Le cours de l'amour

Als je eens wist,
hoe een hart schreit,
omdat het eenzaam is,
altijd,
dan kan het de weg inslaan,
die naar mijn huis leidt

Als je eens wist,
hoe teder verkwikkend
het ene, goede hart
kan zijn
voor het andere hart,
smartvol verloren,
dan kwam je
aan mijn voeten zitten,
je zou een zus voor me zijn

Als je eens wist,
hoe diep ik je graag zie,
dan zou je simpel
mijn deur openen
en je warmen
bij de haard van liefde,
het brandende hout
van vriendschap

Vanavond

Zag ik een sterretje,

heel hoog

in de diepe nacht

Het leek mij

of het van zilver was

en dat het twinkelde,

dat het het lichtje

van een wereld was

die ik niet kende,

maar wel graag

zou willen kennen

Weet je wat ik

je wil vragen,

lieve Sint ?

Wel….

Geen speelgoed,

geen snoep

of klatergoud

maar…

Pluk zo’n sterretje

uit het firmament

voor mij,

asjeblief

Ik zal het bewaren

in mijn hart,

het koesteren

en laten schitteren,

om onze koude wereld

wat te verwarmen,

om haar

wat licht,

wat liefde te schenken...

Op een dag was hij er niet meer
Ik vroeg mij af waar hij
heengegaan was
Had hij wel ooit bestaan

Dat vroeg ik aan
een kleine plek in de hersens
een zenuwknooppunt
niet groter dan een dobbelsteen
geheugen genaamd

Ik besefte plots hoe nietig ik was
Hoe onbeduidend mijn streven
Hoe machteloos mijn zijn
Hoe betekenisloos
mijn bestaan
afhankelijk van iets
niet groter
dan een teerling

Even liet ik je vingers los
betoverd door je zilveren lach
de glans van je ivoren lichaam

Schaamteloos rekte je je uit
verleidelijk, zoals je blik
die leek te fluisteren :
‘Ben ik niet mooi, o man ‘

O ja, eindeloos mooi was je
mooi als de dageraad
die naakt voortsnelt
over ongerepte sneeuw

Je deed mijn bloed ruisen
als de branding in de storm
  de prangende hitte van passie

Toen verstrengelden
 onze lichamen zich
worstelden teder
in een lawine van zoetheid

Mijn lippen zoenden koortsig

elk plekje van je huid
mijn tong maakte je dol
gek van pure hartstocht
tot je uiteindelijk smachtte
in een hoogtepunt van extase