Soulmate

Langs de koperen zoom

van het esdoornbos

tussen parelamanieten

en bedauwde varens

ontwaar ik jou

vrouwe zo lieflijk...

*

Omgeven door stralen

van de bleke nevelzon

zingen je ogen een magisch lied

woorden vol zoete tover

verlangen naar hemelse gouwen

zomerdromen voorgoed vergaan...

*

En je lacht naar mij

een fontein van gouden warmte

schrijdt dan verder

door de schrale struwelen

van het herfstlandschap

getooid met een spinragbloem

verdwijn je in de schaduwen

van mistige verten...

In de vale spiegel van de dageraad

merkte ik, langs de vloedlijn van een droom,

de contouren van een ijle gestalte…

Op een rots in de branding stond een vrouw…

Haar haar golfde in de tijdwind...

Zij had de hemel in haar ogen…

En in de glans van haar licht

vermoedde ik een intens verlangen…

De hunkering naar eenheid…

Eén in twee…

Twee in één...

Ik denk dat er eeuwige schoonheid schuilt

in jouw denkbeelden...

want zoals jij de wereld ziet :
als een gouden traan in de zon,
een woord in een boom,

de wedergeboorte van een wonder …

Zullen wij elkaar weerzien,

na het einde van deze wereld ?

O efemerische bloem

op een stille heuvel

Een vlaag van licht

in een tovertuin

Een korte droom

van lieflijkheid…..

*

Een fonkeling in de ogen

gelijk maneschijn

of een zachte bries

als een woord

een handgebaar

of een omhelzing

een sprankel licht

dingen voor het hart...

O zeevrouw,

waarom bevatten

jouw woorden, jouw beelden

zoveel rijkdom...

een rijkdom die

mijn tanend hart opfleurt...

*

Ach lieflijke zeevrouw

zing je magische lied

over zee en wolken

een zilveren schip

het kelpwoud diep onder jou…

*

Wees vervuld van zonwitte dagen

eindeloos blauwe luchten

en de fluisterverhalen

van de wind in het avondrood…

Vol is de maan

boven de rimpels van de zee...

Ik geef jou een handvol maanlicht

wanneer ik je ontmoet in een droom...

Een droom in een klare nacht…

Maar meer ook niet…

Dan ons afscheid voor het gaan…

Heel alleen...

Voorbij de heuvels van het hart...

het hart van de tijd...

Dwalend door nevellanden...

sluipwegen van verlangen...

*

Is het daarom

dat er een zachte glans ligt

over de magische dromen

van het slapende leven...

In de lente schenk ik je narcissen

uit verloren tuinen

In de zomer rozen

met de kleur van warm-rode avonden

en de geur van hemelse eilanden

In het nostalgische licht van het woud

ritselen de herfstbladeren

en in de ijzige winterwind

wachten verborgen zaden

op het nieuwe voorjaar...

Ik borduur je naam

op het ijle laken

dat mijn dromen omhult

*

Als een eeuwig wiegelied

zweven je woorden

boven het betoverende land

dat in mij verder leeft

*

Waar zijn de wondere dagen

de vreugdige stemmen

zo ver weg...

flarden van een mooie sage...

Ik zoek jouw schaduw

in vergeten dalen...

droomkastelen...

zwerf verlangend

langs paden van belofte...

door waanwouden van hunker...

Want ergens...

in de stroom van de tijd...

wacht je op mij...

zal ik je vinden...

aan een geheim water...

in brandend wit licht...

voor de transparante poort

van eindeloze extase...

Zwervend op mijn karveel
van nevelslierten
meende ik jou te zien
in de spiegel
van mijn dromen
op een verre weg
langs het tijdloze water
helder en diep
*
In jouw verten vond ik
verborgen parels
de omhelzing
van pure magie
het dagen van tere extase
de tover van het onbekende
een pas ontloken bloem
nooit eerder aanschouwd
*
En ik was verbaasd
in bewondering
dat iemand als jij
met enkel wat woorden
omhuld door wolken
van heilige stilte
zoveel schoonheid
kon baren...

