Stille geliefde

Hij zag het licht

in de ogen van de vrouw

die hem liefhad

*

Zij lachte helder

toen hij de dromen ving

die zij hem voorspiegelde

*

In de lotus van zijn hart

verborg hij haar woorden

*

En in het avondrood

zong hij haar lied

*

Dwalen onder sterren...

De geur van nachtbloemen..

*

Een verre blik over de witte weg...

De vreugde van zonovergoten dagen...

*

Het tedere van verstrengelde vingers...

De magische roes van het samenzijn...

*

De eindeloze schoonheid van leven...

De eeuwige kus...

In het laatrood sluimerde haar naam
verzonken in de lotus van zijn hart
Hij legde een lichthand over haar ogen

schonk haar zijn magische dromen...

*

En dan ontlook, bijna onmerkbaar

het pastel van de nieuwe dageraad

streek de wind over haar ontwaken...

*

Zij fluisterde haar diepste geheimen

en hij laafde zich aan haar tedere bron...

*

*

Voor jou alleen heb ik gezongen.
Maar geen lied van de minnaar.

Mijn gedachten aan jou waren gevleugeld.
Maar ik was al vertrokken.

Ik was een troostervogel.
Maar ook een dwalende albatros.

Een goede vriend.
Maar ook een pelgrim zonder boodschap.

Bloemen in de nacht.
Maar ook een verloren geur.

Een verliefde waan.
Maar ook het beeld van bitter water.

Ik was de dichter...

Jij de muze...

Ik meen je te ontwaren
op de weg van emerald
Jij die ik mij eeuwig
zoet herinnerde
verborgen
in de stille koralen
van mijn dromenspel

*

Ik verdwaal zonder spijt
in je zilveren labyrint,
in de kristallen
van je tijdloos licht

*

Wever van visioenen,
met je
dwaalspinsels van amarant,
je ijle bloemenzeeën,
smachtend naar de koelte

van levend water

*

Vergezel mij
naar de rimpelloze rust,
de onbeschreven vrede,
die schuilt voorbij
geheime sterrennevels...

Uit de mist van verloren jaren
doemde het beeld op
van een leven
een aar vergeten na de oogst
achteloos...

Het water was diep
in zijn helderheid
maar toch
eindeloos bitter...

Het graf
van een verdronken roos...

Ach, deze droom heeft nooit
het daglicht gezien...

De werkelijkheid is kaal
en brandend leeg
Zo zingt de dromenwever

*

Kom in mijn rijk ,
Schone vrouwe, satijnen engel
Vergeet de buitenlanden
Zie het palet van avondkleuren
Zij geuren naar rozen en jasmijn
zoals je haar,
zoals je lippenrood,
dat de wolken openbreekt

*

Weet je hoe mooi je lied is,
de tere boog van je hals,
het verhaal van je zoete ogen
Weet je hoe de ontloken bloem
van je ontvouwde lichaam lokt,
hartstochtelijk en fel

*

In de waan van het dromenspel
verdwaalt hij in albasten verten,
ontsteekt het minnevuur,
splijt de hete diepte,
vergaat, versmelt,
ééngeworden...

Op een spiegel van jade

zweeft de sneeuwzwaan

Een zeldzaam witte roos

midden in de groene lorkenzee

*

De fluit van Findhorn zingt

haar koele dromen

Zij voert mij

langs geheime wegen

naar het land

van tedere waan

*

O broze liervogel,

koningin van luidwater

Je vlucht voor de adelaar,

die je warmte zoekt

in de kille luchten

*

Maar jij,

jij bent vervlogen,

verwaaid,

als een verdwaalde kus

in de wind...

Waarheen...

In de schaduw

van albasten abelen

weerspiegelt het water

het troebele beeld

van de eenzame minnestreel

*

Verhalen van liefde

en smart

glijden langs

de ruisende snaren

van de wind

en weemoed klinkt

op de steile paden

van verloren dromen

*

De zoete bries van de zomer

zingt haar geheimen

Zij herinneren hem

het licht van haar glimlach,

de felle gloed van haar dans,

bloesemend, bloeiend,

blank getooid als sneeuw,

met zilverschoon in haar haar...

Ergens is er een gloed
bijna ongemerkt
maar toch intens

Het verhaal van schoonheid
die eeuwig zingt
in het heldere licht
van de galmende tijd

Een sacraal moment
Een magisch verwijlen
waarin schuilt
de zin van het leven

Daarbuiten is er niets
De weg naar nergens
De chaos

De winden hebben gezongen

over de mensen

op het eiland der dromen

*

Maar de zeevogels

verstonden de klanken niet

en hun verhaal

is verloren gegaan

*

Enkel een zweem

van een heerlijke geur

ijl als een blanke roos

in zoete struwelen,

zwevend over de groene heuvels

in de lente

herinnerde hen

aan dat goddelijk paradijs

waar pure liefde

de harten der mensen vervulde...

