Berichten van 1 juli 2009 tot 31 juli 2009

Dit is een vers van Toon Hermans

Vanavond was de lucht hier boven Gennep werkelijk schitterend.
Gewoon geweldig.
Als ik zo,n lucht zie heb ik altijd de neiging om hem te vergelijken met de luchten in Tropische landen.Daar kan de zonsopgang en de zonsondergang ook zo spectaculair zijn,maar meestal is het toch een strak blauwe lucht.
Natuurlijk ,ook dat heeft zijn bekoring.


.

He,he ,
Mijn zusje is weer thuis.
De operatie is suksesvol verlopen.Zoals tegenwoordig gebruikelijk is alles gestabiliseerd met een plaat en schroeven.
Ze heeft gelukkig geen pijn en kan dus ook al snel met de therapie beginnen.Het zal wel een langdurig proces worden.,maar dat is minder erg als het maar weer allemaal goed komt. 
  we gaan een kaarsje branden.
 

                        

  Baldadigheid.
  Wat kan dat veel verdriet en ellende aanrichten.
  Gistermorgen ging mijn zusje op haar brommertje naar het werk.Ze neemt de laatste bocht en daar is door vandalen een verkeersbord neergelegd.
  Snel op de rem,maar omdat het regende was de weg glad en ze gaat onderuit.
  Gevolg ::verbrijzelde schouder ,gecompliceerde breuk in schouder en bovenarm.
   Met spoed geopereerd en dan maar hopen dat het allemaal weer goed komt.
   Voor de veroorzaker:
  Ik wil met mijn hele hart pleiten om na te denken wat de gevolgen kunnen zijn als je streken uithaalt.
  Baldadigheid is niet iets om te lachen en je bent niet stoer.
 Ik wens mijn zusje een voorspoedig herstel. 
                                                



     

Karel had eindelijk zijn kaarten voor de WK finale voetbal gekregen. 
 
  Toen de wedstrijd begonnen was,
vraagt een man achter hem of de plaats naast hem vrij is.
 'Ja', zegt Karel, 'die plek is niet bezet'.
 
'Ongelofelijk ' , zegt de man achter hem, 'Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat iemand een kaartje heeft voor de WK-Finale voetbal, bijna het grootste sportevenement ter wereld, en dat zo iemand dan niet op komt dagen?
 
'Nou', zegt Karel , 'eigenlijk is die plaats ook voor mij.
Mijn vrouw zou eigenlijk meekomen, maar ze is helaas overleden.
Dit is de eerste finale dat we niet samen zijn in 20 jaren'.
 
'Oeps', zegt de man achter hem, 'sorry, dat wist ik niet, het spijt me.
 'Maar kon je dan niemand anders vinden,
een vriend of een kennis, om mee te nemen?' 
   Karel schudt zijn hoofd.
Nee, iedereen is naar de begrafenis.


                 i

hiep ,Hiep, Hoera,
 Vandaag is mijn lieve moeder 86 jaar geworden.
Ze is nog heel kwiek en heel erg goed bij de pinken.
  Mijn pa en ma wonen nog steeds op hun eigen.
Zijn beiden nog heel aktief.
.Zo heeft Pa nog 9 schaapjes en momenteel ook jonge lammetjes.
daar is hij best wel druk mee en ook Ma helpt nog vaak.
Verder hebben ze ook nog kippen,duiven en bijen,
We wensen Ma nog heel veel goede en gezonde jaren,samen met mijn Pa.
  

            Dit is een plekje om te schuilen.
            Waar je mag zijn met je verdriet
            Heb je behoefte om te huilen?
            Er is hier niemand die je dat verbied.

             Dit is een plekje zonder vragen.
             Niemand die het beter weet.
             Ook zal niemand je hier plagen.
             Niemand die je daden meet.

             Dit is een plekje in de stilte.
             Een zonnestraal die je soms ziet.
             Een beetje liefde in je hart.
             Een beetje troost in jouw verdriet.

En dat meen ik!!