Berichten van 31 augustus 2015 tot 6 september 2015

*

*

De mens is een levensvorm
één van de vele, hier op aard
dat nietig stofje
verloren
in eindeloze melkwegen

Omdat hij kan denken
meent hij
iets biezonders te zijn
maar hij dwaalt

Gedachten zijn vluchtig
en hebben slechts waarde
voor hen die erin geloven.
Maar voor een ander
zijn zij zonder enige betekenis.

En zo is het tenslotte met alles
Alles is vluchtig
Alles verliest zijn betekenis…
aan het eind…

En wat geeft het…...

De zon strooit goud
over de bloemenzee
telkens weer...
Maar toch verstrijken
de jaren
als bleke tranen,
die vallen
in een naamloze oceaan...

Heel even
heeft de eeuwigheid ogen
wanneer zij zich spiegelt
in een menselijke droom
Maar tenslotte staart zij
toch volkomen blind
naar de karavanen
in hun tocht zonder doel...

*

*

Vanuit de ramen van mijn ogen,
schraal gestaard in eindeloos gepeins,
zie ik, over verre heuvels,
de scharlaken kus van de ondergaande zon
De klanken van de avond sterven uit,
terwijl de donkere schim van de nacht
nader sluipt langs de blauwe nevels
van zwijgende wouden
Hier, in de beklemming van het ontwakend duister,
heerst een eenzaamheid die naakt en liefdeloos brandt.

*

Ach, mijn stille geliefde
Vlucht niet weg
als een vogel voor de winterkou
Ik zie je sterrenogen oplichten
voorbij de schemering van rauwe leegten
Je handen, zacht als druiven
strelen verdwaald mijn vingerhuid
Mijn ziel vlucht in de zingende rivieren
van je zoete leden
*
Je laat me toe in je stilte, zo gaaf en helder
Je bent de godin van mijn wijsheid, mijn verlangen
Eén enkel woord, één gebaar, één glimlach van jou,
en de barre vrieskou van het niets breekt,
laat de warmte van duizend gouden honingbronnen
zalig ontspruiten als volmaakte orchideeën
in het jade van een tropisch paradijs...