Jij was het die ik schouwde in

droomgezichten tussen maan en sterren

de klare ogen van het zonnekind

van ijle zomerluchten azuur getint

*

Jij was het die ik hoorde in

het ruisen van schuimbekkende golven

de weemoed van de stroomverhalen

over de wouden zingende fluistertalen

*

Jij was het die ik ontwaarde in

de schoonheid van een blanke bloesembel

de hartstocht van felle, ranke vrouwen

de gouden glinsters van het ochtenddauwen

*

Jij was extase, bloemend hart, innig verlangen

Eeuwig, het enige zinvolle

Levend water, pure magie...

Jij was het die genoemd werd :

Liefde....

Broos en breekbaar

Zo teder en kwetsbaar

is de overgave...

De magie van mooie woorden...

De eeuwige kus...

*

Kan liefde meer zijn

dan de wijfelende vlucht

van een waanvogel..

De grondeloze smart

van een argeloos hart...

Op scharlaken dwaalwegen
in vergeten schaduwdalen
onder de zoete avondregen
klinkt de roep van nachtegalen

*
Ach, een lied vol weemoed
de pijn van een verloren waan
de smart van een verwond gemoed
hopeloos als een stervende zwaan

*

Gedragen op de zuidenwind
zoet geurend als haar zijden haar
als haar lippen broos getint
wegen gebroken dromen oneindig zwaar...

Die bladstille avond
in het tanende licht
van de nazomer
dook ze op uit het niets
schitterde in mijn ogen
even maar…
heel even…...

Toch scheen het mij toe
als was het moment
dat ik haar aura omhelsde
haar glimlach mijn hart verrukte
even intens zalig
als eeuwigheden van tijd
melkwegen van schoonheid...

In de lente schenk ik je narcissen

uit verloren tuinen

In de zomer rozen

met de kleur van warm-rode avonden

en de geur van hemelse eilanden

In het nostalgische licht van het woud

ritselen de herfstbladeren

en in de ijzige winterwind

wachten verborgen zaden

op het nieuwe voorjaar...

Tussen wolkenflarden

wordt een druppel geboren

gevuld met helder zonlicht

een ijle sterrendroom...

*

Hij duikt vleugelloos

raakt je wang

als een felle traan

een zilveren parel...

*

Je staart naar de einder

de verre luchten

zo wonderlijk klaar

een magisch verschijnen...

*

De aarde ademt lente

het ontluikende leven

hel groen vol witte hartjes

een uitbundige vogelsymfonie...

Zij was een kind
schuchter en verward
Eindeloos waaierde
de wereld
ontzagwekkend
in zijn leegte...

Zij zocht beschutting

tegen vormloze angst
een warm nest
waar dan ook ...

En zij, die haar liefhad
begreep haar vrees
Trok haar naar zich toe
in de vrede
van haar schoot

zong een lied :

Slaap, slaap zacht
m'n kind
in de schuilhut
van mijn hart

Mijn armen
zijn je huis
een veilig oord
in het maanlicht

Slaap, slaap zacht,
lief kind
droom je dromen
in het witte licht
van liefde
een blije dag wenkt...

Waar is de tijd
dat wij sliepen
als schelpen op het strand
in het blanke hart
van de aarde
bij het ruisen
van de zee
omgeven
door sluiers van verlangen
*
Dat bij het gloren
van de stille ochtend
lichamen zich ontvouwden
de glans van een schoon gelaat
een glimlach van lichtkristallen
een verloren traan
in de zilverschaal
en het blauw van je ogen
vergeet-mij-nietjes
die zongen
een eindeloze kus
*
Ik zag je lokken
golven in de tijdwind
Het gefluister van de uren
Het land was er nog
in al zijn glorie
maar brandend leeg
zonder jouw aura
Ik weende om jou
om vervlogen dromen
minder dan niets nu

*

Waar is de tijd
Ik weet het niet...