Ik zie de parels
in de diepzee
van je gedachten
De parels
die jouw schelp omhelst
*
De vlammende vlinders
in je ogen
zijn mij dierbaar
Het zijn kristallen
in helder water
die van liefde zingen
*
Adem in mij, liefste
Beroer mij met je licht
Wees medeplichtig
in eindeloze overgave
een eeuwig zoete kus

Ware liefde is geen spel
van macht of manipulatie
van welles-nietes
van gekwetste ego's
van eisen van de ander
”dat alles beter zou gaan
als jij maar meer was als ik”
Het heeft evenmin te maken
met menselijke chemie of hormonen
met lust of passie

Ware liefde is onvoorwaardelijk
een verademing voor ziel en geest
totale overgave en opgaan in
enkel geven en ontvangen
herken je aan het heerlijke gevoel
van vreugde en voldoening
dat je zomaar ervaart
als je belangeloos liefhad
Ware liefde is de eenvoud zelve

Soms denk ik, droom ik :
laat ik mij scharen achter
die wezens in het heelal
die door de essentie
van hun wezen, Liefde,
licht brengen
in deze duistere wereld
Maar dan besef ik weer
dat een volledig leven
in ware liefde
wellicht
niet des mensen is...

Alleen het zoete
heb ik gevoeld
tussen mij
en het tedere
in jou,
o vrouwe
*
Ik zong
van het licht
dat van je uitging...

*
En nooit kwam ik
dichter
bij het volmaakte...

Daar stond ik dan
net als de eerste keer
naast jou
aan het verlaten strand
van verloren dromen...

En daar was jij
prachtig bloeiend
onder de tamarinde
Het blauwe maanlicht
kleurde je lippen...

Wat rest er nu nog
van het verhaal
van onze daden en gedachten
hier
aan het einde van de reis...

En waar zweven de mooie dagen
van weleer
Ze zijn voorgoed vergaan
vergaan
als bleke tranen
in een bodemloze zee...

Reizend door vreemde zeeën
van gedachten, alleen...
Op zoek naar haar
in wiens ogen
ik vrede zal vinden...

Over vergrendelde diepten
dwaalt haar glimlach,
zet de stilte van de wereld
in vuur en vlam...

Kalm en diep als de oceaan
lacht zij in de golven,
waar schoonheid geboren wordt
in de ruisende klanke
van haar gelaat...

O vrouw van mijn dromen
zo wondermooi gemarmerd
Geef me de zachte huid van je vingers,
de dans van je magische leden.

Zwerf eeuwig met mij
door droefheidsloze landen
onder een gulden zon...

Zonwitte stranden

Het gekrijt van de meeuwen

De wind voert de geur mee

van vergeten eilanden...

*

In de ijle luchten

zweeft de albatros

boven het zilver

van de eeuwige zee...

*

Een eenzame roep

weerklinkt

als stil verlangen

in het laatste goud

van de avondzon...

*

De duinrozen stralen

tussen het helmgras

De schuimende branding

ruist eindeloos

De nacht klopt aan...

Mijn verlangen glanst
in de meren van je ogen
als honinggele warmte...

*
Ongeziene, vreemde werelden
bloeien als wonderbloemen
in de beelden
die je van mij bewaart...

*

En daar voorbij, eindeloos ver...
als een ongrijpbare belofte...
wasemt een goddelijke geur
een ondoorgrondelijk weten
een verborgen gloed...

de geheime tuin van Eden...

het gedroomde land

van volmaakte liefde...

*

Tussen de bomen
lag de vijver
het stille water...

Hij keek naar haar
en zij naar hem
weerspiegeld...

De wind rimpelde het water
en blies de gezichten weg...

Maar zij wisten :
dit is niet voor lang
En zij glimlachten, hand in hand..

Slechts af en toe heb ik het grote geluk gehad

een glimp te mogen opvangen van jou

Liefste van me,

Hartendief,

Wonderschone, verre koningin

*

In je tedere vlucht

heb je heel even

met ijle vingers

de tinnen van mijn geest beroerd

*

Maar dat was genoeg

genoeg om het kind in mijn hart

te laten dansen

op de tonen van een betoverend lied

vol mysterieuze schoonheid

even geheimzinnig

als jouw onnavolgbare glimlach

*

Mijn liefde voor jou

droeg haar eigen beloning in zich :

pure extase en vreugde

*

Maar soms wou ik meer dan een droom

en was de pijn verschroeiend

*

God, wat verlang ik nog steeds naar jou !

Maar mij rest alleen de brandend-witte rust

van de eenzaamheid...