog de hoofden, alleen het nieuw goud rinkelde hier en daar en ze dankten voor het dagelijkse brood, voor de zon, voor de regen, voor hun samenzijn, misschien voor de vermindering van CO2 uitstoot,enfin ze dankten voor alles en nog wat. Over de champagne en platte oesters geen gebenedijd woord.

Merkwaardig hoe, op mijn niet te stuiten gegiechel na, het muisstil werd in zaal. Uit respect? Echt niet, met uitzondering van het gezelschap keken alle tafelgenoten elkaar vragend-verwonderd aan. De krijtstreep ging uiteindelijk zitten. Hij overschouwde als een autoritaire generaal, Mussoliniaans de zaal en zag dat het goed was. Zoiets als zijn moment de gloire en of hij genoot!

Weg de warme sfeer. Zelfs Jean-Paul de vakkundig getrainde zaalmeester, wankelde heel even, hernam zich en beval meteen zijn personeel. Discreet zoals steeds doch een tikkeltje té nichterig dit keer. Ik bespaar jullie het relaas van de rest van de avond. Juist, wij hebben het niet aan ons hart laten komen. Integendeel!

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat diepgelovigen een en ander op ons, atheïsten, voor hebben met hen rituelen, hun gebeden en hun afbeeldingen. In een volgeboekt restaurant vrank en vrij opkomen voor je religie, wel il faut le faire! Goed, wij hebben de rede, doch hoe stel je de ratio ten overstaan van iedereen visueel voor? Met een zotte trien zoals ik, lukt dat niet. Echt niet.

Dit gezegd zijnde, tot de volgende keer bij leven en welzijn..

Hoezo je houdt van hen?

Kaart hij op zijn blogje uiterst teder de diepmenselijke problematiek van vele jongeren aan, die vertwijfeld en wanhopig even de weg kwijtraken, wellicht worstelen met hun zijn, met de zin van hun leven en pataat als reactie een foto van een of ander sexy brabbelend huppelkutje en een tekst die kant noch wal raakt. Te gek om los te lopen die algemene nietszeggende reacties. Iemand van haar noch pluim kennen en dan afkomen met een zingende liefdesverklaring waarin zij “hen” laat weten hoeveel ze van “hen” houdt, wat een unieke en prachtige mensen zij “hen vindt…zouden mensen, in hun blogdrift, wel goed beseffen in hoeverre ze voor aap komen te staan?

De master himself, hoewel lichtjes geflatteerd - welke man niet?- heeft daar evenzeer passende doch gentlemanlike bedenkingen bij.

Mensen zit ik  hier een potje te brallen. Het is inderdaad zoals mijn buurvrouw vaak beweert “ Haar lieveheerke heeft er van alle soorten nodig”. De ene té naïef, té uitbundig of té introvert, de andere heerlijk speels-gek. En tussendoor loopt er  een pissige tante, zoals ondergetekende hier.

Titipoes 

Blogbeu!!?? Ik!!?? .

Bah…eigenlijk niet. Alleen sedert begin dit jaar heb ik andere besognes en…er is de jaarlijkse grote schoonmaak. Voor mio marito de meest onzinnige, stompzinnige bezigheid, voor mij een noodzakelijk jaarlijks en indien ik mijn loten krijg, zelfs een deels tweejaarlijks gebeuren. Ik poets graag. Niks fobie, niks maniakaal. Zitten de meeste Belgen met een baksteen in de maag, ik met een borstel, stofdoek, een bidon Javel, een blik Sapoli en niet vloeibare Mousse de Lin.

Bovendien is Internet, in se een fantastisch medium daar niet van, op de gepolariseerde discussiefora, mailgroepen en blogs met de jaren geëvolueerd van gemeenschappelijk overlegpodium over spuugbak naar gore riool, verzamelplaats voor ongedierte. Rede en logica moeten ruimen voor het uitbrullen van het eigen groot gelijk. Extreem hoge eigendunk, daardoor zo kwetsbaar. De euthanasie op Claus bij voorbeeld, wat een poespas, wat een giftige, hatelijke opmerkingen via religieuze megafoons! De congregatie van de Broeders van Liefde staat bij wijze van spreken in brand. Nogal wiedes dat een Godfried Danneels zijn steentje bijdraagt. Caritas Catholica, dat het gros van de verzorgingsinstellingen beheert voelt nattigheid, dus gauw de spirituele CEO’s optrommelen en maar wijzen op het feit dat “Het lijden omzeilen geen heldendaad is”. Kortom, Claus was dus gewoon een lafbek. O ja, hij mocht het allicht wel DOEN, per slot van rekening was Claus een atheïst dus…maar de media er zo laten over uitspinnen, dat vindt de monseigneur en de zijnen echt niet kunnen. De dood omzeilen is geen voer voor frontpaginanieuws.

De maandenlange lijdensweg van de vorige paus, dat was ander eten: de cultus van het lijden in al haar glorie onder het oog van de wereldpers. Dag na dag, minuut na minuut wekenlang. Niet-katholieken dachten er gewoon niet aan deze uiterst gemediatiseerde verheerlijking van het lijden tot de dood erop volgt te bekritiseren. Ik herinner me dat ik op het grote plein stokoude nonnen heb gezien. Uren hebben die sukkels van besjes, vol overgave dat ene raam gefixeerd, in de pletsende regen. Kijk, lieve lezer, dat vond ik niet kunnen maar ja, het was de keuze van de Poolse paus en naar alle waarschijnlijkheid ook van zijn entourage. We werden om de oren gekletst met bulletins door artsen-specialisten. Elk zuchtje van de stervende werd geregistreerd, beoordeeld en vakkundig de wereld ingestuurd. De zogezegde “rode” VRT kleurde rooms. Niet-gelovigen dienden dit voor hen mensonwaardig spektakel, conform de wil van een goddelijk wezen dat alleen bestaat in de diepste gedachte van katholieken, te ondergaan. Goed, enkele cartoonisten hebben er wel brood ingezien en aan cafétogen zal er beslist uit een gortig vaatje zijn getapt, maar formeel protest? Nee toch! Waarom kan Godfried Danneels de vrijheid van keuze van andersdenkenden dan niet respecteren?

Nu blijkt dat hij high is

Confituurseks… .

“..of ik wist wat dit was?” vroeg hij. Perplex stond ik. Je zal dan je kleinkind stimuleren om de betere krant te lezen en uit de duizenden woorden die De Standaard bevat, pikt hij er eentje uit. Confituurseks nota bene!

Voor mijn tienjarige kleinzoon is seks –voor zover ik zijn kennis meen correct te kunnen inschatten, - gerelateerd met blote dames, met “boekskens” in het overdadig gevulde achterste rek in de krantenwinkel, met sites afgeschermd door ouderlijke controle, met een onverwachte kreunscène op tv en af en toe een onnozel mopje, verteld door een van de grote jongens op de bus en waarvan hij ,aan zijn intonatie te horen, geen moer  snapt.

“Jij weet dus niet wat het is, memeke?” zei hij, met de klemtoon op “jij”

Dat gefronste voorhoofd, dat ongeloof in zijn blik…dit is het begin wist ik. Mijn door kleinzoon vaak bevraagde grootouderlijke algemene kennis (sic) kreeg meteen een pandoering van jewelste. Recta de dieperik in door de vulgaire, zielige exploten van een adjunct-gevangenisdirecteur in de jaren tachtig en door een even ordinaire zeloot op YouTube geplaatst plus het feit dat ik plots totaal verbouwereerd met de mond vol tanden stond

Uiteraard hebben wij erover gepraat. Het is te zeggen kleinzoon vond dat hij mijn lack of knowlegde diende bij te stellen. Dus las hij mij het volledige krantenartikel voor. Met blote poep in bosbessengelei (uitgerekend zijn favoriete confituur) dollen daar kon ons ventje echt niet bij. En of memeke wel wist wie de Bende van Nijvel was? Natuurlijk wist ze dat. En verwonderd dat hij was!

Met stille dank heb ik verteld over een van de donkerste en meest trieste bladzijden in de geschiedenis van onze stad. Met dank, jawel, want de kennisgretigheid van kleinzoon kennende, had hij wellicht blijven doordrammen over zotte toeren in krieken- of aardbeienjam.

“Weet je wat er momenteel furore maakt onder de jeugd in Nederland?” ,vroeg mio marito nadien, “Deep Troath, dé film uit de jaren stillekens. Dus bereid je maar al voor!”

Die man van mij, soms gggrrr….

Leers

heet hij. Gerd Leers. Burgemeester van beroep. Deftig heerschap. Keurig gekleed. Beschaafd taalgebruik. Een man die gezag, kunde zelfs ontzag uitstraalt

Geen jeans dus, geen T-shirts, corduroy zou  misschien nog kunnen in familiale sfeer. Beroepshalve altijd driedelig maatpak en stropdas. Voor velen het prototype van ouderwets bourgeoisfatsoen. Inderdaad, zo worden ze heden ten dage niet meer gefabriceerd.

Uitgerekend dat soort van man komt nu onze gemoedsrust verstoren. Niet gelijk die van mij, maar van mijn Limburgse landgenoten. De baarlijke duivel uithangen, een rondje Vlamingen pesten, dat doet hij! Waarmee? Met zijn coffeeshops. Na jaren gedoogbeleid - iets wat wij Vlamingen nooit hebben begrepen, doch waar Nederlanders prat op gingen, in de tijd van stillekens toen zij  nog als gidsland fungeerden – is het plots gedaan met de pret. “Maastricht kreunt onder de drugstoeristen” beweert burgmeester Leers. Het zal wel! Liefst 4500 gebruikers per dag komen er heen, voeg daarbij de scabreuze drugsrunners die klanten meelokken, indien nodig met intimidatie en geweld.

Dus wenst de burgemeester de coffeeshops naar een andere locatie over te brengen. Eentje waar hij betere controle en grip heeft op dat soort van toeristen, een plaatsje waar een hek omgebouwd wordt met cameratoezicht en  politiesurveillance…aan de Belgisch-Nederlandse grens! Daarmee delen wij in de miserie veroorzaakt door jullie tolerantie. Bedankt maar neen! Over ons lijk, meneer Leers. Trouwens de mayonaise zal niet pakken bij gouverneur Stevaert, zeker weten en anderzijds is het nu niet bepaald het juiste ogenblik om met dat soort van problemen onze politici te belasten. Meneer Leers zou moeten weten dat dit landje momenteel andere katten te geselen heeft dan honderden paddo- en bollenvreters in het oog te houden.

In Brussel gaat het niet over marihuanaplantjes  en paddestoelen maar over  vis! Grote vette vis! Onze staatshervorming is op culinaire leest geschoeid, de reputatie van gastonomisch België waardig. De vangst ligt open maar de boten varen niet uit. De kapitein ligt in het ziekenhuis en zonder kapitein varen de vissers niet uit. Ze blijven aan wal om de netten te knopen of te ontknopen, naargelang. Meneer Leers moet weten dat dit nog een tijd kan duren. Hier mag “ Eigen volk eerst!”.